Het is de dag na de chemo. De nacht was redelijk. Ik werd een paar keer wakker met een misselijk gevoel, maar mijn lichaam was rustig. Pas tegen de ochtend werd ik echt wakker. We hebben gebeden, gepraat. En ik besloot: vandaag mag het een rustige dag zijn.

Mijn dochter kwam onverwachts naar Nijkerk. Ze wilde me gewoon even vasthouden. Even kijken hoe het écht met me ging. En dat deed me goed. De kleinkinderen waren er ook. Kleine Boas was weer heerlijk ondeugend, maar zó lief. Wat een zegen om te weten dat je kinderen van je houden. En je vrouw. Dat is genoeg. Dat is liefde. Dat is genade.

Mijn lichaam is aan het vechten. Ik slaap veel. Soms open ik mijn ogen en weet ik niet hoe laat het is — de tijd glijdt voorbij. “Kwart over zeven,” zegt André dan. En ineens besef ik dat ik de hele middag kwijt ben. Rebecca was al uren geleden vertrokken. Alles is mistig. Misselijk. Moe. Mijn lichaam is aan het strijden. En toch… ik voel vrede.

Want God is dichtbij. Ik ben blij dat we Hem kennen — als onze Verlosser, onze Trooster, onze Dragende Vader. Dat ik mag weten: ik woon al in Zijn huis. We zijn hemelburgers. We mogen op aarde al wandelen in de geur van de hemel, in de liefde van God. En dat proef ik. Ondanks de zwakte. Ondanks het ongemak. Ik proef Zijn liefde.

Soms lees ik iets in het nieuws en dan schrik ik. Zoals van een kindje in Nederland, een baby die is gestorven omdat de ouders hem verkeerd eten gaven. Zelfs in een land met zoveel toezicht gebeuren zulke dingen. Dan roep ik tot God. Om vrede.

Vrede voor Israël. Vrede tussen Rusland en Oekraïne. Vrede op deze aarde, zoals God het bedoeld heeft. Mensen die leven in liefde, in verbondenheid. Ik weet dat die vrede zal komen. Want Hij heeft het beloofd. Ik heb het gisteren nog gelezen in Openbaring. Dat is ons diepe verlangen: vrede, heelheid — shalom.

En ik zie dat al een beetje terug in onze gemeente. Daar proef ik vrede. En ik hoop het ook te blijven ervaren onder mijn vrienden, onder onze kinderen. Waar we zo trots op zijn. Dat is wat ik vandaag wil uitspreken.

Het is misschien een korte overdenking, maar het komt uit mijn hart. En mijn verlangen is dat je door deze woorden iets van God proeft: Zijn eerlijkheid, Zijn trouw, Zijn liefde.

‘Ik hoorde een luide stem vanaf de troon zeggen: ‘Gods woonplaats is nu bij de mensen, Hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volk zijn en Hij zal Zelf bij hen zijn.’

‭‭Openbaring‬ ‭21‬:‭3‬ ‭HTB‬‬

Vader in de hemel,

Dank U dat U ons draagt, ook als ons lichaam zwak is.

Dank U voor Uw liefde die zichtbaar wordt in onze kinderen, in Andrea, onze gemeente.

Heer, wij bidden om vrede — in ons hart, in onze huizen, in deze wereld.

Laat Uw Koninkrijk komen, laat Uw wil geschieden,

zodat wij op aarde al mogen wandelen in het licht van Uw heerlijkheid.

We danken U dat we U kennen — als Verlosser, als Trooster, als Vader.

Blijf dichtbij, ook vannacht.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Amen