De zondagmorgen begon met gebed en een blij hart. Want zondag is de dag dat we samenkomen in Gods huis, ook al is het via de stream vanuit een ziekenhuisbed. Tijdens de aanbidding klopte er ineens een dokter aan. Zijn boodschap was ernstig: de antibiotica werd gestopt, de PET-scan had laten zien dat er niets meer mee te winnen viel. Zijn gezicht sprak boekdelen – in medische ogen was ik “uitbehandeld”.

Op dat moment lijkt de wereld even stil te staan. Alles wat je wist, alles waar je je op voorbereid had, komt toch rauw en hard binnen. Je moet schakelen, nadenken: “Hoe nu verder?” Voor ons betekent het waarschijnlijk en hopelijk: naar huis, pijnbestrijding, alleen maar dingen om zo comfortabel mogelijk de laatste tijd tegemoet te gaan. En toch… ondanks de ernst en de pijn is er geen paniek. Want wij weten: God is groter dan elke macht die ons naar beneden probeert te halen.

We blijven bidden voor genezing hier op aarde. Want God is een God van wonderen, en wonderen kondigen zich niet aan – ze gebeuren onverwacht. Maar zelfs als het wonder hier uitblijft, weten we dat er een groter wonder wacht: het nieuwe leven bij God, een nieuw lichaam, en een eeuwigheid in Zijn aanwezigheid.

Zoals Paulus schrijft:

“Daarom verliezen wij de moed niet. Ook al gaat ons uiterlijk bestaan verloren, ons innerlijk bestaan wordt van dag tot dag vernieuwd. Want de lichte last die zo snel voorbijgaat, bezorgt ons een alles overtreffende, eeuwige volheid van glorie.”

(2 Korintiërs 4:16-17)

Dat geeft rust. Geen angst, maar liefde. Liefde voor God, liefde voor elkaar, liefde voor het leven dat we mochten ontvangen. We danken Hem voor iedere dag, voor de zegeningen die we nog steeds zien.

En dit wil ik doorgeven: geef nooit op. Want op het moment dat je opgeeft, heb je niets meer om voor te leven. Maar als God het fundament van je leven is, sta je niet alleen. Zoals David schrijft:

“Al valt er duizend aan uw zijde en tienduizend aan uw rechterhand – u zal het niet treffen.”

(Psalm 91:7)

Uiteindelijk zullen we overwinnen. Of het nu hier is door genezing, of straks bij God in de hemel. Want één ding is zeker: in Christus is ons einddoel niet de dood, maar het leven.

Jezus zegt immers:

“Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven.”

(Johannes 11:25)

Daarom blijft mijn boodschap: houd vast aan God, laat angst verdwijnen en vertrouw op Jezus als Verlosser. Dan zal je zien dat zelfs in de moeilijkste tijden hoop en liefde blijven.

Heer, trouwe Vader,

U bent onze rots, onze kracht en ons houvast. Wanneer de wereld onder onze voeten wankelt, blijft U hetzelfde. Dank U voor uw liefde die nooit ophoudt, voor de hoop die verder reikt dan dit leven, en voor de zekerheid dat wij in Christus eeuwig mogen leven.

Heer, wij bidden om kracht om vol te houden, om moed om niet op te geven, en om vrede die alle verstand te boven gaat. Geef ons ogen om Uw wonderen te blijven zien, groot of klein. En leer ons steeds opnieuw vertrouwen dat U het laatste woord hebt – het woord van leven.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico