“Ik zal U loven, HEERE, met heel mijn hart, ik zal al Uw wonderen vertellen.” – Psalm 9:2

Ja, daar zit je dan. Zoals ik het wel eens noem: de day after. De dag na gisteren. En een dag later kan veel gebeuren.

Ik werd wakker om kwart over vier. Klaarwakker. En ik dacht: je kunt gaan liggen draaien, schaapjes tellen, of je kunt God aanbidden. En ik koos voor het laatste. Want aanbidding brengt rust in mijn hart. God aanbidden maakt me blij. Hij maakt me blij, zelfs als ik niet helemaal weet wat er komen gaat. En ook al gaf Hij me soms opdrachten die zwaar voelen, toch blijf ik ze aannemen. Want Hij zei niet: “Als je een bepaalde gave hebt, verkondig dan het evangelie.” Hij zei: “Verkondig het evangelie.” Punt. En dus doe ik dat. Ook als ik wakker lig. Ook als het stil is.

Om kwart voor negen gingen Andrea en ik naar de bidstond. En daar gebeurde iets moois. Er werd gebeden voor een lieve broer, iemand legde zijn hand op hem. Er werd voor hem gebeden. Over openbaring, over zijn leven. En terwijl dat gebeurde, hoorde ik ineens muziek. God zei zacht in mijn hart: Ik hoef geen vacature te plaatsen. En ik zag dat mijn lieve broer even overgenomen werd door een lieve zus. Ze stond achter de toetsen. En ik dacht: wauw, er is een nieuwe toetseniste opgestaan.

Het was niet alleen dat ze speelde, het was hóé ze speelde. Als je speelt uit eigen kracht, hoor je hetzelfde geluid, maar het komt anders binnen. En nu hoorde ik: dit is uit de Geest. Dit is aanbidding. Het raakte me. Er was iets nieuws geboren.

In die bidstond ervoer ik dat God ons riep in een nieuw seizoen. Een seizoen van rust. Een tijd waarin je mag wandelen met God. Niet jagen, maar ontvangen. Vertrouwen. Zoals kinderen die zonder zorgen spelen. Iemand deelde een beeld van spelende kinderen, die zich geen zorgen maakten. En ik zag het ook: kinderen die zonder aarzelen dwars door een fontein renden. Vol vertrouwen. Maar de volwassenen – die liepen er naartoe, trokken hun schoenen uit, testten eerst het water… bang dat het te koud was.

En ik hoorde God zeggen: “Laat je onderdompelen. In Mijn Geest. In Mijn gedachten.” Hij wil niet dat we voorzichtig proeven, maar dat we ons overgeven.

Na de bidstond gingen we even naar huis, en daarna naar het ziekenhuis. Mijn been moest gezwachteld worden en ze hebben mijn maten opgenomen voor een steunkous. Zodat ik minder vaak hoef terug te komen. Daarna liepen we langs de kapper. Ik noem het maar de kankerkapper. Ik vroeg: “Heb je tijd om te knippen?” Ze zei: “Niet om echt te knippen, wel om te scheren.” Dus ik ging zitten.

En daar gebeurde het. De tondeuse ging eroverheen. Mijn haar viel. En het deed wat met me. Ik moest huilen, maar hield me in. Andrea ook. Die zuchtte diep. Het raakte haar net zo. En de kapster… zij was minstens zo geëmotioneerd als ik. Maar uiteindelijk was het gedaan. Ik had het losgelaten.

Ik had mezelf nog voorgenomen: ik ga altijd een pet dragen. Niemand mag dit zien. Ik had zelfs Andrea verteld wat ze moest doen als ik er straks misschien niet meer ben – wat ze dan met mijn haar moest. Maar ik liep dat ziekenhuis uit zonder muts, zonder pet.

En weet je? Ik voelde me vrij. Ik heb foto’s gestuurd naar mijn kinderen. En ik dacht: hallo, het is maar haar. Waarom zou ik me daar druk om maken, als ik zie hoe deze wereld eraan toe is? Een wereld vol ziekte, een wereld waar Jezus ons roept: “Bid voor de zieken.” En dan zit ik me druk te maken om wat haren die misschien ooit terugkomen.

Ja, gisteren was het bijna paniek. Maar vandaag? Vandaag was het de glorie van God. En dat wil ik blijven verkondigen. Niet alleen als het goed gaat. Maar juist ook als het moeilijk is. Want Hij is erbij. Altijd.

Hij liet me die gedekte tafel zien vorige week. Mensen die me liefhebben, die me verrassen. Dat is liefde. Liefde zoals God het bedoeld heeft.

Dus kijk om je heen. Kijk naar je buren. Misschien is er iemand die al weken geen bezoek kreeg. Bak een appeltaart. Klop op de deur. Zeg: “Wil je een stukje?” Nodig iemand uit in je tuin. Maak het gezellig. Breng licht. Breng liefde.

Want zelfs op de day after is er zoveel reden tot dankbaarheid. Zoveel reden om te zeggen: God is goed. Altijd.

Heer,
Dank U voor Uw nabijheid – op stille ochtenden, in de bidstond, in de kappersstoel.
Dank U dat U mij ziet, zelfs als ik mijzelf even niet durf te laten zien.
Vul mij opnieuw met Uw Geest.
Laat mij wandelen als een kind: vol vertrouwen.
Help mij om Uw liefde uit te delen, ook als ik breekbaar ben.
En laat mij nooit vergeten: U bent erbij.
Altijd.
Amen.

Met liefde ❤️Ico

Goedemorgen

“Ik kijk omhoog naar de bergen, van waar zal mijn hulp komen? Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft.”
— Psalm 121:1-2

Er zijn van die dagen… waarop de strijd niet in je lichaam zit, maar in je hoofd. Niet de ziekte, niet de chemo, maar het moment waarop je in de spiegel kijkt, je kam oppakt… en het haar zomaar in plukken loslaat. Het raakt iets diepers. Geen ijdelheid, geen afgod – maar herkenning, identiteit, iets wat altijd bij je hoorde. Iets van jou. Je handelsmerk. En dan opeens… verlies.

Ik had ervoor gebeden. Ik had het zelfs opgeschreven – hoe bijzonder het was dat God mijn haar spaarde. Maar nu moest ik het onder ogen zien. De plukken vallen. De trots wankelt. En ik dacht: Waar komt dit allemaal vandaan?

En toch, ook dan… kijk ik omhoog. Naar de bergen. Naar de hemel. Mijn hulp komt van de HEER. Niet van mijn haar. Niet van mijn spiegelbeeld. Niet van hoe ik eruitzie of hoe anderen mij zien. Maar van Hem die mij ziet. Van Hem die mij heeft gemaakt. Met elke haar op mijn hoofd geteld. En zelfs nu de haren verdwijnen, telt Hij mij nog steeds. Elke traan. Elke zucht. Elke lach. Hij is erbij.

Vandaag is zo’n dag waarop verdriet en vreugde hand in hand gaan. De ochtend begon licht. Andrea had bezoek, ik fietste even weg. Even langs Martin, een kop koffie. Een broeder kwam langs, we deelden ons hart. Gebeden werden uitgesproken, Gods woorden bemoedigden me. Ik was opgeladen. Een blij mens.

Tot het moment kwam… en het verdriet ook zijn plek weer vond.

Soms geeft God. Soms neemt Hij. En soms doet Hij beide tegelijk. Maar wat blijft, is Zijn nabijheid. Wat blijft, is dat Hij zegt: “Zo belangrijk ben je voor Mij, dat Ik zelfs jouw neushaar tel.” Hij kent me. Hij ziet me. Met of zonder haar.

Ik vraag gebed. Niet alleen om kracht of genezing, maar om dit los te laten. Om het proces te omarmen waarin ik opnieuw leer vertrouwen, opnieuw leer zien wie ik ben in Gods ogen. Niet door mijn uiterlijk, maar door Zijn liefde.

En morgen? Morgen mag ik naar de bidstond. Wat een vreugde. Samen bidden. Samen luisteren. Samen God groot maken. Dat is het doel van het leven. Dat is mijn vreugde. Niet in wat ik verlies, maar in wat ik mag ontvangen. Zijn stem. Zijn troost. Zijn vreugde. Zijn aanwezigheid.

God aanbidden. God prijzen. God dienen. Dáárvoor leef ik.

“Zelfs alle haren op jullie hoofd zijn geteld. Wees dus niet bang, jullie zijn meer waard dat an een hele zwerm mussen.”
— Lucas 12:7

Vader in de hemel,
U die mij kent tot in het diepst van mijn ziel,
die mijn strijd ziet en mijn vreugde,
U die elke haar op mijn hoofd telt –
ik leg vandaag mijn verlies in Uw handen.
Niet alleen mijn haar, maar ook mijn pijn.
Ik vertrouw U, Heer.
Dank U voor Uw nabijheid,
voor Uw troost en voor de mensen om me heen.
Dank U dat ik U mag aanbidden – met of zonder haar,
met een lach of met tranen.
Laat Uw stem hoorbaar zijn in elke stilte.
Laat Uw vrede regeren in mijn hart.
En geef mij, vandaag en morgen,
de kracht om U groot te maken,
zoals ik ben.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Het was vijf voor negen toen Andrea mij wakker schudde. Acht uur had ik geslapen — iets wat ik me haast niet meer kon herinneren. Acht stille uren. Een klein wonder. En ik bad: “Heer, vertraag de tijd even, zodat ik op tijd ben om thuis te komen.” Want thuis is voor mij ook de kerk. Niet een gebouw, maar een plek waar we samen God aanbidden. Waar liefde woont. Waar ik me welkom voel.

Toen we aankwamen, nog net op tijd, was het eerste wat iemand vroeg: “Wil je wat drinken?” Gewoon koffie, tijdens de aanbidding. En dat gebaar, die eenvoudige daad van liefde, raakte mij. Het was alsof God zelf mij bediende, midden in de lofprijzing.

De preek ging over de splinter en de balk — hoe we anderen snel oordelen en daarbij onszelf vergeten. De spreker had een spiegel bij zich, en dat beeld bleef hangen. Niet als een vermaning, maar als een uitnodiging tot liefde. Tot zelfreflectie. Tot genade.

De dag ging verder met kleine ontmoetingen: bij Martin en Els, waar de kinderen speelden in het zwembad — een kopje koffie, een bakkie soep….allemaal liefde. Daarna met Rebecca, Roger, Luna en Boaz. Luna straalde in haar nieuwe schoentjes, en Boaz kroop even lekker tegen ons aan. Pure liefde, doorgegeven van generatie op generatie. En zelfs tijdens een snel inkijkje in de Formule 1, voelde ik rust. Geen haast, geen druk.

’s Avonds nog een spontaan moment: hamburgers eten in Spakenburg met Chris. Gewoon praten, luisteren, dromen. Soms onverwacht, maar altijd waardevol. En bij Albert Heijn, kersen in de aanbieding — een laatste zoet moment van een dag die vol zat met zegeningen, niet gepland maar wel gestuurd.

In ons ‘tabernakeltje’ spraken Andrea en ik over de toekomst. Of beter gezegd: over het verlangen daarnaar. En ook over het verdriet dat sommige dromen misschien niet meer haalbaar zijn. Onze caravan aan zee, onze weekenden vol vrijheid. Soms voelt het als een zeepbel die uit elkaar spat. Maar zelfs dan… blijft het geloof. Blijft de hoop. Blijft het gebed.

Want we blijven ons uitstrekken naar een wonder. Want we weten dat God wonderen doet. Niet altijd zoals wij ze voorstellen. Soms stil. Soms onverwacht. Maar altijd vanuit liefde. En vandaag — zonder dat ik het doorhad — dacht ik geen moment aan mijn ziekte. Dat op zich is al een wonder.

Dus ja, ziekte is er. Maar het overwint niet. Het heeft mijn hart niet. Mijn hart is van God. En dat vult mij met vrede. Met verwachting. Met blijdschap.

“De HEER is mijn kracht en mijn schild, op Hem vertrouwt mijn hart. Ik ben geholpen, mijn hart jubelt van vreugde, ik loof Hem met mijn lied.”
— Psalm 28:7

Lieve Vader in de hemel,
Dank U voor de kleine wonderen van vandaag. Voor acht uur slaap. Voor koffie in de kerk. Voor handen die mij aanraken met liefde. Voor mijn gezin, mijn vrouw, mijn kinderen en kleinkinderen. Voor vrienden die langskomen. Voor kersen in de aanbieding.
Dank U dat U bij ons bent, in vreugde én verdriet.
Dank U dat wij ons mogen uitstrekken naar Uw genezing, naar Uw kracht, naar Uw wonder.
Help ons om U te blijven zien in elke stap, zelfs in dagen die moeilijk zijn.
Zegen ieder die dit leest of hoort met Uw liefdevolle nabijheid.
In Jezus’ naam.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Het was weer zo’n dag.

Een dag waarop de nachten kort zijn en de uren van slaap versnipperd. Wakker om twee uur, dan weer om vijf uur, om zeven uur. En toch was het goed. Niet omdat het lichaam sterk is, maar omdat de ziel in rust is bij God. Ik werd wakker zonder angst, zonder zorg. Ik werd wakker met een lied in mijn hart. Een danklied.

Dankbaar dat ik mocht leven, dat ik zegen mocht tellen. Niet door het verleden uit te pluizen, maar door de toekomst hoopvol te begroeten. Een toekomst die geen kleur kent als roze, maar als hemels licht. En dat licht is Christus.

Vanmorgen mocht ik met Andrea bidden. Samen de dag beginnen met God. Samen onze kinderen en kleinkinderen voor Zijn troon brengen. Wat een voorrecht. Wat een vrede geeft dat, te weten dat er Eén is die zorgt, die hoort, die antwoordt.

En we gingen op pad, naar Amersfoort. Niet met een groot doel, maar gewoon: even eruit, samen. Chris werd vandaag 24. Een feestdag. We zongen voor hem, kochten zijn favoriete gebakje – Hazelnootschuimgebak – en kwamen thuis met vreugde in ons hart. We gaven elkaar een hand in de auto. Soms is een hand alles wat je nodig hebt om vreugde te voelen.

In de middag kwamen Yara en Brian om de hond uit te laten. Ze gingen twee uurtjes naar het bos. Toen ze terugkwamen, vertelden ze dat het fijn was geweest. We spraken nog even, en ik gaf haar een dikke hug. Ik hou gewoon van ze. Ik hou gewoon van mijn dochters.

En toen kwam ook Dominique met Miles. Rond een uur of één. Ze kwam een gebakje eten met Chris. We kletsten wat, en toen zei ik: “Blijf gewoon gezellig eten.” En dat heeft ze gedaan. Het was eenvoudig en goed: sardientjes uit de oven, garnalen, wat stokbrood met kruidenboter. Heerlijk. En het deed me goed om even niet aan ziekte te denken, maar aan de zegeningen.

Het is een zegen om vader en opa te zijn. Om ‘nonno’ genoemd te worden. Om te mogen liefhebben en geliefd te zijn. Wat een rijkdom. Zelfs als het lichaam hapert, groeit de ziel. Sinds de diagnose heb ik iets bijzonders ontdekt: intimiteit met God.

Naar de camping gaan lukte me vandaag niet. Maar thuis rustend in mijn bed beneden met het geroezemoes van Andrea en Dominique om me heen was ook goed. Dankbaar dat de mogelijkheid er was om gebruik te mogen maken van een caravan. Het lichaam wilde alleen niet. Maar de geest bleef opgewekt.

Wat de vijand probeert te stelen – rust, vreugde, hoop – vermenigvuldigt God in overvloed. Mijn blijdschap is dieper geworden. Mijn vertrouwen groter. Zijn nabijheid intenser. Ik twijfel niet aan Zijn bestaan. Hij heeft Zichzelf te vaak laten zien.

Ik bid dat jij, die dit leest, ook die intimiteit mag ervaren. Dat je Zijn stem hoort, Zijn vrede voelt, Zijn vreugde ontvangt. Dat je ontdekt wat ik heb ontdekt: God is liefde, God is trouw, en God is er altijd.

Heer God,
Dank U voor Uw liefde die elke dag nieuw is.
Dank U voor Uw aanwezigheid, ook in de nacht, in de stilte, in de zorgen.
Dank U voor de mensen om ons heen, voor het leven dat U ons geeft, voor iedere zegen die soms zo klein lijkt, maar zo groot is in Uw ogen.

Vader, ik bid voor ieder die dit leest.
Dat ze Uw vrede mogen ervaren.
Dat ze de intimiteit met U mogen vinden, zoals U het mij hebt gegeven.
Dat hun hart zich vult met Uw blijdschap, die sterker is dan verdriet.
Open onze ogen voor Uw wonderen, onze oren voor Uw stem, en onze handen voor Uw werk.

U bent goed.
Altijd.

In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

goedemorgen

Soms word je wakker met een gevoel dat je niet goed onder woorden kunt brengen. Geen vermoeidheid, geen pijn, geen zwaarte. Maar een overstroming van iets diepers. Gisteren was zo’n dag. Een dag waarop mijn hart niet bruisde van energie, maar van geestelijkheid. Van een liefde die me raakte, me overspoelde, me leeg maakte van zorgen en vol maakte van God.

Ik was… kapot van liefde.

Niet kapot van mijn ziekte. Niet kapot van gedachten. Niet kapot van de moeiten die me soms belagen. Maar kapot van het overvloedige, tastbare, diepe liefdeswerk van God. Liefde die ik mocht ontvangen van mensen om me heen. Liefde die ik mocht uitdelen in woorden, gebeden en simpele ontmoetingen. En liefde die ik niet kon vasthouden, maar die me helemaal vulde — tot over de rand.

Vanmorgen werd ik wakker met wat ik een kater van liefde zou willen noemen. Het hield niet op. Mijn hoofd was helder, mijn hart nog steeds blij. Alsof ik vergeten was dat ik ziek ben. Alsof de omstandigheden niets meer over mij te zeggen hadden. Want ik keek niet naar de pijn, maar naar God die mij Zijn liefde gaf.

We begonnen de dag samen. Andrea en ik. Samen koffie, samen gebed, samen luisteren naar Wilma Veen. En weer stroomde die dankbaarheid. Daarna kwam mijn zoon op bezoek, met zijn vrouw en zoontje. Koffie, woorden, harten die zich openen. Daarna samen naar de markt — dit keer gewoon lekker in de rolstoel, zodat ik kon kijken, luisteren, genieten zonder strijd. Want ook dat is genade: rust vinden in het moment.

Later kwam mijn dochter nog. Ze deelde haar hart. En dat raakte me. Want een huis waarin vertrouwen woont, is een huis waarin liefde ademt.

Ik hou intens veel van mijn kinderen. En ook van de zoon van Andrea die ik geen bonuszoon noem maar wel zeer geliefd is, die morgen (28 juni) 24 wordt. Ik heb hem mogen zien opgroeien van kind tot man. En ik ben trots. Trots op wie hij is. En ik bid dat hij vindt waar hij naar verlangt: een huis, een rustplek en een diepe ontmoeting met God.

Morgen (zaterdag) trekken Andrea en ik eropuit. Naar een camping. Een caravan, gekregen om te gebruiken van een Allergoedse vriend. Een plek van eenvoud, van buiten zijn, van openheid. Misschien ontdekken we daar iets nieuws. Misschien wordt het een plek van ontmoeting met anderen. Maar zeker met elkaar. En met God.

Lieve mensen, jullie gebeden, jullie woorden, jullie liefde — die dragen ons. En ik wil vandaag iets teruggeven: een zegen. Een gebed.

Laat je niet leiden door wat je mist.
Laat je niet verblinden door wat je niet hebt.
Maar zie de liefde die je omringt.
Zie de mensen die God op je pad zet.
En zie Jezus – die jouw vreugde wil zijn.
Zelfs als je lichaam moe is.
Zelfs als je hart zich schaamt.
Zelfs als je niet weet hoe je bidden moet.

“Al zou ik alles bezitten en geen liefde hebben, ik was niets.”
(1 Korintiërs 13:2b)

Liefde is genoeg. Liefde is meer dan genoeg. Want God is liefde.
En als je kapot bent van liefde, dan leef je werkelijk.

Heer,
Dank U voor uw liefde die overstroomt.
Dank U voor de mensen die ons laten zien hoe U bent.
Zegen hen die dit lezen of horen —
dat ze Uw liefde mogen ontvangen, uitdelen en erin mogen rusten.
Laat hun hart bruisen van Uw Geest.
Niet van vermoeidheid, maar van genade.
Niet van pijn, maar van hoop.
In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Sommige dagen zijn als een gebed dat hardop wordt uitgesproken, een zucht vanuit het hart. Vandaag was zo’n dag. Niet zomaar een dag, maar een enerverende dag. Dat woord gebruik ik eigenlijk nooit, maar het dekt de lading volledig: een dag waarin het leven werd gevierd, met een lach én een traan.

Vanmorgen begon het met woorden van Wilma Veen: “God is liefde. Hij is erbij. Hij is overvloedig in Zijn liefde.” Maar ik voelde het niet. Midden in het gebed kwamen de tranen. Niet van vreugde, maar van gemis. Ik vroeg: “Heer, waar bent U? Heeft U zich verstopt achter de deur?” De stilte brak me open. Ik voelde me alleen, eenzaam. En toch… ik wist dat Hij er wás, zelfs als ik het niet ervoer. Dat is geloof. Vertrouwen op het Woord, ook als je hart het even niet bijhoudt.

Andrea luisterde naar me, en dat hielp. Het delen van de diepte is soms het begin van troost. En die troost kwam. Niet op een daverende manier, maar stap voor stap, zoals God dat soms doet. In een bezoek aan het ziekenhuis, in een cappuccino op de bank bij Marie-Jeanne, in onverwachte vriendelijkheid.

Maar de echte doorbraak kwam toen ik werd meegenomen naar de bibliotheek. Daar stond een groep broeders en zusters. En daar, in stilte en liefde, was een tafel voor mij gedekt. Een maaltijd uit liefde bereid. Tranen liepen opnieuw over mijn wangen, maar nu waren het tranen van ontroering. Van herkenning. Van thuiskomen. Hier was God. In de ogen van mijn broeders en zusters. In de handen die zalfden. In het gebed dat voor mij werd uitgesproken. In het brood dat werd gebroken. In het stukje Italiaans gebed dat ik mocht spreken.

En als klap op de vuurpijl kreeg ik iets mee: een foto van het Huis van Gebed, met een bankje. Mijn bankje. Een naamplaatje word er aan bevestigd met een tekst die ik nog mag uitzoeken: het Ico Abis-bankje. Mijn hart werd stil. Paulien zei: “dan kunnen we af en toe lekker bij je op schoot zitten.” En die woorden omvatten alles. Dierbaar, gedenken, ontmoeten, een knipoog van de hemel. Je hoort erbij. Je leven heeft betekenis. Niet alleen nu, maar ook straks,omdat ik mocht delen van Gods liefde.

God liet mij vandaag zien: Ik ben er. Ook als jij Mij even niet voelt. Ik moest denken aan Thomas, die twijfelde. En toch: Jezus kwam, toonde zijn wonden, en zei: Zalig zij die niet zien en toch geloven.

Ik heb niet gevraagd om Zijn wonden aan te raken. Maar Hij raakte de mijne. En ik ben dankbaar. Mijn leven is misschien broos, maar het is gevuld met liefde. Zijn liefde. En die geef ik door, iedere dag weer, zolang ik adem heb.

‘De Here is heel dicht bij mensen met groot verdriet, Hij helpt hen die terneergeslagen zijn.’
‭‭Psalmen‬ ‭34‬:‭19‬ ‭HTB‬‬

Lieve Vader,

Dank U dat U dichtbij bent, zelfs als wij U niet voelen. U laat zich vinden in het kleine, in een kop koffie, een arm om de schouder, een gebed dat wordt uitgesproken door iemand die van ons houdt. U laat zich vinden in liefde die tastbaar wordt.

Ik bid nu voor alle mensen die mij liefhebben. Mijn kinderen, mijn kleinkinderen, mijn geliefde Andrea, mijn vrienden, mijn broeders en zusters in het geloof. Dank U voor hun harten, hun handen, hun woorden en hun gebeden. Zegen hen met uw vrede. Vervul hun dagen met vreugde, met hoop, met verbondenheid.

Laat hen voelen dat ze nooit alleen zijn. Dat U hen ziet, kent en draagt. Geef hen kracht voor de moeilijke dagen en overvloed voor de lichte. En bovenal: schenk hen Uw liefde – rijk, onuitputtelijk en eeuwig.

In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Gods omhelzing op een gewone dag

Dan zit ik daar. Vroeg in de ochtend, wakker. Het is woensdag, maar in mijn hoofd lijkt het maandag. Ik vraag me af: ben ik afgelopen zondag naar de kerk geweest? Of niet? Wat is er eigenlijk gebeurd tussen zondag en vandaag?

Soms verdwijnen de dagen. De chemo. De medicatie – 31, soms wel 34 pillen per dag – doet wat met mijn lichaam. Met mijn geheugen. Er vallen gaten. En dan moet ik diep nadenken om weer te weten waar ik ben, wat ik heb meegemaakt.

Maar de ochtend begon goed. Ik werd vroeg wakker, zoals vaak, maar wachtte tot de ogen van mijn liefste ook opengingen. Samen bidden we. Intens. Voor elkaar. Voor onze kinderen. Voor onze familie. En dat geeft rust. Het is een goed begin van de dag.

Andrea zorgde weer goed voor mij. Ze ging boodschappen doen, haalde pillen bij de apotheek en nam iets mee waardoor ik eindelijk weer kon douchen – iets dat ik over mijn been kan trekken. Wat was ik daar blij mee.

Later kwamen Rebecca, mijn schoonzoon en kleindochter Luna langs. En mijn moeder. We zaten samen. We praatten. We namen de tijd. Op een gegeven moment omhelsde mijn moeder mij. Ze gaf me een kus op mijn wang en zei: “Ik hou van je.”

Dat was zó kostbaar. Alsof de hemel even openbrak en God zelf mij omhelsde. Alsof Hij zei: “Ik hou van je, mijn kind.”

Tegen het eind van de middag werd het rustiger. Ik keek terug en dacht: wat ben ik dankbaar. Voor elke dag die ik mag meemaken. Voor Zijn aanwezigheid. Voor Zijn glorie.

’s Avonds kwam een goede vriendin eten. Het was gezellig. We spraken over God, over genezing, over onze ervaringen en onze vragen. We spraken over het verleden, het heden en de toekomst. Ze zei: “De toekomst ligt in Gods hand. En het stopt niet wanneer het leven op aarde stopt.”

Dat gaf me rust. Want ik weet: als christenen zien we uit naar een toekomst zonder pijn, zonder gebrokenheid. Een toekomst van vrede.

Toen ze wegging, merkte ze: ik was moe. En dat klopte. Mijn lichaam gaf het aan. Maar mijn hart was blij. Blij met de dag. Blij met het bed in de woonkamer – niet omdat ik het zo mooi vind, maar omdat ik er mijn rust kan vinden. Zonder steeds de trap op te moeten.

Ik ben dankbaar. Dankbaar voor Andrea. Voor de liefde tussen ons. Voor hoe ze voor me zorgt. Voor mijn kinderen, mijn kleinkinderen. Voor mijn familie. Voor de kracht van God in mijn leven.

En ik hoop dat ik nog lang mag blijven. Niet om hier doelloos rond te zwerven, maar om te wandelen in het werk dat God in mijn hart heeft gelegd.

Ik wil je dit zeggen: geef nooit op. Wat je situatie ook is – God helpt. Hij helpt mij, en Hij helpt jou. God is een God van wonderen. Blijf op Hem vertrouwen, alle dagen van je leven.

‘Kom en laten we kijken wie er gelijk heeft, zegt de Here. Al waren uw zonden rood als scharlaken, Ik maak ze wit als sneeuw. Al waren ze vuurrood, ze zullen worden als witte wol.’
‭‭Jesaja‬ ‭1‬:‭18‬ ‭HTB‬‬

Hij vergeeft. Hij geneest. Hij herstelt. Elke dag opnieuw. Zelfs als mijn hoofd het niet meer weet, weet Hij het wel.

Heer,
Dank U voor deze dag. Voor de mensen om mij heen. Voor Andrea. Voor mijn kinderen. Voor mijn moeder. Voor Uw liefde die tastbaar werd, zelfs in een omhelzing.

Dank U dat U niet loslaat. Niet als ik moe ben. Niet als ik het vergeet. U bent trouw.

Laat mijn leven, ondanks mijn beperkingen, Uw licht blijven dragen. Laat Uw Geest door mij heen blijven werken, zolang ik ademhaal.

Zegen ieder die dit leest. Geef hen hoop. Laat hen ervaren wat ik mag ervaren: U bent een God van wonderen.

In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico
Goedemorgen

Als ik kijk naar gisteren, en ik kijk naar vandaag, dan vraag ik me af: is er iets veranderd? En ik denk: ja. Want elke dag is anders, elke dag is een gave van God. En als je ’s morgens wakker wordt en meteen in jezelf zingt: “Dit is de dag die de Heer ons geeft, wees daarom blij en zing verheugd” — dan begin je die dag in het licht van Zijn liefde.

Waarom zou ik blij zijn? Er zijn genoeg redenen. Alleen al het samen wakker worden met mijn schatje, ons samen bidden, het kletsen. De kleine dingen — maar tegelijk de allergrootste. En ja, een beetje haasten onder de douche, want we gingen samen op stap. Naar de bidstond.

De bidstond: die plek waar ik me thuis voel. Een plek van gebed, van ontmoeting, van veiligheid. Daar mag ik mijn hart delen, zonder bang te zijn voor oordeel. We zongen samen, en het was mooi. Nee — het was geweldig. En het lied bleef in mijn hart hangen: “Dit is de dag…” Ja, dat moet je eigenlijk elke dag zingen. Blij zijn in Christus, in Zijn genade.

Natuurlijk, ik ben niet blij met ziekte. Maar ik ben wel blij met de wetenschap dat Jezus onze ziekte gedragen heeft. Hij is niet zomaar aan het kruis gegaan. Hij is gegaan voor ons — voor onze zonde, onze pijn, onze ziekte. Hij is ons wapen in de strijd.

Vanmorgen tijdens de bidstond voelde ik sterk: het gaat er niet om dat Jezus deze kamer binnenkomt — het gaat erom dat jij Zijn hart binnengaat. Kruip diep in Zijn hart, voel Zijn hartslag, voel Zijn nabijheid. Zo dichtbij wil Hij zijn.

Ik zei ook: God is geen ballenautomaat. Je gooit er geen muntje in om dan maar willekeurig iets te krijgen. Zijn zegen is geen toeval, geen grabbelton. Zijn antwoorden zijn heilig, op Zijn tijd en op Zijn manier. Niet altijd wat wij willen, maar altijd wat Hij weet dat goed is.

Later moest ik naar het ziekenhuis. Mijn been moest weer in het verband. Een uur wachten. Moe van de medicatie. Ik werd niet boos, maar wel ongeduldig. En toen kwam er iemand naar me toe, met een glimlach. En dan ben je dat ongeduld kwijt. Jezus is zó geduldig met ons — en ik… ik ben maar een mens. Maar ook dát mag ik aan Hem geven.

’s Middags ontmoette ik een oude vriendin. Al 14 jaar hadden we niet echt gesproken. En ineens — door Gods hand — zaten we samen in mijn ‘tabernakeltje’. We praatten, deelden, lachten, en voelden ook de pijn. Maar Gods aanwezigheid maakte het mooi. Een geschenk uit de hemel.

Mijn kinderen belden nog even. Liefde, aandacht, betrokkenheid. En toen was de dag alweer bijna voorbij. Een dag met een lach, een traan, een zegen. Straks nog een kopje thee met mijn liefje. Even zitten. Misschien zelfs een dutje gedaan op het bed in de woonkamer — het staat er ineens, en ik ben dankbaar dat het er is. Dankbaar dat ik nog zelfstandig dingen kan doen, ook al is het soms met een stok, of vanuit de rolstoel.

Ik ben bevoorrecht. Niet vanwege mijn ziekte. Maar vanwege de zegeningen die ik dagelijks ontvang. En weet je? Morgen is er weer een dag. Met nieuwe afspraken, nieuwe ontmoetingen, en nieuwe kansen om dat lied te zingen:

“Dit is de dag, dit is de dag
Die de Heer ons geeft, die de Heer ons geeft.
Wees daarom blij, wees daarom blij
En zing verheugd, en zing verheugd.
Dit is de dag die de Heer ons geeft,
Wees daarom blij en zing verheugd!
Dit is de dag, dit is de dag
Die de Heer ons geeft.”

Zing het. Zing het hardop. Zing het in je hart. Kijk in de spiegel, en zie Jezus. Zet een glimlach op van oor tot oor, want Hij is bij je — vandaag, morgen en alle dagen van je leven.

Heer Jezus,
Dank U voor deze dag.
Dank U voor Uw liefde die iedere ochtend nieuw is.
Dank U dat ik mag leven in Uw nabijheid,
dat U mijn vreugde bent,
mijn kracht in zwakheid,
mijn vrede in onrust.

Wilt U mij blijven helpen om te zien wat U geeft,
ook op moeilijke dagen.
Leer mij te zingen, zelfs als ik moe ben.
Leer mij te danken, zelfs als ik wacht.
U bent goed. U bent trouw.
En ik hou van U.
Amen.

Dat wilde ik vandaag met jullie delen.

Met liefde ❤️Ico

Goedemorgen

Soms weet je niet wat je moet zeggen. Soms zit je voor je uit te staren en denk je: “Wat is er eigenlijk aan de hand?” Niet alleen lichamelijk, maar ook diep vanbinnen. Alles voelt vaag. Je geheugen laat gaten vallen. De vermoeidheid is allesoverheersend. Je lijf werkt niet mee. En dan zijn er de zichtbare tekenen dat er iets verandert: een wandelstok, een rolstoel, een ziekenhuisbed in je woonkamer. Niet zomaar voor even. Het zijn stappen van inleveren.

En toch…

Te midden van die storm is er iets wat blijft: vertrouwen op God. Niet op pillen. Niet op je eigen kracht. Niet op het herstel dat je misschien wel of niet zult zien. Maar op God. De God die sterker is dan welke chemo ook. De God die jou kent, ook als jij jezelf niet meer goed kunt plaatsen. De God die jou vasthoudt als jij niet meer kunt vasthouden.

“Vertrouw op de HEER met heel je hart, steun niet op je eigen inzicht. Ken Hem in alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg.”
– Spreuken 3:5-6

Wat een diep geloof klinkt daaruit. Niet een geloof dat alles begrijpt, maar een geloof dat blijft vertrouwen. Geloof dat zegt: “Heer, ik ben moe. Ik weet het niet meer. Maar U bent bij mij. En dat is genoeg.”

En dan ineens is daar een glimlach. Bezoek. Vrienden die je aan het lachen maken. En het wonder gebeurt: je ziel wordt even verfrist. Niet omdat alles is opgelost, maar omdat je niet alleen bent.

Misschien heb je vandaag maar zes uurtjes geslapen, misschien vallen je ogen dicht tijdens een preek. Misschien weet je niet meer precies wat je vorige week dacht of bad. Maar God weet het wel. Hij is erbij. Hij vergeet je niet. Hij slaapt niet. En Zijn trouw rust op jou.

Gebed:

Heer,
Soms voel ik mij leeg. Moe. Verdwaald in mijn eigen lichaam. Maar U bent mijn vaste rots.
Ik vertrouw op U met heel mijn hart, zelfs als alles om mij heen lijkt te wankelen.
Dank U dat U mij draagt, dat U mij vrede geeft die verder gaat dan wat ik begrijp.
Wees bij mij, in mijn dagen van zwakte, en vul mijn hart met Uw kracht en Uw liefde.
In Jezus’ naam.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Soms zijn er van die dagen dat je stilvalt. Niet omdat je niks voelt, maar juist omdat je zoveel voelt. Vandaag is zo’n dag. Een dag van blijdschap. Want ik mocht vannacht weer thuis slapen. Na een periode in het ziekenhuis, mocht ik wakker worden naast mijn lief. Samen aan de keukentafel, onze voorbereiding voor de dienst, de koffie die ruikt naar gewoon thuis. En het verlangen om weer naar mijn tweede thuis te gaan: de kerk.

Een kerk waar mensen God zoeken. Waar liefde gedeeld wordt. Waar tranen vloeien — van verdriet, maar ook van vreugde. Waar jongeren zich laten dopen. Acht jongeren, acht getuigenissen. Acht levens die zeggen: “Ik volg Jezus.” En dan weet ik: de volgende generatie staat op. En ik word stil.

Ik kwam niet binnen met een overwinningspose. Geen feestelijke intocht. Ik zat in een rolstoel. En zelfs dat was een drempel. Ik wilde het niet. Maar Andrea — mijn steun, mijn kracht, mijn bemoediger — regelde het anders. En ik zag: de gemeente leeft mee. Een schouderklop. Een arm. Een gebed. Tranen. Niet van angst, maar van liefde. Van diepe verbondenheid.

Wat doet dat met me? Alles. Want ik voel dat ik gedragen word. Door mensen. Maar vooral door God. Hij is erbij. In de chemo, in de slapeloze nachten, in de verwarring. Zelfs toen ik vanmiddag even wakker schrok, verward en alleen, en Andrea nergens kon vinden, merkte ik iets. De pijn van alleen zijn is echt. Maar Jezus is er dan ook echt. Hij is er in die paniek. Hij is er als ik de draad even kwijt ben.

“Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.”
(Matteüs 11:28)

Dat is geen vrome spreuk. Dat is mijn realiteit. Hij geeft rust als ik opzie tegen bestralingen. Als ik moe ben van al het geregel. Als ik me afvraag: hoe lang nog, Heer? Dan zegt Hij: “Kijk niet naar je omstandigheden. Kijk naar het kruis.”

Want daar — aan het kruis — strekt Jezus zijn armen uit. Voor jou. Voor mij. Hij zegt: “Kom.” En dat kruis is niet het einde. Het is het begin van een nieuw leven. Zelfs als mijn lichaam het opgeeft, weet ik: ik word niet losgelaten. Mijn genezing komt. Misschien niet op aarde, maar dan in de hemel. En ik ben niet bang voor de dood. Mijn strijd is alleen het loslaten van jullie. Mijn geliefden. Maar zelfs daar, wil ik Jezus volgen. Vertrouwen. Hopen.

En dan kijk ik om me heen. Mijn dochter die de hond uitlaat. Mijn broer die uren rijdt om mij te omhelzen. Vrienden die huilen omdat ze zien wat ik doormaak. Een jong meisje dat zegt: “Mag ik voor je bidden?” En ik denk: dit is liefde. Niet alleen van mensen. Maar van God die door mensen heen werkt.

In een wereld vol oorlog, verwarring, en verdeeldheid — van Iran tot Israël — kies ik ervoor om te blijven liefhebben. Om het goede te zoeken. En om te wijzen naar het kruis. Want daar is vrede. Daar is waarheid. Daar is Jezus.

Laat dit dan mijn boodschap zijn. Voor jou. Voor wie dit leest:

“Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.”
(Romeinen 12:21)

Kijk naar het kruis.
Kijk naar Hem die overwon.
Hij is onze rust. Onze kracht. Onze Vriend.
Hij is erbij. Vandaag, morgen, tot in eeuwigheid.

Heer Jezus,
Dank U voor deze dag van vreugde.
Dank U voor de liefde van mensen om mij heen, die Uw liefde weerspiegelt.
In alles wat onzeker is, blijft U vast.
Ik leg mijn leven in Uw handen.
Geef mij kracht om U te blijven volgen,
en geef mij vrede in de storm.
Zegen mijn gezin, mijn gemeente, en de mensen die dit lezen.
En leer ons steeds opnieuw te kijken naar het kruis.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen