“Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.”

— Matteüs 6:34

De dag van morgen… soms voelt die ver weg, soms is die opeens heel dichtbij. Vandaag is het zaterdag. Voor ons altijd een dag van rust, gezelligheid en samen genieten. Rommelmarkten, een foodtruck festival, een wandeling, samen koken…kleine dingen die groots werden omdat we ze samen deden.

Nu ik ziek ben, kijk ik terug en zie ik hoe rijk ons leven eigenlijk is geweest. Niet zonder pijn en dalen, maar altijd met God in ons midden. Hij wandelde mee, gaf kracht in zwakte, blijdschap in verdriet en richting in verwarring. En de kern van ons samenleven? Het gebed. Elke dag, in de ochtend en in de avond, samen bidden. En vaak tussendoor, als de nood hoog was of iemand op ons hart kwam. Geloof was en is de basis van onze relatie – het fundament waarop we mochten bouwen.

Deze zaterdag was voor mij een dag van slapen, van kracht sparen, maar ook van kleine momenten van vreugde. Het bezoek van mijn kinderen, de hand van mijn dochter in de mijne, een gesprek, een maaltijd. Even leek het alsof ik in de hemel was. En ja, dat is ons verlangen, ons thuis. Maar tegelijk wist ik: er is hier op aarde nog iets af te maken. Er zijn nog woorden te spreken, knopen te sluiten, liefde te geven.

Daarom bid ik opnieuw om kracht. Voor morgen, of voor overmorgen. Want ik wil niets onaf laten. En ik geloof dat God die kracht geeft. Hij is onze toevlucht en sterkte, een hulp die altijd nabij is (Psalm 46:2).

En terwijl de zon vandaag straalde, hoop ik dat ook jullie Zijn aanwezigheid hebben ervaren. Morgen, op zondag, mogen we elkaar weer ontmoeten in de kerk. Samen Hem groot maken, samen zingen, samen luisteren naar Zijn Woord. Want dat is de rijkdom van ons geloof: dat we God niet alleen dragen in ons hart, maar ook mogen delen in gemeenschap.

Laten we de dag van morgen niet krampachtig vasthouden, maar met open handen ontvangen. God is daar al. Hij zal zorgen.

Heer, dank U dat U elke dag met ons meegaat. Dank U voor de herinneringen die U ons gaf, voor de momenten van vreugde, maar ook voor de kracht in zwakte. Wilt U ons leren de dag van morgen in Uw handen te leggen? Wilt U ons vrede geven in ons hart, hoop in ons denken, en liefde in onze woorden en daden? Zegen onze gezinnen, onze kinderen en kleinkinderen. Zegen onze gemeente en alle mensen die U zoeken. Heer, geef dat wij elke dag Uw aanwezigheid mogen ervaren en weten: U bent genoeg.

In Jezus’ naam. Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

Vanavond, als ik terugkijk op deze dag, zie ik vooral vreugde en vrede. Vanmorgen sprak ik met een broeder, en het was bijzonder hoe wij zonder moeite over God konden praten. Over Zijn goedheid, Zijn eerlijkheid en de openbaringen die Hij geeft. Zulke gesprekken tillen ons op, omdat we samen beseffen dat God altijd groter is dan ons verdriet of onze zorgen.

Soms drukken woorden van dokters ons neer, maar Gods Woord tilt ons altijd weer op. Hij zegt tegen ons:

“Je bent het waard. Je mag er zijn. Ik zal je nooit verlaten. Ik zal je dragen als je moe bent en je rust geven.”

Die woorden maken me dankbaar. Later op de dag mocht ik mijn zoon weer zien, die helemaal uit Afrika kwam om bij mij te zijn. Dat geeft zoveel vreugde: kinderen bij elkaar, elkaar ondersteunen, lachen, huilen, verdriet delen. Daarin zie je hoe God in onze relaties aanwezig is.

’s Middags nog een kleine verrassing: samen met Andrea even naar Vathorst. Geen grote maaltijd, maar gewoon kibbeling met patat. Toch proefde ik daarin ook Gods goedheid. Want ondanks mijn ziekte en de beperkingen, mag ik nog steeds genieten. Een rolstoel houdt mij niet tegen om de schoonheid van het leven te zien.

En dat is wat God wil: dat we genieten van elkaar, van de mensen om ons heen, en van Zijn schepping. Hij heeft ons gemaakt om Hem te eren en Zijn evangelie te verkondigen. Zelfs in onze zwakheid draagt Hij ons en beschermt Hij ons.

Zoals er in Psalm 34:9 HTB staat:

“Ervaar zelf hoe goed de Here is. Gelukkig is de man die bij Hem zijn toevlucht zoekt.”

En in Mattheüs 11:28 HTB zegt Jezus:

“Kom tot Mij, jullie die vermoeid en belast zijn, Ik zal jullie rust geven.”

Vandaag zie ik dat dit waar is. God draagt mij, mijn vrouw, onze kinderen, onze families. En boven alles blijft de liefde: wij houden van God, en Hij houdt van ons, meer dan wij ooit kunnen beseffen.

Lieve Vader in de hemel,

Dank U dat U vandaag bij mij was, in de gesprekken, in de stilte, in de ontmoeting met mijn zoon, en zelfs in de eenvoudige maaltijd. Dank U dat U rust geeft wanneer mijn lichaam moe is. Dank U dat U ons vreugde geeft door Uw aanwezigheid.

Heer Jezus, ik wil opnieuw mijn hart aan U geven. Vergeef mijn fouten, reinig mij met Uw liefde en vernieuw mijn geest. Ik wil bij U horen, alle dagen van mijn leven.

Dank U dat U blijdschap en vrede geeft, zelfs in de moeilijkheden. Dank U dat Uw liefde ons als gezin verbindt. Vul ons met Uw Geest, zodat we hoopvol blijven, lachend en huilend, maar altijd gedragen door U.

Heer, ik kies voor U. Ik vertrouw U mijn leven toe.

In Jezus’ naam. Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Laten we vooropstellen: God is goed. Altijd. Altijd is God goed, omdat Hij voor ons zorgt. Hij geeft ons geluk en blijdschap in ons hart en zegt:

‘Kijk niet naar je omstandigheden, maar richt je blik op Mij.’

Wanneer we dat doen, verandert ons zicht. Dan zien we niet langer de pijn of de beperkingen, maar we zien liefde, vrede en een Vader die met open armen zegt: ‘Kom tot Mij, en Ik geef je rust.’

De boot van rust

Ik heb vaak over boten verteld, zoals Petrus die uit de boot stapte en even wegzonk toen hij zijn blik niet meer op Jezus hield. Maar er is ook een andere boot: de boot van rust. Daarin staat God aan het roer. Op die boot voel je geen storm, geen golven. Soms tilt Hij me op Zijn schoot, soms draagt Hij me op Zijn rug. En soms zegt Hij: ‘Zwem maar even, maar weet: Ik ben bij je, altijd.’

In die boot besef ik: er is niets te vrezen. Er worden zoveel woorden gesproken, zoveel prognoses en verwachtingen. Maar uiteindelijk zijn dat maar mensenwoorden. Wij hebben een levende God. Hij spreekt geen dood uit, maar belooft leven. Hij zegt: ‘Ik vernieuw je, Ik geef je een nieuw lichaam.’

Hemelse blik

Een tijd geleden mocht ik iets zien van de hemel. Het was er druk, met veel mensen, maar er heerste vrede. Iedereen keek dezelfde kant op: naar God, naar het Lam, naar de glorie van Christus. Het was zo mooi, dat ik het met geen enkel woord volledig kan omschrijven. Engelen zingen, koren lofprijzen. En ik weet: vrienden die mij zijn voorgegaan, zijn daar. En ik zal hen weerzien.

Dat geeft mij hoop, ook terwijl ik nog strijd tegen het afscheid nemen. Want de pijn om los te laten is er, en die zal blijven tot het laatste moment. Maar tegelijk hoor ik Gods stem: ‘Maak je geen zorgen. Ik ben bij jou. Ik ben ook bij je vrouw, bij je kinderen, bij je kleinkinderen. Ik zal voor hen zorgen, altijd.’ Dat is een belofte waar ik mij aan vasthoud.

De zekerheid van Christus

Wie kiest voor Christus, krijgt een nieuwe geboorte. Ons lichaam kan sterven, maar onze ziel leeft bij God. Dat is de zekerheid van het geloof. We hoeven ons niet vast te klampen aan dit aardse leven, want dit is slechts een omhulsel. Ons echte thuis wacht bij de Vader.

Jezus zegt:

‘Als de lasten u drukken en u vermoeid bent, kom dan bij Mij. Ik zal u rust geven. Voeg u naar Mij en wees mijn leerling, want Ik ben vriendelijk en nederig van hart. Bij Mij zult u diepe innerlijke rust vinden. Wat Ik van u vraag is nooit te zwaar en de last die u voor Mij moet dragen, is licht.’’

‭‭Mattheüs‬ ‭11‬:‭28‬-‭30‬ ‭HTB‬‬

Dat is mijn hoop. Mijn zekerheid. En dat is ook wat ik jou vandaag wil doorgeven.

Heer Jezus,

U bent goed, altijd. U draagt mij, ook als ik zelf geen kracht meer heb. Dank U voor de boot van rust, waar U het roer vasthoudt. Dank U voor de blik die U mij gaf in de hemel – een plaats van vrede en lofprijzing.

Heer, ik leg mijn leven en mijn gezin in Uw handen. Zorg voor mijn vrouw, mijn kinderen en kleinkinderen. Houd hen dicht bij U. Dank U dat U belooft dat U hen nooit loslaat.

Vader, ik bid voor ieder die dit leest of hoort:

Als je twijfelt, maak vandaag de keuze voor Jezus. Hij is de Redder die leven geeft. Heer Jezus, vergeef mijn zonden. Kom in mijn hart. Maak mij nieuw. Vul mij met Uw Geest en geef mij Uw vrede.

Dank U dat ik weet: ook in de diepste dalen droeg U mij. En U zult dat blijven doen, tot in eeuwigheid.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Het eerste wat op ons hart ligt, is om God te prijzen. Voor Zijn goedheid. Voor Zijn trouw. Voor Zijn aanwezigheid in ons huis, in ons lichaam, in ons leven. Want zelfs wanneer er slecht nieuws klinkt, zelfs heel slecht nieuws, mogen we ervaren dat Zijn nabijheid sterker is dan onze angst.

De nacht bracht rust. Een diepe slaap, een geschenk van God zelf. Toch is er pijn bij het wakker worden. Pijn die je gedachten even kan wegtrekken van de vreugde van het wakker worden in Gods tegenwoordigheid. Maar juist daar, in dat spanningsveld tussen pijn en verlangen, merken we opnieuw: God is erbij.

Samen beginnen we de dag met Hem. Samen aanbidden we, luisteren we naar liederen die ons hart dichter bij Hem brengen. Het zijn momenten waarin alles om ons heen vervaagt, en we alleen nog Jezus zien. Dan ervaren we dat het waar is wat in de Bijbel staat:

“Kom naar Mij toe, jullie die moe zijn en onder lasten gebukt gaan. Dan zal Ik jullie rust geven.”

— Matteüs 11:28 HTB

En die rust is écht. Het is geen rust die je zelf maakt, geen blijdschap die uit je eigen kracht komt. Het is een blijdschap die God geeft. Een wonder. Want ondanks het slechte nieuws is er vreugde. Ondanks de pijn is er rust. Ondanks de tranen is er hoop.

Vandaag was een stille dag. Weinig afspraken, weinig bezoek. Even ademruimte. En juist in die stilte konden we opnieuw proeven hoe dicht God bij ons is. Zoals een Vader die Zijn armen om ons heen slaat. Zoals een Vriend die luistert en antwoordt. Zoals een Heer die zegt: “Je bent niet alleen, Ik draag je.”

Ja, het vooruitzicht van afscheid nemen is zwaar. Dat doet pijn. Maar de zekerheid dat we onze ogen hier sluiten en ze openen bij Jezus, geeft diepe vrede. Want onze God is niet ver weg, Hij is hier. Hij is in de hemel, maar ook in ons huis, in onze harten.

En zo wordt de dag, ondanks alles, een dag vol vreugde. Een dag met tranen, maar ook een dag gedragen door God.

Lieve Vader in de hemel,

Dank U wel dat U zo dichtbij bent. Dank U dat U ons draagt, ook wanneer pijn en verdriet ons willen neerdrukken. Dank U voor de rust die U geeft, voor de blijdschap die niet uit onszelf komt, maar uit U.

Heer, leer ons elke dag opnieuw onze ogen op U te richten. Geef ons kracht om de weg te gaan die voor ons ligt. Help ons om de momenten van stilte en samenzijn te koesteren. En laat ons altijd Uw stem horen die zegt: “Ik ben bij je.”

We prijzen U, Heer. U bent goed, altijd.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

De nacht was zwaar. De pijn hield me wakker, ondanks de medicijnen.  Ik bad en bad, en het leek soms alsof de hemel stil bleef. Toch koos ik ervoor om niet los te laten. Ik bleef vertrouwen op Gods belofte:

‘De beproevingen die u hebt ondergaan, zijn niet ongewoon. God is trouw, Hij zal ervoor zorgen dat de beproevingen u niet teveel worden. Hij zal ook een uitweg uit de beproevingen geven, zodat u er tegen opgewassen bent.’

‭‭1 Korinthiërs‬ ‭10‬:‭13‬ ‭HTB‬‬

Dat Woord hield mij vast, terwijl ik nauwelijks adem kon halen van de pijn. En toch… aan het einde van de nacht viel ik in slaap. God gaf rust.

De volgende ochtend begonnen Andrea en ik samen met gebed en overdenking van Wilma. Ondanks alles voelde de dag licht, omdat er een bidstond was. Het is bijzonder dat lofprijzing juist midden in lijden mogelijk is. Niet omdat de omstandigheden goed zijn, maar omdat God goed is.

We beseften ook de zwaarte van het nieuws dat we gisteren kregen: medisch gezien is het einde oefening. Hoe vreemd voelt het dan om ’s avonds op een braderie te zitten, tussen vrolijke mensen en kraampjes, terwijl je hart nog brandt van dat bericht. Toch ontdekten we opnieuw dat leven met de dag genoeg is. Elke maaltijd samen, elke aanraking, elke glimlach wordt een geschenk.

We hebben besloten om zo te leven: één dag tegelijk, hand in hand met God. Iedere dag beginnen met Zijn Woord, iedere avond eindigen met Zijn Woord. Zo wandelen wij met Hem.

En zelfs als de pijn ons probeert neer te drukken, geloven wij dat de vijand ons geloof niet kan roven. Sterker nog: juist in de strijd komen we dichter bij God. Want wij zijn kinderen van de Koning, koningskinderen, en niets of niemand kan ons die identiteit ontnemen.

‘Wat heeft de Vader geweldig veel liefde voor ons! Wij héten niet alleen zijn kinderen, wij zíjn het ook. De mensen die God niet kennen, begrijpen daar niets van.’

‭‭1 Johannes‬ ‭3‬:‭1‬ ‭HTB‬‬

Daarom prijzen wij Hem, ondanks alles. Want het wonder van genezing kan nog steeds komen – hier op aarde of straks in de hemel. En in beide gevallen is het zeker: wij zijn veilig in Zijn handen.

Vader in de hemel,

Dank U dat U trouw bent, zelfs in de nacht vol pijn. Dank U dat U ons draagt als wij niet meer kunnen. Dank U dat wij Uw kinderen zijn, koningskinderen, gekocht door het bloed van Jezus Christus.

Heer, leer ons elke dag te leven in Uw kracht. Geef ons vrede in de storm, vreugde in het kleine en hoop die nooit vergaat. Wij blijven bidden om genezing en om wonderen, maar bovenal om Uw nabijheid.

En Vader, als de weg zwaar blijft, dan danken wij U dat U ons draagt – tot het einde en verder. Want wij weten: bij U zijn wij veilig, nu en voor eeuwig.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Maandagochtend. We wisten dat de dokter zou komen met de uitslag van de PET-scan. In ons hart hadden we ons voorbereid, maar toch blijft het een moment waar je naar uitziet met hoop, met spanning, met gebed. Samen hebben we de ochtend rustig begonnen – luisterend naar Wilma, biddend, elkaar vasthoudend, vasthoudend ook aan God.

Rond kwart voor één kwam de arts. Hij draaide er niet omheen: “De kanker is resistent. Sterker dan de chemo’s. Behandelen heeft geen zin meer.” Met die woorden werd de behandeling teruggegeven aan de huisarts. Het ziekenhuis kan niet meer doen wat wij gehoopt hadden.

Dat komt binnen als een mokerslag. En toch… we voelden ook vrede. Vrede omdat we niet alleen gaan, maar samen met God wandelen. Vrede omdat genezing altijd onderweg is – hier of in de hemel. Vrede, omdat wat de vijand probeert kapot te maken, God juist kan ombuigen tot iets groters.

We weten: mijn tijd hier wordt korter. De huisarts gaat me begeleiden in deze laatste fase. Maar ik mag het loslaten in Gods handen. Hij is de Vader die zijn kinderen thuisbrengt, die ons straks laat leven in het nieuwe Jeruzalem, in liefde en in eeuwige vrede.

Ja, ik ben bang voor afscheid. Ja, ik verlang ernaar om mijn kinderen en kleinkinderen te zien opgroeien. Maar ik leer loslaten en ik weet: God zorgt verder voor hen. Wat voor mensen slecht nieuws lijkt, kan voor ons toch goed nieuws zijn. Want de dood betekent niet het einde, maar het begin van het echte leven met Christus.

Daarom: blijf hoop houden, blijf bidden. Ik bid ook voor jullie. Het leven hier is tijdelijk, maar het leven dat komt is eeuwig. En daarin ligt onze zekerheid, onze hoop, onze vreugde.

Zoals Paulus schrijft:

‘Onze moeilijkheden en pijn zijn uiteindelijk niet zo groot en zullen ook niet zo lang duren. Maar het gevolg ervan is dat wij voor altijd in Gods heerlijke nabijheid zullen leven. Dus kijken wij niet naar wat zich voor onze ogen afspeelt, maar wij kijken uit naar wat wij nu nog niet zien. Alle zichtbare dingen zijn tijdelijk, maar de dingen die nu nog niet zichtbaar zijn, zullen eeuwig blijven.’

‭‭2 Korinthiërs‬ ‭4‬:‭17‬-‭18‬ ‭HTB‬‬

En dus blijf ik mij verheugen. Op de bidstond, op de dagen die ik nog mag hebben, op de mensen die geraakt zijn door Gods liefde. Want dat is genade: dat Hij mijn leven gebruikt heeft om anderen te bemoedigen, te troosten, en te wijzen op Hem.

Prijs God, want Hij is trouw.

Lieve Vader,

dank U dat U groter bent dan ziekte, pijn en dood. Dank U dat ons leven in Uw handen ligt, en dat niets ons kan scheiden van Uw liefde. Heer, wij leggen ons verdriet en onze vragen bij U neer, maar ook onze hoop en ons vertrouwen.

Geef ons vrede in het loslaten. Geef ons kracht om samen deze weg te gaan. Zegen onze kinderen en kleinkinderen, houd hen vast in Uw liefde. Laat ons licht blijven schijnen voor de mensen om ons heen, tot de dag dat U ons thuishaalt.

Heer, wij geloven dat het beste nog komt. Het eeuwige leven bij U. Tot die dag willen wij U blijven loven en U blijven volgen.

In Jezus’ Naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

De zondagmorgen begon met gebed en een blij hart. Want zondag is de dag dat we samenkomen in Gods huis, ook al is het via de stream vanuit een ziekenhuisbed. Tijdens de aanbidding klopte er ineens een dokter aan. Zijn boodschap was ernstig: de antibiotica werd gestopt, de PET-scan had laten zien dat er niets meer mee te winnen viel. Zijn gezicht sprak boekdelen – in medische ogen was ik “uitbehandeld”.

Op dat moment lijkt de wereld even stil te staan. Alles wat je wist, alles waar je je op voorbereid had, komt toch rauw en hard binnen. Je moet schakelen, nadenken: “Hoe nu verder?” Voor ons betekent het waarschijnlijk en hopelijk: naar huis, pijnbestrijding, alleen maar dingen om zo comfortabel mogelijk de laatste tijd tegemoet te gaan. En toch… ondanks de ernst en de pijn is er geen paniek. Want wij weten: God is groter dan elke macht die ons naar beneden probeert te halen.

We blijven bidden voor genezing hier op aarde. Want God is een God van wonderen, en wonderen kondigen zich niet aan – ze gebeuren onverwacht. Maar zelfs als het wonder hier uitblijft, weten we dat er een groter wonder wacht: het nieuwe leven bij God, een nieuw lichaam, en een eeuwigheid in Zijn aanwezigheid.

Zoals Paulus schrijft:

“Daarom verliezen wij de moed niet. Ook al gaat ons uiterlijk bestaan verloren, ons innerlijk bestaan wordt van dag tot dag vernieuwd. Want de lichte last die zo snel voorbijgaat, bezorgt ons een alles overtreffende, eeuwige volheid van glorie.”

(2 Korintiërs 4:16-17)

Dat geeft rust. Geen angst, maar liefde. Liefde voor God, liefde voor elkaar, liefde voor het leven dat we mochten ontvangen. We danken Hem voor iedere dag, voor de zegeningen die we nog steeds zien.

En dit wil ik doorgeven: geef nooit op. Want op het moment dat je opgeeft, heb je niets meer om voor te leven. Maar als God het fundament van je leven is, sta je niet alleen. Zoals David schrijft:

“Al valt er duizend aan uw zijde en tienduizend aan uw rechterhand – u zal het niet treffen.”

(Psalm 91:7)

Uiteindelijk zullen we overwinnen. Of het nu hier is door genezing, of straks bij God in de hemel. Want één ding is zeker: in Christus is ons einddoel niet de dood, maar het leven.

Jezus zegt immers:

“Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven.”

(Johannes 11:25)

Daarom blijft mijn boodschap: houd vast aan God, laat angst verdwijnen en vertrouw op Jezus als Verlosser. Dan zal je zien dat zelfs in de moeilijkste tijden hoop en liefde blijven.

Heer, trouwe Vader,

U bent onze rots, onze kracht en ons houvast. Wanneer de wereld onder onze voeten wankelt, blijft U hetzelfde. Dank U voor uw liefde die nooit ophoudt, voor de hoop die verder reikt dan dit leven, en voor de zekerheid dat wij in Christus eeuwig mogen leven.

Heer, wij bidden om kracht om vol te houden, om moed om niet op te geven, en om vrede die alle verstand te boven gaat. Geef ons ogen om Uw wonderen te blijven zien, groot of klein. En leer ons steeds opnieuw vertrouwen dat U het laatste woord hebt – het woord van leven.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

De dagen in het ziekenhuis zijn zwaar. Mijn lichaam wordt zwakker, de ademhaling moeilijker, en soms lijkt het alsof ik alleen nog vooruit kan door de medicatie die telkens wordt bijgesteld. Morfine, pufjes, medicijnen om te helpen. En toch… te midden van dit alles vertrouw ik erop dat God dit ook gebruiken zal, ten goede. Dat mijn leven, zelfs nu, een getuigenis mag zijn voor de mensen om mij heen.

Ik heb veel bezoek mogen ontvangen: mijn dochter met vriend en kleindochter, een vriendin die lekkere aardbeien meebracht, Marcel waarmee ik kon bidden en spreken over het leven en het leren loslaten. En dat loslaten doet pijn. Het doet mij verdriet om afscheid te nemen, om geliefden los te moeten laten. Toch weet ik dat het nodig is: om het niet vast te houden, maar in Gods handen te leggen.

De Bijbel zegt:

“Werp al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u.”

(1 Petrus 5:7)

En juist daarin mag ik rust vinden. Ik hoef niet alles vast te houden, ik hoef de controle niet te bewaren. God draagt mij, ook nu.

Begin van de avond kwamen vrienden met een bananensoes die niet mocht ontbreken — een klein stukje vreugde. Ook mijn dochter kwam, en samen huilden we om het loslaten. Het afscheid nemen valt zwaar. Maar toch weet ik: dit leven is niet het einde. Er wacht ons een eeuwigheid bij de Vader.

Paulus schrijft:

“Nu zien wij nog in een spiegel, in raadselen, maar straks van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik nog ten dele, maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.”

(1 Korintiërs 13:12)

Straks in de hemel zullen we elkaar herkennen, hoe dat ook zal zijn. Mijn verlangen is groot om daar ook nog een gezin te mogen zijn, samen aan tafel, samen met mijn vrouw al onze kinderen. Hoe dat precies zal zijn weet ik niet, maar ik weet wel dat Gods liefde groter is dan wij kunnen bevatten.

Ik merk dat ik nog dingen wil afronden, dat er nog woorden zijn die gezegd moeten worden, zaken die ik wil nalaten. Maar boven alles geef ik het over aan God. Zijn liefde, Zijn genade en Zijn trouw zullen de weg wijzen.

“Ik ben ervan overtuigd dat lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden.”

(Romeinen 8:18)

Daar houd ik mij aan vast. En zo wil ik loslaten, niet in wanhoop, maar in vertrouwen. Want Hij die mij hier heeft gedragen, zal mij straks thuishalen in Zijn eeuwig huis, waar geen pijn, geen tranen en geen afscheid meer zullen zijn.

Heer, U kent mijn hart, mijn pijn en mijn verlangen. U weet hoe moeilijk het is om los te laten. Wilt U mij helpen om alles in Uw handen te leggen? Wilt U mijn geliefden troosten en hen dragen met Uw eeuwige armen? En wilt U maken dat mijn leven, ook nu, een getuigenis blijft van Uw liefde en trouw? Ik geef mijzelf, mijn heden en mijn toekomst in Uw handen. Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vandaag was een dag vol wachten. Vol emoties, pijn en onzekerheid. In de vroege ochtend keek ik naar de klok. Het was zeven uur geweest. Samen met Andrea heb ik gebeden, zoals we zo vaak doen. Dat gebed is mijn adem, mijn kracht. Toch bleef de dag zwaar. Het onderzoek bracht geen uitslag. En dat betekent langer wachten, langer in het ziekenhuis blijven.

Het liefst was ik naar de kerk gegaan. Het liefst had ik mijn broeders en zusters omhelsd, de warmte van de gemeente gevoeld. Maar nu ligt mijn weg anders. Mijn weg gaat door de gangen van het ziekenhuis, langs infusen, onderzoeken en artsen.

En toch – midden in die weg, daar waar ik niet wil zijn – weet ik: ik ben niet alleen.

De apostel Paulus schrijft:

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel mij zal kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus, mijn Heere, is.” (Romeinen 8:38-39)

Wat een belofte. Geen ziekenhuis, geen chemo, geen onzekere uitslag, geen einde van dit aardse leven kan mij scheiden van de liefde van Christus. Hij houdt mij vast. Hand in hand.

Toch voel ik ook die spanning: het verlangen om nog te blijven, om mijn kinderen en kleinkinderen te zien, om samen te leven en lief te hebben. En tegelijk weet ik dat het einde geen einde is, maar een nieuw begin. Het begin van eeuwige nabijheid bij God.

Dat dubbele gevoel – niet willen gaan, maar toch weten dat het goed is – mag er zijn. Het is eerlijk. En in die eerlijkheid hoor ik Gods stem:

“Wees niet bang, want Ik ben met je, wees niet ontmoedigd, want Ik ben je God. Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, Ik zal je overeind houden met Mijn heilrijke rechterhand.” (Jesaja 41:10)

Dat is de hand die mij draagt. Hand in hand met Andrea, maar vooral hand in hand met Jezus.

Vader in de hemel,

Ik kom bij U in mijn wachten, in mijn pijn, in mijn onzekerheid.

Heer, U ziet mij, U kent mijn hart. U weet van mijn verlangen om te leven, om te omhelzen, om nog te geven en te ontvangen. En U weet ook van mijn overgave aan U.

Ik bid U om gunstige uitslagen. Ik bid om kracht in mijn lichaam en rust in mijn ziel.

Heer, draag mij met Uw rechterhand. Laat Uw liefde sterker zijn dan mijn angst.

Vul Andrea, mijn kinderen en kleinkinderen met Uw vrede.

En Heer, hoe mijn weg ook zal gaan: ik weet dat niets mij kan scheiden van Uw liefde in Jezus Christus.

Hand in hand met U – dat is mijn leven, dat is mijn hoop, dat is mijn thuis.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

De liefde van God. Die blijft!

Vandaag merk ik dat de gaten in mijn geheugen groter worden. Ik weet niet meer precies wie er langs geweest is, of op welke dag. Soms denk ik: was dat dinsdag of woensdag? En meestal zit ik ernaast. Ik vergeet wanneer onze kinderen of vrienden langs zijn geweest. Dat doet pijn.

Maar één ding vergeet ik niet: de liefde van God. Die blijft. Die staat naast me, elke dag opnieuw. Die liefde is eeuwig, sterker dan mijn herinneringen en sterker dan mijn zwakheid.

Ik ben dankbaar voor Andrea, mijn lief, die naast me staat en die me helpt wanneer ik dingen vergeet. Ik ben dankbaar voor onze kinderen, voor mijn moeder, voor de vrienden die proberen langs te komen. Al weet ik soms niet meer precies wanneer – ik weet wél dat ze er zijn. Dat geeft troost.

Vanmorgen begonnen we de dag met gebed. Soms vergeet ik de helft, maar Andrea pakt het weer op. Het gaat er niet om dat we een perfect ritme hebben, maar dat we samen met God spreken, met ons hart. Dat is genoeg.

En zo leef ik in dit moment, met alles wat ik vergeet en niet kan vasthouden, maar vasthoudend aan wat wél blijft: Gods liefde. Die gaat verder dan mijn verstand, verder dan mijn geheugen, verder dan mijn tijd hier.

Heer God,

U weet hoe mijn geheugen zwakker wordt en hoe ik worstel met het vergeten. Maar U vergeet mij nooit. Uw liefde blijft altijd naast mij staan. Dank U dat ik in die liefde mag rusten, samen met Andrea, onze kinderen, mijn vrienden en mijn familie. Heer, draag mij in de toekomst, waar mijn geheugen mij in de steek laat, maar U mij altijd vasthoudt. Amen.

“Want bergen mogen wijken en heuvels wankelen, maar mijn liefde zal van u niet wijken en mijn vredesverbond zal niet wankelen, zegt de HEER, uw Ontfermer.”

— Jesaja 54:10

Met liefde Ico