“Je zou bijna zingen: ‘Dit is de dag die de Heer ons geeft, wees daarom blij en zing verheugd.’”

Maar ik kan het niet. Niet vandaag. Mijn lichaam is moe. Mijn geest verlangt naar nieuwe energie, naar frisse kracht, maar mijn lijf doet niet mee. Het liefst zou ik de hele dag slapen, en eerlijk gezegd… vaak doe ik dat ook.

Ik voel hoe mijn lichaam afzwakt. Hoe elke inspanning zwaarder wordt. Vandaag had ik een gesprek, later kwamen een vriend en zijn vrouw op bezoek. Mijn dochter kwam langs met mijn kleinkind, en Andrea maakte heerlijke kippensoep.

Kippensoep — het ‘Joodse medicijn’. Een beetje warmte, troost in een kom.

En toch… zelfs daarvan kreeg ik geen energie terug.

Ik ben gewoon moe. Heel moe.

Twintig uur per dag slaap ik soms. De momenten dat ik wakker ben, zijn vaak gevuld met bezoek, liefde, herinneringen. Maar zelfs dat — hoe kostbaar ook — vraagt meer dan ik geven kan.

‘Machtelozen en vermoeiden maakt Hij sterk, de zwakken geeft Hij kracht.’

‭‭Jesaja‬ ‭40‬:‭29‬ ‭HTB‬‬

Ze vroegen me gisteren in het Toon Hermanshuis hoe ik ermee omga.

Ik zei: “Ik ben christen. Ik ben niet bang voor de dood. Ik weet waar ik heen ga.”

Maar ik strúbbel — niet om de dood, maar om het afscheid.

Afscheid nemen van mijn kinderen.

Van mijn geliefde Andrea.

Van mijn moeder.

Van mijn vrienden.

Van het leven dat ik liefheb.

En dát… dát is het gevecht.

Ik ben er nog niet klaar voor.

‘Voor alles bestaat een bepaalde tijd: een tijd om te worden geboren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te oogsten, een tijd om te doden en een tijd om te genezen, een tijd om te verwoesten en een tijd om te herbouwen, ‘een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te treuren en een tijd om te dansen,’

‭‭Prediker‬ ‭3‬:‭1-4‬ ‭HTB‬‬

De dagen worden korter. Ik voel het. Mijn kracht slinkt.

De meeste dingen gaan langs me heen.

Geen uitjes naar het dorp, geen plannen meer voor later.

Elke dag is geen kwelling, maar wel zwaar.

En toch… God is erbij.

‘Maar de Here antwoordde telkens weer: ‘Mijn genade is genoeg voor u. Want kracht ontplooit zich ten volle in zwakheid.’ Daarom durf ik mij toch op mijn zwakheden te beroemen, omdat dan de kracht van Christus in mij gezien kan worden.’

‭‭2 Korinthiërs‬ ‭12‬:‭9‬ ‭HTB‬‬

Ik weet: Hij is erbij.

Hij zegt: “Het zal nooit te zwaar voor je worden. Ik geef wat je aankunt.”

En dan denk ik: Wat heeft Hij veel vertrouwen in mij.

En ik wil dat vertrouwen beantwoorden, want ik heb ook vertrouwen in Hém.

Daarom blijf ik vasthouden.

Daarom zeg ik: ik ben er gewoon nog niet klaar voor.

En hoe lang nog? Dat weet ik niet.

Alleen God weet dat.

Vrijdag ga ik — zo de Heer wil — naar een huisje in de duinen.

Even een weekend aan het strand.

Tot rust komen.

Luisteren naar de vogeltjes.

De natuur.

Zitten op een terras, met de zon op mijn gezicht.

Een voorproefje van vrede.

Een moment van ademhalen, misschien zelfs van vreugde.

En ondertussen vraag ik je:

Blijf voor mij bidden.

Voor kracht.

Voor Gods dragende hand.

Voor mijn kinderen.

Voor Andrea.

Voor hen die ik liefheb.

‘Een psalm van David. De Here is mijn herder, dus heb ik alles wat ik nodig heb! Hij laat mij uitrusten in een groene weide en wijst mij de weg langs kabbelende beekjes.’

‭‭Psalmen‬ ‭23‬:‭1‬-‭2‬ ‭HTB‬‬

Heer God,

U die kracht geeft aan de vermoeide,

U die leven ademt in een lichaam dat moe is,

U die weet wat het is om te lijden,

U die liefde bent — tot het einde.

Ik bid tot U, Vader,

Draag mij in mijn zwakte.

Vul mijn hart als mijn lichaam leeg is.

Omarm mij in mijn vermoeidheid.

Laat mij rust vinden in U.

Zegen mijn geliefden —

Mijn kinderen, mijn kleinkinderen, mijn vrouw, mijn vrienden.

Laat hen Uw vrede ervaren, Uw nabijheid.

En als de dag komt dat ik los moet laten,

Dan bid ik dat U mij zult ontvangen —

Met open armen.

Tot die dag…

Wilt U mij dragen.

Dag na dag.

Amen.

Met liefde❤️Ico