De zondag ligt achter ons. Soms denk ik na zo’n dag: wat een zegen. Vandaag mocht ik zelfs twee diensten meemaken. Eén in onze eigen gemeente, thuis, op dat veilige plekje waar je God bijna kunt voelen in de stilte en de samenzang. En één dienst buiten, bij strand Nulde, in een open veld. De dienst sprak me deze keer niet zo aan — en dat is oké. Soms is het niet de preek, maar de plek of het moment waarin je Gods aanwezigheid proeft. De ontmoeting met anderen. De stilte daarna. De hand van je geliefde.

We kwamen laat thuis. Nog even nagepraat, koffiegedronken. Andrea zei: “Ico, ga nog even liggen voor de kinderen komen.” Dus dat deed ik. Want ik had afgesproken met vaderdag dat de kinderen zouden komen tussen drie en half vijf — langer trek ik niet meer zo goed. Alles moet tegenwoordig met zorg gepland worden. Mijn lichaam laat steeds meer van zich horen.

En toch… ondanks de lichamelijke achteruitgang, ondanks de vochtophopingen, ondanks de vermoeidheid, voel ik mij gedragen. “Al worden onze lichamen afgebroken, onze innerlijke mens wordt van dag tot dag vernieuwd,” zegt Paulus in 2 Korintiërs 4:16. Ja, zo voel ik dat. God tilt mij op met zijn liefde. Hij is nabij, met een tederheid die sterker is dan pijn.

Het aardse lichaam raakt vermoeid, het krijgt mankementen — dat is nu eenmaal zo. Maar ik weet: God woont niet alleen in hemel en tempel, Hij woont ook in een gebroken lichaam dat Hem toebehoort.

Er komt een behandeling aan. Chemo. Misschien weer haarverlies. Maar ook daarin ben ik niet alleen. God was er bij het begin van deze weg, Hij zal er ook zijn aan het einde. Hij is de Alfa en de Omega, de Geneesheer die dieper werkt dan enig medicijn.

Aanstaande dinsdag moet ik vroeg naar het ziekenhuis. En dat doet pijn — niet vanwege de tijd, maar omdat ik de bidstond mis. Dat uur van gebed, die heilige plek waar wij samenkomen en de hemel aanraken met onze woorden en ons zingen. Dat mis ik. En ja, ik weet: in de Geest ben ik erbij. Maar toch… ik had zo graag fysiek bij mijn broers en zussen willen zijn.

Toch vertrouw ik: “De HEER zal voor mij strijden, ik hoef zelf niets te doen.” (Exodus 14:14) God zal ingrijpen, op Zijn tijd, op Zijn manier. Misschien geneest Hij, misschien draagt Hij. Maar altijd is Hij nabij.

Lieve mensen, als je dit leest of hoort: laat deze maandag een dag zijn waarin je kiest voor goedheid. Zeg je buurman goedemorgen. Doe iets moois voor een ander. Open je Bijbel, al is het maar één vers. God heeft zoveel schatten voor je klaarliggen – je hoeft ze alleen maar te openen.

Laat je leiden door zijn Geest. Laat je inspireren door zijn Woord. Want wat er ook gebeurt: God is groter dan elke macht die je naar beneden wil halen. Zijn kracht wordt zichtbaar in onze zwakte. En Zijn liefde laat nooit los wat Zijn hand begon.

Vader in de hemel,
Dank U voor de rust van de zondag en de hoop van de maandag.
Dank U dat U erbij bent, zelfs wanneer ons lichaam ons in de steek laat.
U kent ons hart, U ziet onze strijd, U weet van ons verdriet.

Heer, wees dichtbij als wij het moeilijk hebben.
Raak ons aan met Uw troost, Uw vrede, Uw heilige nabijheid.
Laat ons niet verzanden in zorgen, maar wandelen in vertrouwen.
Want U bent groter dan ons lijden, sterker dan de dood.

We bidden voor wie ziek zijn, moe zijn, teleurgesteld zijn —
Geef nieuwe kracht, nieuwe hoop, nieuwe vreugde.
Laat Uw licht schijnen, ook op de donkerste dag.
En leer ons U te vertrouwen. U, onze Geneesheer, onze Redder, onze Vader.

In Jezus’ naam,

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen