Soms begint een dag met moeite. Een onrustige nacht, vermoeidheid door de chemo. De weg lijkt zwaar, het lijf protesteert — en dan ineens keert het zich om. Alsof God fluistert: “Wacht maar af. Ik ben met je. Er komt iets moois.”

Want deze dag werd een kostbare dag. Een dag met — ik denk — 300.000 inzichten. In de gemeente, in mensen, in Gods hart. Het begon in de kerk. Met aanbiddingsliederen die niet alleen gezongen werden, maar diep mijn ziel raakten. En met de jongeman die het Woord bracht. Geen grootse theologie, maar eerlijkheid. Zijn verhaal. Zijn weg. Zijn geloof. En vooral zijn getuigenis van Gods trouw.

De woorden van de gemeente bleven hangen:

“Iedereen is welkom. Kom zoals je bent.”

Dat raakte me. Want op dat moment ervoer ik het ook echt zo. Niet als een slogan, maar als een levende werkelijkheid. Ik was welkom. Ben welkom. In het huisgezin van God.

“U bent dus geen vreemdelingen of gasten meer, maar burgers, net als de heiligen, en huisgenoten van God.” – Efeziërs 2:19

Wat een vreugde gaf dat. Wat een rijkdom om te mogen behoren tot Gods familie. Om omringd te zijn met liefde en gebed. Zelfs in mijn ziekte mag ik zeggen: God laat alles meewerken ten goede.

Zelfs de moeilijke nachten zijn niet zonder betekenis.

“Wij weten dat voor wie God liefhebben, alles bijdraagt aan het goede.” – Romeinen 8:28

Vandaag kreeg ik de kans om mensen te bellen. Mijn zoon kwam langs. We keken Formule 1, deelden een gesprek — hart tot hart. Zijn vriendin kwam ook en schoof aan voor het eten. Andrea kookte heerlijk, en de tafel werd een plek van liefde.

Zoveel vreugde in kleine momenten.

’s Avonds keken we samen naar een film. Een film die ik kende, maar nu pas écht binnenkwam. Gebaseerd op het boek “De Uitnodiging”. Een verhaal over verlies, vergeving en vertrouwen. Maar vooral over God. Over de Vader, de Zoon, en de Geest.

Daarin werd Gods hart zichtbaar. De Vader die vergeeft. De Zoon die lijdt voor ons. De Geest die leidt en troost.

Zoveel lagen van liefde, waarheid, en uitnodiging.

“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” – Johannes 3:16

“De Geest helpt ons in onze zwakheid.” – Romeinen 8:26

“Wie Mij heeft gezien,” zei Jezus, “heeft de Vader gezien.” – Johannes 14:9

Ik herkende mijn eigen pad in dat verhaal. Het leren loslaten. Het opnieuw vertrouwen. Het vergeven van mensen, van het leven — soms zelfs van mezelf. Alles waar ik deze week over nadacht, kwam samen in die film. En in Gods aanwezigheid.

Ik voel me gedragen.

Niet omdat alles goed is. Maar omdat God goed is.

En morgen is weer een nieuwe dag. De derde dag van de chemo. Misschien weer vermoeidheid, maar ook: hoop. Vrede. Kracht.

Ik wil eindigen met diepe dankbaarheid voor de gemeente. Voor het Woord. Voor de liefde. Voor de Drie-enige God die met mij gaat, elke stap.

En ik wil jou vragen: bid je mee?

Heer,

Dank U voor Uw oneindige liefde.

Voor Uw aanwezigheid in de nacht en in de dag.

Voor momenten van vreugde, van inzicht, van verbinding.

Dank U voor de gemeente, voor Uw Woord, voor de stilte én de stem.

Dank U, Jezus, dat U gekomen bent.

Dat U Uw leven gaf, opdat wij zouden leven.

Dat U de pijn draagt, de last verlicht.

Dank U, Heilige Geest, dat U troost en leidt — ook in de chemo, ook in de moeheid.

Leer ons vergeven, Heer. Leer ons vertrouwen.

Leer ons leven vanuit Uw hart.

En laat onze levens spiegels zijn van Uw liefde.

We bidden voor kracht. Voor hoop. Voor genezing.

Maar boven alles: voor Uw nabijheid.

Wees met mij. Wees met hen die dit lezen.

Wees met Uw kerk.

Totdat U alles nieuw maakt.

In de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen