Wat ben ik toch een gelukkig mens. Dat klinkt misschien vreemd, zeker als je bedenkt dat er momenten zijn waarop ik verdrietig ben, waarop ik moet huilen, waarop de pijn in mijn lichaam zo drukkend aanwezig is dat ik er niet omheen kan. Gisteravond was zo’n avond. Van maandag op dinsdagavond zat ik daar met tranen in mijn ogen, verdriet in mijn hart en de last van de hele toestand die ik draag. Ik huilde om alles wat er gebeurt, om de gebrokenheid, om de zorgen die ik voel.

En toch… toen kwam de ochtend. Ik werd wakker en voelde de pijn, de pijn die zo hard drukt op mijn gezwel. Ik dacht: Heer, hoe lang nog? Het was lastig, zwaar om zo wakker te worden. Op zo’n moment gaat er van alles door je heen. De moed kan je soms in de schoenen zakken. Maar toen herinnerde ik me één ding: het is dinsdagmorgen. En dinsdagmorgen betekent dat ik naar de Bidstond ga.

Andrea reed me erheen – en dat vond ik fijn. Ik zei tegen haar: “Ik ga dit keer niet in de rolstoel, ik loop dat kleine stukje.” Andrea was het daar niet mee eens, ze vond het te riskant, maar ik bleef aandringen. Uiteindelijk mocht ik het doen en had ik dat kleine stukje gewonnen. Voor mij was dat een teken van kracht, een teken van leven.

En hoe goed was het om daar te zijn. Samen zingen, samen bidden, samen onze harten naar boven richten. Ik merkte dat de groep groter was dan normaal, voller, levendiger. Dat maakte me blij. We baden voor elkaar, voor mensen die we liefhebben, voor de gebouwen waar God in werkt, voor Zijn aanwezigheid in ons midden. Terwijl we zongen, hoorde ik werkelijk engelen meezingen. Hemelse stemmen die zich bij ons voegden. Dat gaf mij een vreugde die dieper ging dan woorden kunnen beschrijven.

Wat een wonder: de dag ervoor zat ik nog in mijn verdriet, en nu ervoer ik de blijdschap van God. Blijdschap die Hij alleen kan geven. Een blijdschap die niet afhankelijk is van hoe ik me voel of hoeveel pijn ik heb, maar die uit de hemel zelf komt. Die blijdschap is een kostbare schat, een schat die in mijn hart bewaard blijft.

Toen ik weer thuiskwam, was er nog meer vreugde. De broer van Andrea kwam langs en bracht gebak mee. Niet zomaar gebak, maar mijn lievelings: bananensoesen. Het klinkt klein, maar voor mij was het groot. Een stukje liefde, een stukje vreugde, precies op het juiste moment. We genoten ervan samen.

Later die dag kwam mijn dochter en samen gingen we lunchen bij de Postkamer in Nijkerk. We gingen erheen zonder verwachtingen, gewoon om samen te zijn. Uit liefde, uit verbondenheid. En God schonk ons zoveel meer. Het was een heerlijke lunch, maar vooral een gezegend samenzijn. We genoten van het eten, van elkaars woorden, van de mensen om ons heen. Ik had God gevraagd om rust – rust in mijn lichaam, rust in mijn pijn – en Hij gaf het. Op dat moment leek het alsof Hij mij genezing gaf, alsof Hij mijn lichaam even stilzette, zodat ik alleen maar kon genieten.

Wat een zegen om daar met mijn dochter te zitten. Om niet alleen vader en dochter te zijn, maar ook kinderen van God die samen Zijn liefde mogen proeven. Rond twee uur gingen we weer naar huis. Daar wachtte Andrea al op me. We kropen tegen elkaar aan, gaven elkaar een kus. Niet alleen omdat we elkaar misten, maar ook omdat we blij waren dat we elkaar weer zagen. Zó eenvoudig, zó kostbaar.

En toen was de dag nog niet voorbij. Mijn zoon en schoondochter kwamen langs met goed nieuws. Goed nieuws dat ze zelf zullen vertellen, maar één ding stond vast: God stond centraal in hun verhaal. We mochten Hem de eer geven, en dat maakte me intens blij.

Zo zie ik hoe een dag heen en weer kan schommelen tussen verdriet en blijdschap. Gisteren tranen, vandaag vreugde. En toch is God in beide aanwezig. Hij laat ons niet los. Hij is erbij in de nacht van verdriet én in de dag van vreugde. Hij houdt ons vast.

Die zekerheid werd nog bevestigd toen ik vanochtend een appje kreeg van iemand die ik liefheb. Hij wilde een afspraak maken omdat we iets van God in elkaar herkennen. Ook dat raakte me: God weeft onze levens aan elkaar, zodat we samen Zijn liefde weerspiegelen.

Misschien is het morgen anders. Misschien zijn er weer tranen of pijn. Maar vandaag mag ik zeggen: ik ben een gelukkig mens. Vandaag mag ik getuigen: mijn God is groot. Hij is sterk en machtig. Er is niets dat Hij niet kan doen.

‘Wees blij in de Here. Ik zeg het nog eens: verheug u in Hem! Laat uw vriendelijkheid bij iedereen bekend zijn. De Here is dicht bij u. Maak u nergens zorgen over, maar bid voor alles en vraag God wat u nodig hebt, dankbaar voor alles wat Hij doet. Dan zult u de vrede van God ervaren, een vrede die ons menselijk besef te boven gaat en die de wacht houdt over uw hart en gedachten, omdat u in Christus Jezus bent.’

‭‭Filippenzen‬ ‭4‬:‭4‬-‭7‬ ‭HTB‬‬

Lieve Vader,

Dank U dat U tranen verandert in blijdschap,

dat U vreugde geeft die sterker is dan pijn,

en dat U momenten van rust schenkt wanneer het lichaam zwaar voelt.

Dank U voor de mensen die U om mij heen plaatst:

voor Andrea, voor onze kinderen, voor onze kleinkinderen,

voor de kring waarin we samen mogen zingen en bidden,

voor familie en vrienden die Uw liefde laten zien in kleine en grote dingen.

Heer, U bent erbij, in verdriet én in blijdschap.

U laat mij zingen, zelfs als de pijn mij neerdrukt.

U laat mij genieten, zelfs als de dagen zwaar zijn.

U bent groot, U bent machtig,

er is niets dat U niet kunt doen.

Vandaag wil ik U loven,

en morgen zal ik dat opnieuw doen,

want U bent trouw en U blijft dezelfde,

tot in eeuwigheid.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

Vandaag begon vroeg. Ik werd wakker van wat gerommel in de kamer. Andrea was al onder de douche geweest. Ze kwam naar me toe en zei: “Ico, we moeten eruit.”

Voordat we vertrokken, namen we nog even tijd om samen te bidden. Op maandag doen we dat altijd wat intenser. Dan noemen we de kinderen, de kleinkinderen, en ook de aanhang één voor één bij naam. Omdat we het belangrijk vinden dat zij onder Gods zegen wandelen. Dat geeft mij en Andrea zoveel rust. Het herinnert ons eraan dat dit geloof echt zekerheid geeft. Zekerheid dat er een dag komt dat we allemaal samen zullen zijn, bij Jezus.

Ik dacht aan wat Jezus zei:

‘‘Ik geef de doden het leven terug,’ zei Jezus tegen haar. ‘Ik ben Zelf het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, zelfs als hij gestorven is.’

‭‭Johannes‬ ‭11‬:‭25‬ ‭HTB‬‬

Met dat vertrouwen gingen we naar Leusden, naar de begrafenis van een zuster uit de gemeente. Ze was pas 58. Er was verdriet, natuurlijk. Je voelde het bij haar man, bij de kinderen en kleinkinderen. En toch – midden in dat verdriet – klonk er lofprijs. Er werd gezongen, er werd muziek gemaakt, en de Heer werd grootgemaakt.

Ik zat daar in mijn rolstoel en ik dacht: dit is de kracht van ons geloof. Verdriet en lofprijs naast elkaar. Tranen en hoop tegelijk. Zoals in de psalm staat:

‘De Here is heel dicht bij mensen met groot verdriet, Hij helpt hen die terneergeslagen zijn.’

‭‭Psalmen‬ ‭34‬:‭19‬ ‭HTB‬‬

En ik voelde het. God was daar. In de woorden, in de muziek, in de ontmoeting met mensen. Hij weeft verbindingen die je niet verwacht. Zelfs als je iemand niet zo goed gekend hebt, kan Hij je laten zien: Ik ben erbij.

Later, toen we weer thuis waren, bleek er een misverstand met de dokter. We hadden gewacht, maar ze kwam niet. Dat gaf wat frustratie. En toch… ook dat legden we weer bij Hem neer. In plaats daarvan luisterden we naar een levensverhaal van een oude bekende, via een podcast. Ook daarin klonk weer hetzelfde: God is groot, zelfs midden in verlies.

Dat gaf me moed. Want ik weet dat ik ziek ben. Ik weet ook dat mijn tijd in Gods handen ligt. Maar telkens weer ervaar ik dat diepe vertrouwen: Andrea zal het redden. Mijn kinderen en kleinkinderen zullen onder Zijn hand blijven wandelen. En ik mag geloven dat, wanneer Hij mij roept, het goed is.

‘Ik ben ervan overtuigd dat niets ons kan scheiden van Gods liefde. De dood niet, het leven niet, engelen niet, bovenaardse krachten niet, de dingen van vandaag niet, de dingen van morgen niet. Nee, er is geen enkele kracht die dat kan. Hoe hoog we zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde, die ons gegeven is in Christus Jezus, onze Heer.’

‭‭Romeinen‬ ‭8‬:‭38‬-‭39‬ ‭HTB‬‬

En daarom zeg ik tegen mezelf, tegen mijn kinderen, tegen iedereen die dit leest: God is goed. In welke omstandigheden je ook bent. Hij is trouw. Hij laat ons niet los.

Heer, dank U dat U goed bent, ook vandaag.

Dank U dat U bij ons bent in verdriet en in blijdschap, in ziekte en in gezondheid.

Ik breng mijn kinderen en kleinkinderen bij U, Heer. Bescherm hen, leid hen, zegen hen.

Geef mij de kracht om vol vertrouwen te leven, totdat U mij roept.

En laat ons allemaal vasthouden aan die zekerheid: dat niets ons ooit kan scheiden van Uw liefde.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vandaag wil ik met jullie spreken van hart tot hart. Het is zondag, een dag die voor mij altijd bijzonder blijft: samenkomen in de kerk, elkaar ontmoeten, luisteren naar Gods Woord en met elkaar verbonden zijn. Het doet me denken aan de eerste gemeente in Handelingen:

‘Elke dag kwamen zij in de tempel bijeen en waren één van hart en ziel. Zij aten bij elkaar thuis, blij en onbezorgd. Zij prezen God en het hele volk was hun goedgezind. En God zorgde dat er elke dag weer nieuwe mensen bijkwamen die gered werden.’

‭‭Handelingen‬ ‭2‬:‭46‬-‭47‬ ‭HTB‬‬

Zo’n gemeente willen we zijn – samen eten, samen bidden, samen lachen, samen huilen. En vandaag mocht ik dat weer ervaren, in de inzegening van de kinderen, de opening van het nieuwe seizoen en het samenzijn als één familie.

Toch wil ik ook eerlijk zijn. Mijn ziekte maakt het zwaar. Het geheugen laat me steeds vaker in de steek. Gesprekken en ontmoetingen die ik vroeger zou onthouden, glippen nu weg. Dat doet pijn, want ik wil graag alles bewaren – jullie woorden, jullie gebeden, jullie liefde. Maar soms weet ik het niet meer. En dan besef ik: mijn lichaam geeft het op, mijn kracht raakt op.

‘Al zou ik geestelijk en lichamelijk bezwijken, mijn hart vertrouwt op God, Hij is mijn rots. Voor eeuwig houdt Hij mij vast.’

‭‭Psalmen‬ ‭73‬:‭26‬ ‭HTB‬‬

De wereld lijkt steeds sneller te gaan – “opzij, opzij, opzij, we hebben een verschrikkelijke haast” – terwijl ik steeds trager word. Meer rust nodig heb, meer medicatie, meer slaap. Ik kan het tempo niet meer bijhouden. Dat doet me beseffen dat ik het stokje moet overgeven. Ik weet niet precies hoe of aan wie, maar ik voel dat mijn tijd om te rennen voorbijgaat.

En toch is er hoop. Want ik weet dat God de grote Geneesheer is. Hij alleen kan de operatie doen die ik nodig heb – of hier op aarde, of straks in de hemel. Uiteindelijk verlangt mijn ziel naar de rust die alleen Hij geeft.

‘Als de lasten u drukken en u vermoeid bent, kom dan bij Mij. Ik zal u rust geven.’

‭‭Mattheüs‬ ‭11‬:‭28‬ ‭HTB‬‬

Daar houd ik me aan vast. Daarom leef ik niet langer in het tempo van de wereld, maar in het tempo van Gods genade. Één dag tegelijk. Eén afspraak tegelijk. En daarin wil ik jullie allemaal zegenen: leef dicht bij Christus, bid voor elkaar, wees er voor elkaar, en blijf bouwen aan een gemeente die leeft zoals in Handelingen.

Heer,

U bent mijn kracht, ook wanneer mijn lichaam verzwakt.

Dank U voor de gemeente, voor de liefde en eenheid die U ons geeft.

Leer ons leven in Uw tempo, niet in de haast van de wereld.

Geef ons een hart dat vol is van liefde voor elkaar en voor U.

Zegen mijn broers en zussen, hun gezinnen, hun kinderen.

En leer ons te vertrouwen dat U alles in handen heeft –

hier op aarde en straks in de hemel.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

Soms zijn er van die dagen die je diep in je hart meedraagt. Niet omdat er iets groots gebeurde, maar juist omdat God in de kleine dingen zo tastbaar aanwezig was. Vandaag was zo’n dag. Andrea en ik begonnen de ochtend met gebed, hand in hand. We luisterden naar  Wilma Veen, we baden om rust, om zegen, om Gods nabijheid. En we ervoeren dat Hij bij ons was, vanaf het allereerste moment.

We gingen ontbijten bij de bakker in Amersfoort. Het leek iets eenvoudigs: een broodje kaas, een croissantje met marmelade, een cappuccino. Maar wat een zegen om daar samen te zitten, de zon te voelen, liefdevolle woorden te spreken, elkaar even vast te houden. In dat moment proefden we iets van Gods goedheid. Zoals Prediker zegt:

‘Geniet van een gelukkig leven met de vrouw van wie u houdt gedurende de dagen van uw voorbijglijdende leven, want dat komt u toe in dit leven, bij alle moeite die u zich op aarde getroost.’

‭‭Prediker‬ ‭9‬:‭9‬ ‭HTB‬‬

Na het ontbijt maakten we een wandeling door de stad, met de rolstoel. We vonden niet wat we zochten, maar wel iets moois voor Andrea – een klein geschenk, een herinnering. In de middag gingen we samen met de hond het bos in bij Ermelo. De zon scheen, de lucht was fris, er was blijdschap. Het voelde alsof we nog steeds verliefd waren, alsof God ons eraan herinnerde dat Zijn liefde ons steeds opnieuw aan elkaar verbindt.

We spraken met elkaar over de toekomst. Hoe die ook zal zijn, we willen gaan in vertrouwen. Het lied “Wat de toekomst brengen moge” kwam bij ons naar boven. En we konden zeggen: God leidt ons. Dat is ons houvast, wat artsen ook zeggen, wat omstandigheden ook laten zien. Zoals de psalmist getuigt:

‘Zelfs als ik door een donker dal moet lopen, ben ik niet bang, want U bent dicht bij mij. Uw herdersstaf beschermt mij en begeleidt mij heel de weg.’

‭‭Psalm 23‬:‭4‬ ‭HTB‬‬

Die zekerheid kregen we vandaag ook bevestigd in kleine dingen. Een appje van vrienden, een lampion met een gebed in Harderwijk. Zo merkten we: God raakt ons juist door de kleine tekenen van liefde en trouw. Hij laat zien dat we niet alleen zijn.

Ja, er is verdriet, en ja, er zijn zorgen. Maar vandaag was een dag vol blijdschap, liefde en vrede. Het was alsof God wilde zeggen: “Zie, Ik ben bij je. Vertrouw Mij.” Want de uiteindelijke genezing komt bij Hem vandaan. Hier op aarde of straks bij Hem, maar altijd in Zijn liefdevolle hand.

Lieve Vader,

Dank U voor deze dag vol liefde, blijdschap en vrede. Dank U voor de kleine dingen die zo groot blijken te zijn: een ontbijt samen, een wandeling in de zon, woorden van hoop, een gebed van vrienden. Dank U dat U ons steeds weer laat merken dat U dichtbij bent.

Heer, wij vertrouwen op U, ook wanneer de weg onzeker is. Leid ons verder, dag aan dag. Schenk ons de rust van Uw nabijheid, de vreugde van Uw liefde en de zekerheid van Uw belofte.

We leggen ons leven in Uw hand, wetend dat U ons draagt – hier en voor altijd.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

De dag begon rustig, al was ik al rond vijf uur wakker geworden. Gelukkig mochten we daarna weer samen in slaap vallen. Even later werd ik nog wakker gemaakt door een telefoontje dat per ongeluk was gepleegd, rond zes uur in de ochtend. Maar ook toen mochten we weer samen verder slapen. Het deed goed om bij elkaar te zijn, samen te rusten, de ogen nog even dicht te doen en misschien zelfs nog een glimp van de hemel te ontvangen. Soms in een droom, soms in een gedachte. Het was een begin van de dag die eigenlijk al goed voelde.

Ik was blij dat we mochten luisteren naar de woorden van Wilma. En ik was blij dat we daarna samen konden bidden. Dat we de Heer groot mochten maken. Want blijdschap begint niet bij onszelf, maar bij de basis. En de basis is God. De basis is Jezus. En de basis is de Heilige Geest die in ons woont. Hij geeft ons moed. Hij geeft ons kracht. Hij geeft ons blijdschap.

Het doet me denken aan het wandelen over het water. Er zijn van die momenten geweest dat het zo voelde. Alsof je gedragen wordt, alsof je in geloof gewoon over het water kunt lopen, omdat je zoveel vertrouwen hebt in God. Petrus kende dat moment toen Jezus hem riep

‘‘Kom maar!’ riep Jezus. Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe. Maar hij besefte ineens dat er een heel harde wind stond. De schrik sloeg hem om het hart en hij begon te zinken. ‘Here, help mij!’ schreeuwde hij. Jezus stak hem zijn hand toe en trok hem uit het water. ‘Och, twijfelaar,’ zei Hij, ‘waarom heb je zo weinig vertrouwen in Mij?’’

‭‭Mattheüs‬ ‭14‬:‭29‬-‭31‬ ‭HTB‬‬

Zó is het soms. Je voelt je gedragen, en tegelijk weet je dat de storm altijd dichtbij kan zijn. Maar Jezus reikt Zijn hand uit. En dat maakt het leven bijzonder.

Het was eigenlijk een kleine feestdag. Want de hond kwam terug. En dat klinkt misschien vreemd, maar na twee en een halve week weg te zijn geweest, bij de fokker, was zij eindelijk weer thuis. Wat een blijdschap gaf dat.

Later die ochtend kwam een oude vriendin op bezoek. We deelden onze levensverhalen met elkaar. Hoe het ons was vergaan, wat we hadden meegemaakt. We zijn allebei ziek, maar we vertrouwen beiden op de Heer. Dezelfde Heer die blijdschap geeft in ons hart. Het was een fijn gesprek. Eerlijk, diepgaand, en bemoedigend. Andrea kwam er ook nog even bij, en dat maakte het nog gezelliger.

Niet lang daarna werden we uitgenodigd door mijn Allergoedse vriend, samen met Andrea en Petra, om te gaan lunchen bij de haven in Nijkerk. Wat een cadeau. Het waren die momenten van verbondenheid die zo waardevol zijn. Samen lachen, samen eten, maar ook samen delen van verdriet en pijn. Dat geeft moed om door te gaan. Want je weet: hier mag je jezelf zijn, hier is ruimte om te delen, en God is erbij.

Eenmaal thuis heb ik nog even geslapen. En daarna kwam mijn dochter langs. Dat zijn zulke kostbare momenten. Om je kind te mogen zien, een kus te geven, een omhelzing, en te kunnen zeggen: ik hou heel veel van je. Dat doet ons goed, en het maakt me dankbaar. Later belde mijn zoon nog. We hebben een tijdje gepraat, al weet ik door de gaten in mijn geheugen niet meer precies wat we gezegd hebben. Maar één ding weet ik wel: het was goed, omdat we verbonden waren in God.

In de middag kwam Andrea terug van een boodschap, precies op tijd voor een afspraak met de thuiszorg. Dat is confronterend. Want het betekent dat er momenten zijn dat Andrea mij niet meer alleen kan helpen. Dat er iemand nodig is om me te begeleiden bij het douchen, bij het aankleden. Het zijn spiegels die je voorgeschoteld krijgt. Ze laten zien waar de ziekte naartoe gaat. En dat is soms pijnlijk om onder ogen te zien.

Maar zelfs in die kwetsbaarheid is God aanwezig. We geloven nog steeds in een God die wonderen doet. We blijven pleiten en bidden voor genezing op aarde. En tegelijk weten we dat Zijn vrede ons draagt – ook wanneer het anders zou gaan. Want ja, ons verlangen is om nog te leven. Om nog samen door dit huwelijk te wandelen. Om nog heel veel liefde te geven, aan elkaar én aan de wereld.

Wat een zegen was het dat de medewerker van de thuiszorg een christen bleek te zijn. Daardoor konden we in alle vrijheid spreken over ons geloof. Het raakte haar, en ze complimenteerde ons met de manier waarop wij met deze situatie omgaan. Ook dat is genade: dat ons leven, zelfs in zwakte, iets mag laten zien van Gods kracht.

Zo werd het een dag met vele ontmoetingen. Een dag van blijdschap, een dag van tranen, maar bovenal een dag waarin we beseften dat God heel dicht bij ons is. Hij houdt van ons. Hij wil iedere seconde van ons leven bij ons zijn. Sommige gesprekken zijn moeilijk, sommige confrontaties zwaar, maar met God is niets onmogelijk.

Jezus zegt zelf:

‘‘Als U kunt?’ vroeg Jezus. ‘Voor wie gelooft, is alles mogelijk.’’

‭‭Marcus‬ ‭9‬:‭23‬ ‭HTB‬‬

Daarom blijven we bidden. Daarom blijven we pleiten. En daarom blijven we vertrouwen. Want God is goed. Hij is goed voor mij – en als Hij goed is voor mij, dan is Hij ook goed voor jou. Hij is een God van liefde. En Zijn liefde laat ons nooit los.

Lieve Vader in de hemel,

wat een dag vol zegeningen hebt U ons gegeven. Dank U voor de rust van de ochtend, voor de gebeden, voor het samen luisteren naar Uw stem. Dank U voor de ontmoeting met vrienden, voor het lachen, het huilen, voor de verbondenheid in U. Dank U voor de thuiskomst van onze hond, voor het bezoek van mijn dochter, voor het telefoontje van mijn zoon. Dank U voor alles wat U geeft, groot en klein.

Heer, U weet hoe zwaar het soms is. U weet hoe de ziekte mij beperkt, hoe confronterend het kan zijn. Maar U weet ook hoe groot ons verlangen is om nog samen door dit leven te gaan, om liefde te delen en U groot te maken. Daarom bidden wij om genezing, om kracht, om Uw wonder. En tegelijk leggen we ons leven in Uw handen. Want wij weten: U bent goed.

Heer Jezus, leer ons steeds opnieuw over het water te wandelen, onze ogen gericht op U. Heilige Geest, vul ons hart met moed en met blijdschap. En Vader, laat ons iedere dag Uw nabijheid ervaren, tot de dag dat wij U van aangezicht tot aangezicht mogen zien.

Wij prijzen U, wij eren U, en wij vertrouwen op U.

In de naam van Jezus Christus, onze Redder en Heer.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vanochtend begon eenvoudig: de schoonmaakster kwam, en het huis werd weer wat frisser, opgeruimd, klaargemaakt om gasten te ontvangen. Het lijkt zo’n klein iets, maar juist in zulke momenten zie ik vaak Gods hand. Hij maakt ruimte. Net zoals een schoon huis ons ademruimte geeft, zo maakt God in ons hart ruimte om Zijn vrede te ontvangen. Soms doet Hij dat door anderen, door handen die schoonmaken, ordenen en stilletjes dienen.

Daarna kwamen Marcel en Annemarie op bezoek. In hun aanwezigheid proefde ik iets van het samen optrekken in geloof, de kracht van vriendschap en broederschap. We spraken over ziekte, over de dingen die ons bezighouden, over de zwaarte van het leven – maar óók over de hoop die ons draagt. Want midden in pijn en onzekerheid is er altijd weer die bron van leven die niet opdroogt: Jezus Christus zelf.

Later kwam een goede vriend langs. We spraken eerlijk en open, over het leven, over de weg die soms donker voelt, en toch – juist in dat gesprek werd het licht van God zichtbaar. Want als wij ons hart delen, worden we verbonden door meer dan woorden: de Heilige Geest werkt door openheid en echtheid.

Al die ontmoetingen van vandaag herinnerden me aan wat Paulus schrijft:

‘Want als twee of drie mensen bij elkaar zijn omdat zij bij Mij horen, ben Ik bij hen.’’

‭‭Mattheüs‬ ‭18‬:‭20‬ ‭HTB‬‬

Ik mocht vandaag ervaren dat het niet uitmaakt of het gesprek zwaar was of licht, of er stilte was of woorden – Christus was erbij. Hij ging mee in elk gesprek, Hij zat naast ons aan tafel, Hij hoorde onze zorgen, Hij droeg onze pijn.

Het herinnert mij ook aan een ander Woord:

‘Zij bleven trouw aan wat de apostelen hun leerden en gingen als een grote familie met elkaar om. Zij kwamen vaak samen voor de maaltijd van de Here en voor gebed.’

‭‭Handelingen‬ ‭2‬:‭42‬ ‭HTB‬‬

Wat wij doen – samenkomen, delen, luisteren, bidden – is eigenlijk precies wat de eerste gemeente deed. Het is zo eenvoudig, maar daarin ligt een diepe kracht. Niet groots, niet spectaculair, maar in de kleine momenten van ontmoeting en trouw.

En weet je, soms denk ik: juist in mijn ziekte, in de beperking, in het niet-meer-kunnen wat ik vroeger kon, word ik opnieuw bepaald bij die eenvoud. God komt dichtbij in het kleine. Hij geeft mij mensen die langskomen, die luisteren, die me bemoedigen. Hij laat me zien dat ik niet alleen ben.

Het doet me denken aan de woorden van Jezus zelf:

‘Ik zal jullie niet als ouderloze kinderen achterlaten. Ik kom bij jullie terug.’

‭‭Johannes‬ ‭14‬:‭18‬ ‭HTB‬‬

Dat zegt Hij tegen ons, en ik mocht dat vandaag weer ervaren. Hij kwam – in de stilte van de ochtend, in de handen van de schoonmaakster, in de woorden van Marcel en Annemarie, in de aanwezigheid van mijn vriend. Hij kwam, zoals Hij beloofd heeft.

En dan besef ik: ook al draag ik mijn ziekte, ook al is er pijn en onzekerheid, ik ben niet verlaten. Hij draagt mij. En door de mensen die Hij op mijn pad zet, proef ik iets van Zijn liefde en nabijheid.

Heer Jezus,

dank U dat U vandaag dichtbij kwam in de ontmoetingen die ik mocht hebben.

Dank U voor de handen die dienden, voor de woorden die gedeeld werden, voor de stilte die gedragen werd.

Dank U dat U altijd aanwezig bent, ook als wij maar met enkelen zijn.

Heer, ik bid dat U ook morgen opnieuw mijn huis en mijn hart wilt vullen met Uw aanwezigheid.

Zegen mijn vrienden, mijn familie, mijn gemeente.

En leer mij steeds opnieuw zien hoe U mij draagt, zelfs als mijn lichaam zwak is.

U bent mijn Heer, mijn Trooster, mijn Vriend.

In Uw Naam bid ik,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Soms is het een eenvoudig kinderliedje dat ons hart opnieuw laat zien hoe groot onze God werkelijk is. “Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig, er is niets wat Hij niet kan doen.” Het zijn woorden die zo kinderlijk eenvoudig klinken, maar tegelijk een diepe waarheid bevatten die ons hele leven draagt.

Wanneer we om ons heen kijken, zien we het bewijs van Gods grootheid in Zijn schepping. De bergen die de hemel lijken te raken, de zeeën die eindeloos bruisen, de jungles vol leven, en zelfs de kleinste bloem die langs de weg bloeit. Alles is door Hem gewild, ontworpen en gemaakt. In Psalm 95:4-5 HTB lezen we:

Hij beheerst de diepten van deze schepping en reikt met zijn hand tot aan de toppen van de bergen. De zee en het land zijn van Hem, want Hij heeft beide gemaakt.’

‭‭

Wat een machtige God hebben wij!

En toch… midden in die grootheid vergeet Hij jou niet. Hij ziet jou. Hij heeft jou geschapen met zorg, met tien vingers en tien tenen, met een hart dat klopt en een ziel die verlangt. Hij noemt je Zijn kind, Zijn geliefde. In Jesaja 40:28-29 Htb staat:

‘Begrijpt u het dan nog niet? Weet u nu nog niet dat de eeuwige God, de schepper van de verste uithoeken van de aarde, nooit moe of lusteloos wordt? Niemand kan de diepten van zijn begrip peilen. Machtelozen en vermoeiden maakt Hij sterk, de zwakken geeft Hij kracht.’

‭‭

Hoe wonderlijk is dat? De Schepper van de Himalaya, van de oceanen, van de sterrenhemel – Hij buigt zich naar ons toe en zegt: Ik geef jou kracht voor vandaag.

Misschien ervaar je ziekte, zwakte of vermoeidheid. Misschien merk je dat je lichaam niet altijd mee kan. En toch geeft God de kracht om vriendschappen te onderhouden, om samen met je geliefden te lachen en te bidden, om zelfs op een gewone dag kleine feestjes te beleven – een lunch samen, een goed gesprek met vrienden, een gebed dat wordt gedeeld. Dat zijn tekenen van Zijn zegen in ons dagelijks leven.

En juist dan klinkt dat kinderliedje opnieuw in ons hart: Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig, er is niets wat Hij niet kan doen. Want Hij doet elke dag het onmogelijke: Hij geeft hoop waar verdriet is, vreugde in het midden van strijd, en leven in overvloed – zelfs wanneer ons lichaam zwak is.

Het geloof in Gods grootheid is geen vlucht uit de werkelijkheid, maar een anker in de werkelijkheid. Het maakt ons bewust dat alles een doel heeft in Gods schepping. Bergen, dalen, vlaktes, zeeën – alles heeft zijn plek en zijn betekenis. En zo heeft ook ons leven, met hoogte- en dieptepunten, betekenis in Gods plan.

Daarom mogen wij zingen, met de vreugde van een kind, maar ook met het diepe vertrouwen van een volwassene: Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig, er is niets wat Hij niet kan doen.

Vader in de hemel,

Wij komen tot U met dankbaarheid in ons hart. U bent de Schepper van hemel en aarde, van bergen en zeeën, van licht en leven. Heer, wij belijden dat U werkelijk groot bent – groter dan onze zorgen, groter dan onze ziekte, groter dan alles wat ons kan neerdrukken.

Dank U dat U ons kent en dat U voor ons zorgt. Dank U voor de kracht die U ons elke dag geeft, voor de blijdschap van vriendschappen, voor de liefde in een huwelijk, voor de kleine momenten van genade die ons herinneren dat U nabij bent.

Heer, help ons om als kinderen te blijven vertrouwen, om met vreugde te zingen: Mijn God is zo groot. Laat dat geloof ons dragen door elke dag, in voorspoed en in tegenspoed.

Wij bidden dat meer mensen U mogen zien zoals U bent: machtig, liefdevol, en oneindig trouw. Vader, vul ons met Uw kracht en met Uw vrede.

In Jezus’ Naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

De dag begon goed. Om negen uur mocht ik deelnemen aan het gebed, de bidsstond. Wat een voorrecht om daar te zijn, niet omdat het moet, maar omdat mijn hart verlangt om God de eerste plaats te geven. Het gaat niet om een uurtje tijd vrijmaken, maar om je hart open te stellen en te zeggen:

“Heer, hier ben ik, neem mij zoals ik ben.”

In dat moment van aanbidding ervaar ik openbaring, rust en vreugde. Waar God is, daar wil ik zijn. Soms, zelfs zonder muziek denk ik: Wauw, God, U bent groot! Hij geeft blijdschap in mijn hart, een vreugde die niet te verklaren is, maar die diep verankerd ligt in het kennen van Jezus.

Vandaag sprak ik ook met lotgenoten en besefte ik opnieuw hoe gezegend ik ben met mijn vrouw, mijn gezin, vrienden, Streams en de gemeente. Ik mag lachen, ontvangen en delen, en dat doet mij bijna vergeten dat ik ziek ben. Want te midden van alles weet ik: God is erbij.

Straks komt mijn zoon uit Afrika, samen met zijn gezin. Dat vervult mijn hart met dankbaarheid. We weten niet hoelang het leven hier nog doorgaat, maar dat hoeft ook niet. Ons leven ligt veilig in Gods hand. En juist daar vinden we rust, hoop en blijdschap.

Ik heb de Here altijd voor ogen, Hij leidt mij en houdt mij overeind. Daarom is er vreugde in mijn hart en ben ik gelukkig. Zelfs mijn lichaam is veilig bij Hem. U zult mij niet in het dodenrijk laten liggen. U zult het lichaam van uw beminde niet laten vergaan. U leert mij hoe ik leven moet, mijn grootste vreugde is dicht bij U te zijn. Uw liefde is er tot in eeuwigheid.’

‭‭Psalmen‬ ‭16‬:‭8‬-‭11‬ ‭HTB‬‬

Vader in de hemel,

Dank U dat U altijd dichtbij bent. Dank U dat U ons vreugde geeft, ook midden in moeite, pijn en onzekerheid. Dank U dat U ons draagt, dat U ons hart vervult met blijdschap en hoop, en dat ons leven veilig in Uw handen ligt.

Heer, leer ons elke dag opnieuw U groot te maken, U te aanbidden en ons hart volledig aan U te geven. Laat ons leven getuigen van Uw liefde, zodat anderen in ons mogen zien dat U een God bent van trouw, kracht en blijdschap.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Er zijn van die momenten dat je beseft hoe belangrijk het is om je kinderen, kleinkinderen en hun aanhang bij naam – of zelfs met bijnamen – bij God te brengen. Het is alsof je ze in de naam van Jezus zegent en neerlegt aan Zijn voeten. En dat mag niet alleen op maandag of dinsdag, maar iedere dag. Want bidden is niet gebonden aan tijd of plaats; bidden is een levenshouding.

Het doet mij denken aan dat prachtige verhaal uit Marcus 2, waar vier vrienden hun verlamde vriend naar Jezus brachten. Ze braken zelfs het dak open om hem bij Jezus te krijgen. “Toen Jezus zag dat deze mensen zo veel vertrouwen in Hem hadden, zei Hij tegen de verlamde man: ‘Mijn zoon, uw zonden zijn u vergeven!’” 

Marcus 2:5, HTB

Het geloof van de vrienden werd de sleutel tot genezing. Hun vriend kon zelf niet bewegen, maar het geloof van zijn omgeving bracht hem bij Jezus.

Zo mogen ook wij bidden en anderen bij het kruis brengen. Voor onze kinderen, voor onze buren, voor mensen die geen geloof (meer) hebben. Soms lijkt er niets te veranderen, maar ons gebed is nooit vergeefs. Want waar geloof is, daar kan God werken.

Ik denk ook aan Jezus in Zijn eigen woonplaats. “Hij deed daar niet veel wonderen, omdat de mensen niet in Hem geloofden.”

 Mattheüs 13:58, HTB. 

Het geloof is de sleutel. Zonder geloof geen open deur. Maar mét geloof opent de hemel zich en zien wij stukjes van Gods heerlijkheid.

Dat geloof mogen we vasthouden, ook in moeilijke tijden. Soms lijkt de nacht lang, en de weg zwaar. Toch ervaren we dat samen bidden rust geeft, omdat we weten dat God dichtbij is. Hij is nog steeds dezelfde God die geneest, die vrede geeft en die wonderen doet. Zelfs artsen moeten soms erkennen dat iemand “wonderbaarlijk genezen” is.

Dat is onze God: een levende Vader, die gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid dezelfde is.

Hebreeën 13:8, HTB

Hij nodigt ons uit om te blijven bidden, elkaar te blijven dragen, en samen Zijn naam groot te maken.

En hoe bidden wij dan? Jezus gaf ons het mooiste voorbeeld in het Onze Vader. “Onze Vader in de hemel. Laat uw naam alle eer ontvangen. Laat uw Koninkrijk komen. Laat uw wil op de aarde worden gedaan, net zoals dat in de hemel gebeurt.

Mattheüs 6:9-10, HTB.

Daar zit de kern van het evangelie in.

Vader in de hemel,

dank U dat wij elkaar mogen dragen in gebed, zoals de vier vrienden hun vriend bij Jezus brachten. Dank U dat wij onze kinderen en kleinkinderen mogen zegenen in de naam van Jezus. Dank U dat U nog steeds geneest, redt en ons hart vrede geeft.

Heer, versterk ons geloof, ook als wij niets zien gebeuren. Help ons om te blijven vertrouwen op Uw Woord, boven wat mensen zeggen. Laat ons elke dag opnieuw Uw glorie ervaren en Uw kracht zien, in ons leven en in de levens van hen die wij bij U brengen.

Wij eren U, Heer Jezus, als onze Heiland en onze Geneesheer.

In Uw naam bidden wij,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

De zondagmorgen begon met een bijzonder gevoel. Het was alsof God ons al vroeg uitnodigde: “Vandaag wil Ik jullie ontmoeten.” Samen bidden, luisteren en ons laten opladen door Zijn aanwezigheid – het gaf ons de verwachting dat er iets moois zou gebeuren.

De afspraak die voor ons zo belangrijk was, begon om half tien: samen met de gemeente God aanbidden. Niet zomaar een dienst, maar een ontmoeting met de levende Heer. Tijdens de aanbidding mochten we ervaren dat God dichtbij kwam. Het was alsof de hemel even open ging en engelen het loflied overnamen.

Er waren momenten van verdriet en momenten van grote blijdschap. Maar boven alles was er de zekerheid: God is in ons midden.

“Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, daar ben Ik in hun midden.”

Mattheüs 18:20, HTB

Tijdens het knielen in aanbidding voelde ik ineens een hand op mijn hand – een gebaar vol rust. Op dat moment wist ik: God bevestigt dat Hij vrede geeft, zelfs te midden van pijn en moeite. We zagen tranen, maar ook stralende gezichten. Blijschap die niet uit mensen komt, maar uit de aanwezigheid van Gods Geest.

Het was alsof de stem van de voorganger niet eens doorkwam, maar de stem van God zelf klonk in de harten: “Ik geef je rust. Ik heb je lief, precies zoals je bent.”

Dat feest van aanbidding had wel eeuwig mogen duren.

“Wees altijd blij. Bid onophoudelijk. Dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat Hij van jullie verlangt, omdat jullie bij Jezus Christus horen.”

1 Tessalonicenzen 5:16-18, HTB

Na de dienst was er het gewone leven: samen lunchen, even rusten, later met de mannen Formule 1 kijken. Maar ook daarin proefden we de liefde: de eenheid van het gezin, de verbondenheid tussen vader, zonen en schoonzonen. Het herinnert eraan dat God ons niet alleen in de kerk, maar ook in de alledaagse momenten vreugde wil geven.

We blijven bidden. Voor onze kinderen, voor hun verlangens, voor onze kleinkinderen. Dat zij allemaal gezegend zullen zijn – in hun keuzes, in hun toekomst en in de liefde die zij mogen doorgeven.

“Ik alleen weet wat Ik met jullie voor heb: Ik heb een plan voor jullie geluk, niet voor jullie ongeluk. Ik zal je een hoopvolle toekomst geven.”

Jeremia 29:11, HTB

We weten: er is ook verdriet. Binnen de gemeente, in families, in onze eigen levens. Maar zelfs in de pijn staat God naast ons. Hij troost, Hij geneest, Hij beschermt. Daarom richten we onze ogen niet op omstandigheden, maar op Jezus zelf. Want in Hem vinden we echte vrijheid.

“Kijk niet naar de zichtbare dingen, maar naar de dingen die je niet ziet. Want wat je nu ziet, is tijdelijk, maar wat je niet ziet, duurt eeuwig.”

2 Korintiërs 4:18, HTB

Heer Jezus,

dank U voor de zondag die U ons hebt gegeven. Dank U voor de ontmoeting met U, voor de vreugde en de troost, voor Uw nabijheid in ons midden. Heer, wij bidden dat U ons blijft vullen met Uw Geest, dat we niet leven uit omstandigheden, maar uit Uw belofte. Zegen onze kinderen, onze kleinkinderen, onze gemeente, en iedereen die U nodig heeft. Geef kracht, genezing en hoop. Leer ons elke dag opnieuw dicht bij Uw hart te leven.

Wij eren U, Heer, want U bent op de eerste plaats.

In de naam van Jezus Christus, onze Redder en Vriend.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen