Ruim acht maanden onderweg

Het is alweer ruim acht maanden geleden. Acht maanden sinds ik die diagnose kreeg. Acht maanden waarin ik zoveel heb meegemaakt, zoveel ziekenhuisbezoeken – zeker zestig. Het zijn maanden van behandelingen, gesprekken, hoop en vragen. Ik ben er moe van. Moe van lichaam, moe van geest, moe van alles wat deze ziekte met zich meebrengt.

En toch… zijn we onderweg. En toch… blijven we geloven. Want ja, er is chemo gestart. En ja, de bijwerkingen zijn pittig. Maar we hebben samen gezegd: we leggen het in Gods hand.

Niet omdat we naïef zijn, maar omdat we nuchter én gelovig zijn. Nederlanders met een hemels perspectief. We geloven dat er een omslag kan komen. We geloven dat God nog steeds wonderen doet.

Want bij U is de bron van het leven, in Uw licht zien wij het licht.   Psalm 36:10

Ik zat laatst in mijn rolstoel op de Oud Veluwse markt en ik zei tegen Andrea: “Ik zie alleen maar benen.” Dat is wat je ziet als je zit, lager dan de rest. Je ziet voeten die doorgaan, mensen die bewegen, terwijl jij stil staat. En toen dacht ik: maar ik hoef mijn hoofd maar op te heffen. En dan weet ik: waar komt mijn hulp vandaan? Mijn hulp komt van de Heer.

“Ik hef mijn ogen op naar de bergen: vanwaar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de HEER, die hemel en aarde gemaakt heeft.” – Psalm 121:1-2

Ik weet dat sommigen bemoedigd worden door wat ik schrijf. Maar ik wil ook zeggen: jullie bemoedigen mij. Door jullie liefde. Door jullie gebeden. Jullie dragen mij, net als de Vader mij draagt. Zoals in dat gedicht van de voetstappen – waar er maar één spoor is, omdat Hij mij op dat moment tilde.

Zó leeft God met mij. Zó leeft Hij met ons.

En toch zijn er ook van die momenten… momenten dat ik het zelf niet meer weet. Dat de vermoeidheid me opslokt. Dat ik verlang naar rust, maar niet de rust vind. Dan denk ik aan dat stuk uit Daniël. Over gebed. Over het gebed dat wél gehoord werd, maar waarvan het antwoord werd tegengehouden door hemelse machten. Dat raakt mij. Want het laat zien: God hoort ons. Meteen. Maar soms is er strijd. Soms zien wij het pas later. Of niet.

 “Wees niet bevreesd, Daniël, want vanaf de eerste dag dat u zich ervoor inzette om inzicht te krijgen en u voor uw God vernederde, zijn uw woorden gehoord.” Daniël 10:12

Daarom blijf ik bidden. Daarom vraag ik ook om jullie gebed.

Want elke dag probeer ik iets te schrijven. Soms vol hoop. Soms met wanhoop tussen de regels. Maar altijd met één zekerheid:

God is erbij. Hij is mijn krachtbron. Mijn toekomst. Mijn leven.

“De HEER is mijn kracht en mijn lied, Hij is mij tot heil geweest.” – Jesaja 12:2

En weet je? Wat jij ook meemaakt, waar je ook doorheen gaat – zelfs als je het even niet meer weet – blijf vertrouwen. Want Hij laat je niet los. Hij is erbij. Elke stap. Elke traan. Elke zucht. Hij is niet ver weg. Hij is je Vader. Je Helper. Je Redder. Je God.

Heer,

U ziet mij.

U ziet hoe moe ik ben. U weet wat mijn lichaam doormaakt,

Maar ik hef mijn hoofd omhoog naar U.

U bent mijn Hulp.

U bent mijn Houdvast.

U bent mijn Toekomst, ook als ik die zelf niet zie.

Heer, ik bid voor kracht. Voor rust. Voor vrede in mijn hart.

Voor wonderen die U nog steeds kunt doen.

Voor een glimlach op donkere dagen.

Voor Uw aanwezigheid, in mijn schrijven, in mijn zwijgen, in mijn ademhaling.

Dank U voor hen die met mij meebidden.

Zegen hen. Draag hen. Beantwoord ook hun roepen.

En wees hen nabij zoals U mij zo nabij bent.

Heer Jezus,

U bent mijn hulp.

Mijn Heer.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen