Een tafel in de hemel

Zoals gewoonlijk stapten we samen uit bed. Geen ontbijt op bed vandaag – het is zondag. De dag van rust, van samenkomen, van de Heer. We maakten ons klaar voor de dienst, want ik zou helpen bij de “Pol” – een huis waar ouderen wonen, sommigen in rolstoelen, anderen slecht ter been. We zouden hen begeleiden naar de dienst, zodat ook zij konden delen in de lofzang. Daar ontmoetten we een oude bekende van mij, een kort gesprek vol herinneringen.

Maar wat me het meest bijblijft, wat mijn hart nog altijd zacht maakt, gebeurde eerder die ochtend.

Ik zat beneden met Andrea. Stilte, rust, verbondenheid. En toen brak er iets in mij open. Tranen kwamen. Ik sloot mijn ogen, Andrea pakte mijn hand – en op dat moment gebeurde er iets hemels. Letterlijk.

We stonden ineens in de hemel.

Alles was licht. Warm, helder, vredig. Voor ons ontvouwde zich een gigantische tafel, prachtig gedekt, zover als het oog reikte – zonder einde. Aan die tafel: mijn familie, vrienden, geliefden. Bekenden uit een ander leven. Iedereen straalde.

Helemaal aan het eind zag ik de moeder van Andrea. En ik zag hoe Andrea naar haar toe liep. Hoe liefde hen samensmolt – niet alleen een ontmoeting, maar een heilige versmelting van zielen. Liefde vloeide als een rivier tussen hen, tastbaar, zichtbaar, zuiver.

Ik keek verder. Bloemen in kleuren die geen naam hebben op aarde. Alles ademde leven, vreugde en schoonheid. Maar er was één ding dat me opviel: de tafel was leeg. Geen eten, geen brood of wijn. En ik vroeg me af: waarom?

Later, tijdens de dienst in Mozaïek 033, zongen we:

“Uw woord is als honing op mijn tong.”

En toen viel alles op z’n plaats.

De tafel in de hemel was gedekt – niet met aardse gerechten, maar met Gods liefde. Op elk bord lag liefde, zuiver en rijk. Liefde die ons voedt, die verzadigt, die ons vult met eeuwige vrede. We mochten eten. Zoveel we wilden. Zoveel als ons hart kon dragen. Liefde in overvloed – want God houdt zielsveel van ons. Zo diep, zo wijd, zo oneindig.

Hij wil ons alleen maar liefde schenken. En het enige dat we hoeven te doen… is ons hart openen.

Die ochtend – die ervaring – die hemel… ik deel het met jou omdat ik hoop dat het je bemoedigt. Dat je weet: jouw tafel is gedekt. Gods liefde ligt al klaar. Je mag proeven, je mag ontvangen, je mag leven in die liefde.

En dat wens ik je toe. Van harte. Zoals ik het mocht voelen. Zoals het nog nazindert in mijn ziel.

“U hebt een feestmaal voor mij aangericht,
onder de ogen van mijn tegenstanders.
U zalft mijn hoofd met olie,
mijn beker vloeit over.”
— Psalm 23:5 (NBV21)

Open je hart.
God is dichtbij.
En Hij is liefde.

Amen.

Goedemorgen

Met liefde ❤️ Ico

Vanochtend werd ik wakker met het gezang van vogels. Wat een hoop geluid, allerlei melodieën door elkaar heen — en toch harmonieus. Terwijl ik luisterde, dacht ik bij mezelf: Wat is God toch wonderbaar mooi. Zijn schepping zingt letterlijk de dag in.

Terwijl ik nog wat in gedachten verzonken lag, zei Andrea ineens: “Ik kon je drinkfles niet vinden.”
Ik vroeg haar: “Wat heb je toen gedaan?”
Ze keek me aan en zei eenvoudig: “Ik heb het aan God gevraagd. En toen vond ik ’m.”

Wat een prachtig moment. Zo klein, en toch zo groot. Een almachtige God die antwoord geeft op zoiets eenvoudigs als een drinkfles. Omdat Hij om ons geeft, in alles.

Wat een wonderbare Vader hebben we toch. De dag kan niet meer stuk. Dank U, God, voor Uw nabijheid in het kleine én het grote.

“Uw Vader weet wat u nodig hebt, nog vóórdat u het Hem vraagt.”
– Mattheüs 6:8

Met liefde, ❤️. Ico

Goedemorgen.

Vanmorgen gebeurde er iets heiligs. Terwijl ik stil was, voelde ik plots de Geest in mij opkomen, als een zachte wind die tegelijk alles aanraakt. Tranen begonnen over mijn wangen te stromen. Verdriet overviel me. Verdriet omdat ik een bultje in mijn nek had ontdekt dat me zorgen baart. Verdriet, omdat de gedachte dat het einde misschien dichterbij komt, me overviel.

En hoewel ik geloof dat het einde in Jezus juist het begin is, was mijn hart te vol van angst om dat op dat moment te voelen.

Gelukkig was Andrea bij me. In haar ogen zag ik de liefde van God. Ze nam me in haar armen en bad. Haar armen werden Gods armen. Haar woorden werden Zijn woorden. Woorden van geborgenheid, van nabijheid, van troost.

Toen werd ik plotseling geroepen om voor háár te bidden. Ik bad voor herstel. Herstel in liefde, herstel in haar doen en laten, herstel in haar familiesfeer. Ik voelde hoe de Heilige Geest haar aanwees als brenger van Zijn liefde, iemand die geroepen is om naar mensen toe te gaan en simpelweg te zeggen: “Ik houd van je.”

We lazen samen verder in ons 40-dagenboek richting Pasen. We hoorden Wilma Veen spreken, alsof de Geest haar woorden door iemand anders heen nogmaals fluisterde. Alles vulde zich met vrede.

Ik was dankbaar. Dankbaar dat ik Gods liefde mocht voelen. Dat ik Zijn aanraking mocht ontvangen, midden in de onzekerheid.

Vandaag gaan we het ziekenhuis bellen. De bult lijkt wat druk op mijn luchtpijp te geven. Er zijn vragen, zorgen… maar ook vertrouwen.

Ik vraag om jullie gebed. Voor kracht, voor genezing, voor vrede – en voor de dingen die ik nu nog niet overzie. Dank je wel dat je dit leest. Dank je voor je gebed, voor je liefde. Uit de diepte van mijn hart: ik houd van jullie.

“Wanneer ik angstig ben, vertrouw ik op U. Op God, wiens woord ik prijs, op God vertrouw ik, ik vrees niet. Wat zou een mens mij kunnen doen?”
— Psalm 56:4-5

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen.

Het was zo’n ochtend waarin de stilte heilig aanvoelde. Geen haast, geen ruis, alleen het zachte ontwaken van een nieuwe dag. We lagen nog even dicht tegen elkaar aan — mijn liefje en ik — een moment van rust en verbondenheid waarin de wereld even stil leek te staan.

Niet veel later stond ze op, liep zachtjes naar beneden, en kwam terug met mijn medicatie… én een warme kop koffie. Liefde in kleine daden — dat is soms het meest kostbare wat er is.

Zoals elke ochtend begonnen we de dag met God. We lazen samen uit 40 dagen voor Pasen — woorden die ons hart stil maakten, die ons opnieuw richtten op wat er werkelijk toe doet. Daarna lieten we de stem van Wilma Veen door de kamer klinken, haar woorden gaven verdieping en troost.

Toen begon Andrea te bidden. Niet zomaar een gebed, maar een vurige uiting van verlangen en liefde voor God. Haar woorden waren doordrenkt met de Geest — ze bad puur, vol passie, met een open hart.

En ineens bad ze de woorden van Psalm 139:13-18. Die tekst kwam binnen als een pijltje van licht.
Daar zat ik, luisterend, en ineens besefte ik het met diep ontzag:
God heeft ons gewild.
Niet zomaar gemaakt — maar met liefde gevormd. Naar Zijn evenbeeld. Geen toeval, geen vergissing. Wij zijn gewild, gekend, bemind.

Het raakte me diep. Wat een begin van de dag… Een begin dat niet begon met plannen of to-do’s, maar met aanbidding, met liefde, met het besef dat we leven uit genade.

Want zoals David al zong:

‘U hebt mij immers in de buik van mijn moeder gemaakt? Mijn hele lichaam werd door U geweven. Ik prijs U, omdat U mij zo prachtig hebt gemaakt. Alles wat U doet, is wonderbaarlijk. Alles in mij getuigt daarvan.’
‭‭Psalmen‬ ‭139‬:‭13‬-‭14‬ ‭HTB‬‬

Zulke ochtenden zijn cadeaus uit de hemel. En vandaag was er één van.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Ik ben een christen en ik hou van Jezus met heel mijn hart. Zijn liefde heeft mij door de jaren heen gedragen, geleid en soms zelfs verbaasd. Eén van die momenten gebeurde lang geleden, in 1998 – een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten.

Ik werd opgeroepen om naar het ziekenhuis te komen. Een meisje was daar binnengebracht na een overdosis drugs. De situatie was heftig en verdrietig. Ik sprak kort met het medisch personeel om te begrijpen wat er aan de hand was. Maar het was niet het meisje zelf die mij het meest raakte die dag – het was het andere meisje dat bij haar was. Buitenlands, jong, intens verdrietig. Haar pijn was voelbaar, haar hart gebroken.

Er ging iets in mij open. Ik vroeg haar voorzichtig: “Mag ik voor je bidden?” Ze knikte. En ik bad. Niet met grote woorden, maar met een bewogen hart. En toen ik klaar was, keek ze me met grote ogen aan – verbaasd, ontroerd. “Je bad in mijn moedertaal,” zei ze zacht.

Ik wist niet eens wat haar moedertaal was.

Op dat moment wist ik: God had gebeden. Niet ik. Hij sprak haar taal, haar hart, haar verdriet. Hij gebruikte mij als Zijn instrument, en ik mocht getuige zijn van Zijn wonderlijke genade.

“Ook de Geest komt onze zwakheid te hulp. Wij weten immers niet wat wij in ons gebed tegen God moeten zeggen. De Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten.”
– Romeinen 8:26

Prijs God voor Zijn liefde. Hij is groter dan taal, groter dan pijn, groter dan ons begrip. Wat een wonderbare Heer dienen wij. Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

De ochtendzon breekt door de gordijnen. Een nieuwe dag begint. Een dag vol verplichtingen, maar ook een dag vol hoop. Vandaag staat er een bezoek aan het ziekenhuis op de planning. Een gesprek met de psycholoog. Niet omdat ik dat zelf zo graag wil, maar omdat de oncoloog het belangrijk vindt. “Je moet erover praten,” zeggen ze. “Over wat het betekent als je weet dat je gaat sterven.”

Maar ik zie het anders. De dood is geen einde, geen duisternis die alles afsluit. Voor mij is het een verhuizing. Een overgang naar een thuis dat altijd al voor mij bestemd was. Niet een plek van verdriet, maar een plek van vreugde. Ik vertrouw op Gods kracht, op Zijn woord. Daar haal ik mijn kracht uit. Het geeft me rust om te weten dat ik straks voor altijd bij Hem mag zijn.

En juist vandaag krijg ik de kans om daarover te spreken. Vanmiddag mag ik bij de EO vertellen hoe groot en liefdevol God is. Hoe Zijn aanwezigheid mij draagt in deze tijd. Het is een zegen om dat te mogen delen, om te getuigen van Zijn trouw.

En dus stap ik deze dag in met een glimlach. Niet met angst, maar met blijdschap. Want wat er ook gebeurt, God is bij me. Vandaag, morgen, en voor eeuwig. Dat is geen verlies, dat is een belofte. Een prachtige zekerheid.

Met liefde, ❤️ Ico

Goedemorgen

Er kwam een moment dat ik mezelf afvroeg: waar draait het nu echt om in mijn geloof? Alles leek zo ingewikkeld geworden—meningen, bewegingen, emoties, meningsverschillen. Maar diep vanbinnen voelde ik het verlangen om terug te keren… terug naar de eenvoud. Terug naar Jezus.

Ik herinner me een ochtend dat ik vroeg opstond, koffie in de hand, Bijbel op schoot. Ik las Johannes 14:6: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.” En het was alsof God zelf sprak: “Begin hier.” Geen franjes, geen extra’s. Gewoon Jezus.

Sindsdien probeer ik elke dag weer terug te keren naar de basis. Naar Christus als fundament. Naar het Woord als enige gezag. Naar genade, niet naar werken. En ja, soms betekent dat ook keuzes maken. Dingen loslaten die niet kloppen met wat de Bijbel zegt. Maar het brengt rust. Vrede. En een diepe vreugde.

Laten we samen opstaan. Terug naar de eenvoud. Terug naar de kracht. Terug naar Hem.

Met liefde ❤️. Ico

Goedemorgen

Vanmorgen werd ik rustig wakker. Geen koffie op bed deze keer, maar wel een warme douche om de dag mee te beginnen. Even helemaal tot mezelf komen. Samen met mijn liefje ben ik naar beneden gegaan, en met een kop koffie in onze handen genoten we van het moment. Gewoon samen zijn, in alle eenvoud.

We gingen naar de kerk, en de dienst ging over profeteren. Het raakte me diep. Terwijl ik luisterde, voelde ik ineens een sterke drang om naar het kruis van Jezus te gaan. Daar, aan Zijn voeten, brak ik. Ik barstte in huilen uit. Alles kwam eruit.

Op dat moment kreeg ik een beeld. Ik zag mezelf op een boot, Jezus was erbij. Ineens stak er een storm op. De golven sloegen over ons heen en ik raakte in paniek. Jezus sliep. In mijn angst riep ik Zijn naam. Hij werd wakker, keek me aan en zei: “Maak je niet druk, Ik zorg toch voor je?”

Die woorden… ze brachten vrede. Rust daalde over me neer, en ik kroop in Zijn armen. Alles werd stil.

Toen ik weer opstond, werd er nog een prachtige profetie uitgesproken. Voor mij en voor Andrea. Maar die woorden bewaar ik in mijn hart. Ze zijn tussen mij en God.

Marcus’ 4:35-41

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

We kennen allemaal dat gevoel van wachten. Wachten op een brief, een telefoontje, een afspraak die belangrijk voor ons is. De dagen lijken trager te gaan, de spanning groeit. Soms duurt het maar een dag, soms een week. Maar stel je voor: iemand wacht niet een dag, niet een week, maar jaren. Zelfs tientallen jaren.

Vandaag besefte ik diep hoe geduldig God met ons is. Ik las opnieuw de gelijkenis van de verloren zoon in Lukas 15:11-32, en het raakte me op een manier zoals nooit tevoren. Een vader die zijn zoon ziet vertrekken, hem laat gaan, wetend dat hij zal struikelen. Maar in plaats van boosheid of teleurstelling kiest deze vader ervoor om te wachten. Niet met afwijzing, maar met open armen. Elke dag staat hij op de uitkijk, verlangend naar het moment dat zijn zoon terugkeert.

Toen ik dit las, moest ik denken aan mijn eigen reis. Hoe ik ooit ver van God leefde, hoe ik mijn eigen weg koos. En toen ik eindelijk terugkeerde, besefte ik pas hoe lang Hij al stond te wachten. Niet met verwijten, niet met een strenge houding, maar met dezelfde liefdevolle armen als die vader in de gelijkenis. God wachtte 27 jaar op mij. Zevenentwintig jaar waarin Hij bleef hopen, bleef verlangen, bleef liefhebben.

Dat besef overweldigt me. Het maakt me klein en dankbaar. Hoe groot is de liefde van God, dat Hij ons nooit opgeeft? Dat Hij ons ziet in onze zwakheid, onze fouten, ons falen, en toch zegt: “Jij bent mijn kind. Ik heb op je gewacht. Welkom thuis.”

Vandaag wil ik niets anders doen dan Hem danken. Dank U, Vader, voor Uw eindeloze geduld. Dank U dat Uw liefde groter is dan mijn misstappen. Dank U dat U mij nooit uit het oog verloren bent. Ik was verloren, maar U bracht mij thuis. En nu ben ik veilig in Uw armen.

Met liefde, ❤️ Ico

De ochtend breekt aan, en nog voordat mijn ogen volledig open zijn, hoor ik het in mijn gedachten—dat ene lied. Die krachtige woorden, die melodie die mijn hart raakt. Het is alsof God zelf mij ermee wakker maakt, als een zacht gefluister in mijn ziel:

“Schijn met uw licht in mijn hart, Heer…”

Wat een bemoediging om zo de dag te beginnen. De tekst resoneert diep van binnen. Het herinnert me eraan hoezeer ik Gods licht nodig heb, elke dag opnieuw. Dat ik Hem mag zien, in alles. In de kleine momenten, in de mensen om me heen, in de keuzes die ik maak.

Ik laat de woorden op me inwerken terwijl ik langzaam opsta. Bekleed met majesteit en macht, stralend in de glans van uw glorie… Wat een machtige God hebben we! Een God die niet op afstand blijft, maar in ons hart wil schijnen, ons wil vullen met Zijn liefde en kracht.

Met een dankbaar hart begin ik deze dag. Want als Zijn licht in mij schijnt, dan weet ik dat ik niet alleen ga. Dan weet ik dat wat er ook op mijn pad komt, ik het mag doen in Zijn kracht.

Deze dag kan niet meer stuk. Dank U, God!

Met liefde, ❤️ Ico

Goedemorgen