Maandagochtend. We wisten dat de dokter zou komen met de uitslag van de PET-scan. In ons hart hadden we ons voorbereid, maar toch blijft het een moment waar je naar uitziet met hoop, met spanning, met gebed. Samen hebben we de ochtend rustig begonnen – luisterend naar Wilma, biddend, elkaar vasthoudend, vasthoudend ook aan God.

Rond kwart voor één kwam de arts. Hij draaide er niet omheen: “De kanker is resistent. Sterker dan de chemo’s. Behandelen heeft geen zin meer.” Met die woorden werd de behandeling teruggegeven aan de huisarts. Het ziekenhuis kan niet meer doen wat wij gehoopt hadden.

Dat komt binnen als een mokerslag. En toch… we voelden ook vrede. Vrede omdat we niet alleen gaan, maar samen met God wandelen. Vrede omdat genezing altijd onderweg is – hier of in de hemel. Vrede, omdat wat de vijand probeert kapot te maken, God juist kan ombuigen tot iets groters.

We weten: mijn tijd hier wordt korter. De huisarts gaat me begeleiden in deze laatste fase. Maar ik mag het loslaten in Gods handen. Hij is de Vader die zijn kinderen thuisbrengt, die ons straks laat leven in het nieuwe Jeruzalem, in liefde en in eeuwige vrede.

Ja, ik ben bang voor afscheid. Ja, ik verlang ernaar om mijn kinderen en kleinkinderen te zien opgroeien. Maar ik leer loslaten en ik weet: God zorgt verder voor hen. Wat voor mensen slecht nieuws lijkt, kan voor ons toch goed nieuws zijn. Want de dood betekent niet het einde, maar het begin van het echte leven met Christus.

Daarom: blijf hoop houden, blijf bidden. Ik bid ook voor jullie. Het leven hier is tijdelijk, maar het leven dat komt is eeuwig. En daarin ligt onze zekerheid, onze hoop, onze vreugde.

Zoals Paulus schrijft:

‘Onze moeilijkheden en pijn zijn uiteindelijk niet zo groot en zullen ook niet zo lang duren. Maar het gevolg ervan is dat wij voor altijd in Gods heerlijke nabijheid zullen leven. Dus kijken wij niet naar wat zich voor onze ogen afspeelt, maar wij kijken uit naar wat wij nu nog niet zien. Alle zichtbare dingen zijn tijdelijk, maar de dingen die nu nog niet zichtbaar zijn, zullen eeuwig blijven.’

‭‭2 Korinthiërs‬ ‭4‬:‭17‬-‭18‬ ‭HTB‬‬

En dus blijf ik mij verheugen. Op de bidstond, op de dagen die ik nog mag hebben, op de mensen die geraakt zijn door Gods liefde. Want dat is genade: dat Hij mijn leven gebruikt heeft om anderen te bemoedigen, te troosten, en te wijzen op Hem.

Prijs God, want Hij is trouw.

Lieve Vader,

dank U dat U groter bent dan ziekte, pijn en dood. Dank U dat ons leven in Uw handen ligt, en dat niets ons kan scheiden van Uw liefde. Heer, wij leggen ons verdriet en onze vragen bij U neer, maar ook onze hoop en ons vertrouwen.

Geef ons vrede in het loslaten. Geef ons kracht om samen deze weg te gaan. Zegen onze kinderen en kleinkinderen, houd hen vast in Uw liefde. Laat ons licht blijven schijnen voor de mensen om ons heen, tot de dag dat U ons thuishaalt.

Heer, wij geloven dat het beste nog komt. Het eeuwige leven bij U. Tot die dag willen wij U blijven loven en U blijven volgen.

In Jezus’ Naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen