De tweede dag in het ziekenhuis. Er wordt goed voor me gezorgd, er zijn lieve mensen om me heen. Appjes, bezoekjes, woorden van bemoediging – het is allemaal fijn. Maar achter al dat fijne schuilt ook iets pijnlijks: velen komen met een doel. Ze willen afscheid nemen.

En dat doet iets met me. Want ik ben er nog niet aan toe om afscheid te nemen. God weet dat ook. Ik blijf pleiten bij Hem: “Heer, laat me nog leven.” Hij gaf me eens een beeld: ik zat op een rots en onder mij vloog een adelaar. God zei: “Spring op Mij.” Maar ik weigerde. Want ik wil leven, ik heb hier een goed leven. En dat wil ik niet door kanker laten kapot maken.

Toch zijn er dagen dat ik moe ben. Dagen dat ik de hele dag slaap. Dagen waarop ik me afvraag hoe het zal aflopen. In die momenten bid ik om kracht, om nieuwe inzichten, om Gods nabijheid.

En terwijl ik worstel met angst en onzekerheid, weet ik: er wacht een toekomst. Een leven vol aanbidding, waar we God mogen prijzen alle dagen. Eerst in het paradijs, straks in het nieuwe Jeruzalem. Dat maakt me blij, maar het onbekende blijft spannend. Want het bekende is goed, vertrouwd.

Toch wil ik leren om stil te vertrouwen. Om te geloven dat, welke weg het ook wordt, God trouw blijft. Dat Hij zegt: “Ico, je kunt loslaten. Ik zorg voor de rest.”

Dat vertrouwen is niet altijd vanzelfsprekend. Soms moet ik het uitspreken tegen mijn angst, soms fluisteren tegen mijn vermoeidheid, soms roepen tegen mijn pijn. Maar telkens weer brengt God me terug bij Zijn belofte: Hij laat me niet los.

“Blijf kalm en weet dat Ik God ben.”

— Psalm 46:11

Of zoals een andere vertaling zegt: “Wees stil en erken Mij; Ik zal geëerd worden onder de volken, Ik zal geëerd worden op de hele aarde.”

Daar ligt mijn houvast. Niet in mijn kracht, niet in de prognose, maar in God die trouw is.

Vader in de hemel,

U ziet mijn angsten, mijn verlangen om te leven, mijn worsteling met loslaten. U weet dat ik het moeilijk vind om te springen, om U volledig te vertrouwen. Geef mij een stil vertrouwen in Uw trouw. Houd mij vast in mijn zwakheid en leer mij rusten in Uw liefde. Dank U dat U zorgt voor mij en voor mijn geliefden. In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen 

Vandaag even geen overdenking, zoals jullie van Ico gewend zijn maar wel een update over Ico met een kleine bemoediging.

Gisteren liep de koorts op en werd de pijn heviger. Omdat Ico niet meer kon lopen van de pijn werd hij opgehaald door een ambulance.
Samen hebben we de nacht doorgebracht in het ziekenhuis (dankbaar dat deze mogelijkheid bestaat). Hij had wat extra zuurstof nodig, de koorts steeg naar 40.6.
Zijn lichaam voelde (volgens eigen zeggen) aan alsof er een vrachtwagen overheen gereden was.

(Intussen is zijn temperatuur naar 37 gedaald. Moeten we waken voor onder temperatuur. Gelukkig houden ze hem goed in de gaten)

Het was/is zwaar maar gelukkig hoeven we dit niet alleen te doen.

Juist in die momenten merken we dat God dichtbij is. Waar emoties alle kanten op kunnen schieten, blijft Hij de stabiele factor. Een veilige haven die rust en kracht geeft. En tegelijk ervaren we ook hoe bijzonder het is dat zoveel mensen meeleven en meebidden. Dat geeft ons echt het gevoel gedragen te worden, en daar zijn we enorm dankbaar voor.

De Bijbel zegt zo mooi in Jesaja 41:10
‘Wees niet bang, want Ik ben bij je. Maak je geen zorgen, want Ik ben je God. Ik zal je kracht geven en je helpen. Ik zal je overeind houden, met mijn sterke hand, die altijd overwint.’

Daar houden we ons aan vast. We zijn zo dankbaar dat God erbij is! En we blijven ons uitstrekken naar genezing!

Vader in de hemel, dank U dat U er altijd bij bent. Dank U dat Ico en ik ons veilig bij U mogen weten, ook als alles onzeker voelt. Dank U voor de liefde en steun die we ontvangen, door U en door mensen om ons heen. Wilt U Ico kracht geven, rust in zijn lichaam brengen en genezing geven. En wilt U ons helpen steeds weer onze hoop en vertrouwen op U te richten. U bent goed, U bent trouw, U bent zo liefdevol en U laat ons nooit los.
In Jezus’ naam, amen.

Blijven jullie alsjeblieft voor mijn lief bidden!🙏

Ik hoop dat er volgende keer weer een overdenking van Ico staat. Heb in ieder geval mijn best gedaan😉

Liefs van ons❤️

De week begon goed. Samen met Andrea mochten we bidden, luisteren naar Wilma, en onder het genot van koffie de dag en de week in Gods handen leggen. Iedere maandag bidden we speciaal voor onze kinderen en kleinkinderen. We noemen hen bij name, omdat we hen iedere dag opnieuw willen toevertrouwen aan Gods bescherming. We bidden om vrede, liefde, gezondheid en vreugde voor hun leven. Maar bovenal is onze wens dat zij ook de deur van hun hart voor God zullen openen.

‘Luister, Ik sta voor de deur en klop. Als iemand Mij hoort en de deur opendoet, zal Ik bij hem binnenkomen. Dan zullen wij samen eten, hij met Mij en Ik met hem.’
Openbaring 3:20 HTB.

We weten dat Hij blijft kloppen, ook bij onze familieleden die Hem nog niet bewust hebben binnen gelaten. Soms lijkt het alsof mensen Hem wegsturen, maar Hij geeft niet op. Hij klopt opnieuw, en opnieuw. Totdat er een moment komt dat ze de deur openen – en dan verandert alles.

Het doet mij denken aan de gelijkenis van de vriend die ’s nachts brood nodig had. Ondanks dat hij werd weggestuurd, bleef hij kloppen totdat de deur openging en hij kreeg wat hij nodig had. Zo blijft ook God bij ons kloppen, geduldig, vol liefde, tot wij openen en Zijn overvloed ontvangen.

Toch is het leven niet altijd licht en gemakkelijk. Diezelfde dag kreeg ik hevige rugpijn. Andrea en ik baden samen, maar de pijn bleef. Soms grijpt God direct in, soms later, en soms begrijpen wij Zijn wegen niet. Maar zelfs in de pijn wil ik vasthouden aan Hem, blijven vertrouwen, blijven bidden. Want Zijn nabijheid geeft kracht, ook wanneer genezing nog uitblijft.

Daarom hoop en bid ik dat ik morgenochtend bij de bidstond aanwezig kan zijn. Voor mij is dat een kostbare plek: samenkomen met broeders en zusters, om ons hart te openen, voorbede te doen, en Gods heerlijkheid te ervaren. Het is pijnlijk als de ziekte en de pijn mij soms tegenhouden, maar juist daar, in de gemeenschap van gelovigen, proef ik iets van Gods liefde en trouw.

En daarom kijk ik vooruit, niet achterom. Zoals in Jesaja staat:

‘Want Ik ben iets heel nieuws van plan. Kijk, Ik ben er al mee begonnen. Ziet u het niet? Ik zal een weg maken door de wildernis van de wereld waarover mijn volk naar huis kan terugkeren. Ik zal rivieren voor mijn volk laten ontspringen in de woestijn!’
Jesaja 43:19 HTB

God roept ons om niet te blijven leven met de schaduwen van het verleden, maar om ons om te keren naar Zijn licht. De schaduw – onze pijn, ons verdriet, ons verleden – blijft dan achter ons. En voor ons ligt een nieuw leven: een leven in Christus, vol vrede, vreugde en liefde.

Heer, dank U dat U blijft kloppen aan de deur van ons hart. Dank U voor onze kinderen en kleinkinderen, die U kent bij name. Wilt U hen beschermen, zegenen en leiden naar Uw licht. Heer, ik breng ook mijn pijn bij U. U weet hoe zwaar het soms is, maar ik vertrouw dat U kracht en hoop geeft, ook als de genezing nog niet zichtbaar is. Wilt U mij ook kracht geven om bij de bidstond aanwezig te zijn, en mij daar te vullen met Uw vrede. Help ons om ons steeds te richten op U, en om te wandelen in het nieuwe leven dat U ons geeft. In Jezus’ naam. Amen.

Helaas was gister de pijn niet meer vol te houden. Andrea belde de ‘helpdesk’ van de oncologie en daar vroegen ze ons direct naar het ziekenhuis te komen.
Een paar uur later kwamen we weer thuis met een ‘shot’ morfine en een verhoging van de pijnstillers.
Ik heb koorts en veel pijn.
Woensdag mogen we weer terug naar het ziekenhuis. Dan horen we of ik toestemming krijg om vrijdag weer chemo te krijgen.
Helaas zal ik de bidstond over moeten slaan.

Wat is er mooier dan een zondag vol zegen?

Een dag die begint met het wakker worden naast je geliefde, samen bidden, samen de dag in Gods aanwezigheid starten. Want wie de dag met God begint, begint met kracht en vrede. Ik heb het voorrecht dat ik dit samen met mijn liefste mag doen. En in die gebeden voelen we de warmte van Gods nabijheid. Dat maakt onze harten blij.

De zondag is vaak een rustpunt. Soms zelfs praktisch – zoals een kerkdienst die om half 11 begint, waardoor er minder haast is. Maar belangrijker nog: het samenkomen, het woord van God horen, Hem aanbidden, Zijn hoop ervaren. Hoop doet leven. En telkens weer bemoedigt Gods aanwezigheid mij.

Na de dienst was er ook de zegen van vriendschap. Samen eten, lachen, delen – geen namaak, maar echte vreugde. Broederschap en liefde die voelbaar zijn. Later die dag was er ook de rijkdom van een maaltijd met familie, met ruimte voor traan én lach. Dat alles is zegen.

Toch is er in mijn hart ook strijd. Strijd met afscheid nemen. Dat wil ik niet. Ik verlang ernaar mijn kinderen en kleinkinderen te zien opgroeien, hun bruiloften mee te maken, zelf nog een vijftigste verjaardag te vieren van de kids. Medisch gezien lijkt de weg anders te lopen, maar ik blijf geloven in de God die geneest. Hij zegt immers:

“Voor mensen is dat onmogelijk, maar voor God is alles mogelijk.”

Matteüs 19:26 HTB

En ik blijf kloppen aan Zijn deur, zoals Jezus het ons zelf heeft geleerd. Want ik weet nog: 27 jaar lang stond Hij aan mijn deur en klopte Hij. Totdat ik eindelijk open deed en Hem binnenliet. Hij kwam binnen en hield maaltijd met mij. Dat beeld draag ik altijd in mijn hart.

“Luister, Ik sta voor de deur en Ik klop. Als iemand naar Mij luistert en de deur open doet, zal Ik bij hem binnenkomen. We zullen samen eten, Ik met hem en hij met Mij.”

Openbaring 3:20 HTB

En nu, in mijn gebeden om genezing, doe ik hetzelfde: ik blijf kloppen, dag na dag. Niet omdat ik Hem kan dwingen – want Gods wegen zijn ondoorgrondelijk – maar omdat ik mij vasthoud aan Zijn belofte. Ik herinner Hem eraan wat er staat in Zijn Woord. Dat Hij een God van leven is. En ik blijf kloppen, in de hoop dat Hij dat wonder ook hier op aarde wil doen.

Maar tegelijk weet ik: leven en dood zijn in Gods hand. En daarin rust ik ook. Want wat er ook gebeurt: God is goed. In het lachen en in de tranen, in het wachten en in de hoop.

En wat een zegen dat ik dit alles niet alleen hoef te dragen. Ik heb een geliefde vrouw met wie ik alles kan delen, die mij draagt in liefde en gebed. Samen vinden we blijdschap in de Heer. Daarom kan ik zeggen: ondanks mijn ziekte en mijn situatie ben ik een blij mens. Want Gods aanwezigheid maakt het leven rijk.

Vandaag was voor mij een zondag vol zegen. Van begin tot eind. Van gebed in de ochtend tot gesprekken aan tafel. Van aanbidding in de kerk tot de liefde van vrienden en familie. Alles doordrongen van Gods aanwezigheid.

En dat gun ik ook jou. Dat je mag ervaren dat God tastbaar dichtbij is. Dat je hoop vindt in Zijn aanwezigheid. En dat je Hem blijft vertrouwen, wat er ook gebeurt.

Vader in de hemel,

dank U voor de zegen van Uw aanwezigheid. Dank U voor de warmte van liefde, vriendschap en gemeenschap. Dank U dat U ons hoop geeft, hoop die leven geeft. Heer, U weet wat er in ons hart leeft: ons verlangen naar genezing, naar toekomst, naar leven met de mensen die we liefhebben. We blijven kloppen aan Uw deur, in vertrouwen dat U goed bent. Geef ons kracht, blijdschap en volharding. En laat ons leven, wat er ook gebeurt, een getuigenis zijn van Uw trouw.

In Jezus’ naam,

Amen.

“De Heer zegt: Ik maak alles nieuw. Ik geef dorstigen water dat leven geeft. Dat water is een geschenk.”

Openbaring 21:5-6 HTB

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

De afgelopen dagen ervoer ik weer hoe mijn lichaam soms niet reageert zoals ik wil. Er is onrust, er zijn gevoelens die ik niet goed kan plaatsen. Soms denk ik: komt dit door mijn ziekte, door vermoeidheid, of door zorgen die blijven malen in mijn gedachten? Eergisteren stond ik bij het graf van een vriend. Het raakte mij diep dat er zo weinig mensen waren om hem de laatste eer te bewijzen. Het deed pijn om te zien dat er zo weinig blijvende relaties waren opgebouwd. Toch weet ik: God was erbij, God heeft hem liefgehad, en Hij heeft hem opgenomen.

Maar het zette me stil bij iets groters: wij hebben als mensen een opdracht gekregen.

Jezus zei:‘Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven. Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven. Ik was een vreemdeling en u hebt Mij in uw huis uitgenodigd. Ik had niets om aan te trekken en u hebt Mij kleren gegeven. Ik was ziek en u hebt Mij opgezocht. Ik zat in de gevangenis en u bent bij Mij geweest.”’

‭‭Mattheüs‬ ‭25‬:‭35‬-‭36‬ ‭HTB‬‬

‘Ik zal tegen hen zeggen: “Toen u dit voor één van mijn minste broeders hebt gedaan, deed u het voor Mij.”’

‭‭Mattheüs‬ ‭25‬:‭40‬ ‭HTB‬‬

Dat raakt mij. Want nog steeds herkennen wij Jezus in de ander. Daar waar leed is, daar waar pijn is, daar is Hij. Daarom bid ik dat wij de ogen van Jezus krijgen om te zien waar nood is, de oren van Jezus om te horen waar geroep klinkt, en de mond van Jezus om woorden van liefde en hoop te spreken.

We leven in een tijd waarin individualisme groot is. Vroeger stond je in de trein op voor een oudere, nu kijkt men vaak alleen naar zichzelf. Het doet mij pijn dat deze houding steeds meer in de samenleving zichtbaar wordt. En toch geloof ik: wij, als christenen, hebben een roeping om het verschil te maken. Niet door met een beschuldigende vinger te wijzen, maar door de blinddoek van mensen af te halen zodat ze kunnen zien waar de nood is.

Misschien voelt het soms als een druppel op een gloeiende plaat. “Wat helpt het nou, dat kleine beetje wat ik kan doen?” Maar bedenk: één druppel lijkt weinig, maar als we met elkaar druppels worden, dan vormt zich een rivier. En een rivier heeft kracht om het landschap te veranderen.

De Bijbel laat ons zien dat ongeloof genezing kan tegenhouden. In Jezus’ eigen woonplaats konden maar weinig wonderen gebeuren, omdat de mensen Hem slechts zagen als “de zoon van de timmerman” (Marcus 6:5-6). Hun ongeloof beperkte wat God wilde doen. Hoeveel te meer mogen wij nu, 2000 jaar later, geloven dat Zijn kracht nog net zo sterk is!

Daarom wil ik ons allen uitdagen en bemoedigen: stel jezelf telkens die vraag – Wat zou Jezus doen?

Hij zou niet wegkijken van de gewonde man langs de weg, maar – zoals de barmhartige Samaritaan – hem op zijn ezel zetten, hem verzorgen en zeggen: “Wat nog ontbreekt, betaal ik op de terugweg” (Lucas 10:35).

Wij mogen laten zien dat wij “geheel anders” zijn (Efeziërs 4:20-24). Niet gelijkvormig aan de wereld, maar vernieuwd door Gods Geest. Want de wereld heeft ons nodig. Niet omdat wij zoveel kracht hebben, maar omdat Christus door ons heen Zijn liefde wil laten zien.

En als wij samenkomen in geloof, als wij samen handelen in liefde, dan zijn wij geen druppels meer – maar een rivier die leven brengt.

Heer Jezus,

Dank U dat U ons ogen geeft om te zien, oren om te horen en een hart om lief te hebben. Vergeef ons als wij wegkijken van de nood om ons heen. Raak ons opnieuw aan met Uw Geest, zodat wij U mogen herkennen in de minste van onze broeders en zusters. Maak ons tot een rivier van liefde, een stroom van hoop in een dorre wereld. En laat ons niet vergeten dat U altijd bij ons bent, ook wanneer ons lichaam of ons hart onrustig is.

In Uw naam bidden wij,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vannacht was een nacht vol onderbrekingen. Drie keer mijn bed uit, telkens weer wakker. Zo’n nacht laat sporen na: vermoeidheid, vergeetachtigheid, en soms ook een klein beetje wrijving. Door de medicatie verdwijnen dingen uit mijn geheugen alsof ze gewist zijn. Dat is lastig voor mij, maar ook voor Andrea. Toch dank ik God dat mijn hersenen gezond zijn, zonder sporen van kanker.

Vanmorgen luisterden Andrea en ik samen naar Wilma Veen. Het raakte me diep, de woorden van Wilma waren:

• Je bent uniek en met een speciaal doel gemaakt. 
• God wilde je, bedacht je en maakte je met veel zorg. 
• Je bent een parel in Gods hand, een kostbare schat. 
• Je bent geen foutje, je bent Gods keuze. 
• Je bent niet per ongeluk of toevallig op aarde gekomen. Je bent op aarde gekomen door Zijn liefde.                                      

Eenzaamheid is een stille pijn die steeds meer mensen in onze samenleving draagt. Niet alleen ouderen, maar ook jongeren, buren, mensen die je elke dag tegenkomt zonder te weten wat er achter hun glimlach schuilt. Ook voor de eenzame gelden de bovenstaande woorden en misschien wel iets meer. 

Vanmiddag gingen we naar de begrafenis van een vriend. Ik hoopte op een kring van mensen die hem de laatste eer zouden bewijzen. Maar behalve Andrea, onze vriendin, zijn begeleider en de begrafenisondernemer, was er niemand. Zelfs zijn laatste reis was stil en eenzaam.

En toch… God was daar.

Bij het zingen van Create in me a clean heart, bij het bidden van het Onze Vader, voelde je Zijn aanwezigheid. De begraafplaats beheerder was zichtbaar geraakt. Gods Geest kan een kleine groep vullen met Hemelse kracht.

Het herinnert me aan de woorden van Jezus:

Gods liefde overstemt stilte. Hij ziet de eenzame. Hij kent hun verhaal. En Hij roept ons op om hen niet alleen te laten. Jesaja 58 zegt het zo helder:

‘Ik wil dat u uw voedsel deelt met de hongerigen en dat u hulpelozen, armen en ontheemden in uw huizen ontvangt. Geef kleren aan wie het koud hebben en verberg u niet voor familieleden die uw hulp nodig hebben.’

‭‭Jesaja‬ ‭58‬:‭7‬ ‭HTB‬‬

Misschien woont er in jouw straat iemand die al weken geen bezoek heeft gehad. Misschien zit er iemand elke dag alleen op een bankje in het park. Jij kunt het verschil maken. Een groet. Een telefoontje. Een kop koffie. Of gewoon jouw aanwezigheid.

💛 Laat je vandaag leiden door Gods Geest om naar de eenzame te gaan. Want door jou kan iemand weer ervaren dat hij of zij gezien wordt – door mensen én door God.

Gebed

Vader, U bent de God die nooit verlaat. U bent aanwezig in de stilte, in de leegte, in de momenten dat niemand anders komt. Geef ons Uw ogen om te zien wie alleen is. Geef ons Uw handen om te dragen, Uw woorden om te bemoedigen. Vul ons met Uw liefde, zodat wij Uw licht mogen brengen in een wereld vol stilte. In Jezus’ naam, amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vandaag is donderdag. Een dag waarop ik opnieuw merk dat ik moet toegeven aan mijn vermoeidheid. Toegeven betekent voor mij: een uurtje rust nemen, even stoppen, zodat mijn lichaam niet uitgeput raakt. Niet omdat ik geen wilskracht heb, maar omdat mijn lichaam het anders niet trekt.

Het helpt om een lijst te maken: Wat moet er echt gebeuren vandaag? Wat kan wachten? Wat is belangrijk en wat niet? Daarbij vraag ik elke dag aan God om mij bij te staan, om mijn stappen te leiden en mijn energie te zegenen.

Vanmorgen stuurde ik wat berichtjes naar vrienden, belde er één, en ging met Andrea nog even boodschappen doen in Nijkerk. Zo gaat de dag snel. Voor ik het weet is het vijf uur en voel ik de vermoeidheid. Als ik daar niet aan toegeef, blijft er ’s avonds weinig over om te delen met anderen.

Vandaag sprak ik ook met Andrea over wat wij van elkaar verwachten. Andrea verwacht eigenlijk niets van mij, behalve dat ik eerlijk ben over wat ik wel en niet kan. Ik verwacht van haar hulp op de momenten dat ik het zelf niet red. Die wederzijdse openheid geeft rust.

Daarnaast was ik bezig met de voorbereiding voor de begrafenis van morgen. Ik mocht een stuk schrijven over de levensloop van een vriend. Het doet mij goed dat we hem een waardige begrafenis kunnen geven. Toch raakt het mij ook diep. Hij werd 65 jaar oud, maar leefde in eenzaamheid.

Eenzaamheid is een groot probleem, ook in Nederland, ook in onze kerken. Veel mensen zitten letterlijk achter de geraniums, wachtend op een kaartje of een telefoontje, hopend dat een kind of familielid het contact herstelt.

De Bijbel is daar duidelijk over. God vraagt van ons dat wij omzien naar elkaar:

En Jezus zegt in Matteüs 25:35-36:

“Want Ik had honger en u gaf Mij te eten, Ik had dorst en u gaf Mij te drinken, Ik was een vreemdeling en u nam Mij op, Ik was naakt en u kleedde Mij, Ik was ziek en u bezocht Mij, Ik zat in de gevangenis en u kwam naar Mij toe.”

Wanneer ik eenzame mensen bezoek, geef ik niet alleen tijd of aandacht aan hén, maar ook aan Jezus zelf.

Ik ben dankbaar voor de vriendschappen die ik mag koesteren. Vrienden die in de Heer staan, vrienden die ik midden in de nacht zou kunnen bellen. Maar vriendschap vraagt onderhoud. Het is geen eenrichtingsverkeer; het is geven én ontvangen.

Morgen nemen wij afscheid van mijn vriend. Hij zal niet alleen begraven worden, want God zelf is erbij. En ik geloof dat hij nu in de hemel is, misschien wel samen met een goede vriend die hem vijf jaar geleden is voorgegaan. Daar ontdekken zij nu samen hoe groot de vreugde van Gods aanwezigheid is.

Laten we vandaag en elke dag om ons heen kijken. Niet denken: Als ik het maar goed heb, dan is het genoeg. Nee, laten we elkaar dragen in gebed, praktische hulp en liefde. Want in Christus zijn wij nooit alleen.

Broeders en zusters,

Ik wil u deze week uitdagen om bewust één iemand op te zoeken waarvan u weet, of vermoedt, dat hij of zij eenzaam is. Het kan een buurman zijn, iemand uit de gemeente, een oud-collega, of zelfs een familielid.

Ga langs met een kaartje, een bloemetje, of gewoon uw tijd en aandacht.

Want elk moment dat wij geven aan een ander, geven wij aan Christus zelf.

Zoals in Spreuken 11:25 staat:

“Wie zegent, zal overvloed ontvangen, en wie te drinken geeft, zal zelf te drinken krijgen.”

Laten we samen het licht van Jezus brengen in de levens van hen die anders in stilte zouden blijven wachten.

Vader in de hemel,

U kent mijn hart en U ziet de mensen die in stilte lijden onder eenzaamheid.

Heer, leer mij om met Uw ogen te kijken en Uw handen te zijn in deze wereld.

Laat mij niet voorbijgaan aan hen die alleen zijn, maar mijn hart openen om hen te bezoeken, te bemoedigen en lief te hebben.

Dank U voor de vriendschappen en relaties die U mij geeft, en help mij om trouw te zijn in het onderhouden ervan.

Troost hen die rouwen, Heer, en laat ons allemaal weten dat in Uw aanwezigheid geen eenzaamheid is.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Na een schitterend weekend merkte ik al snel hoe moe mijn lichaam was. Mijn ogen vielen bijna dicht, mijn lijf vroeg om balans. Vanmorgen had ik een fijn bezoek van een broeder, een vriend. We deelden verhalen, lachten wat, en het deed me goed om hem te zien. Maar toen hij weg was, voelde ik dat ik het draai niet te pakken kreeg.

Ik bad tot God om rust, om weer op kracht te komen, maar het gebeurde niet meteen. Toch ging ik om twee uur naar mijn moeder, zoals afgesproken. Het was gezellig, ik gaf haar een dikke hug, en het was fijn om daar te zijn. Maar gaandeweg merkte ik dat mijn ogen opnieuw zwaar werden. Uiteindelijk besloot ik naar huis te gaan.

Thuis sliep ik van vijf tot zeven. Daarna aten we samen. Die avond hadden we eindelijk een lang uitgestelde afspraak die steeds maar niet doorging. Deze keer lukte het wél, en het werd een fijne avond. Geen spectaculaire dag, maar wél een dag waarin ik besefte: God is er altijd. Hij houdt van mij, Hij gaat met mij mee, ook op gewone dagen.

Rust vinden is voor mij niet altijd een kwestie van één gebed en klaar. Soms is het een weg van erkennen dat ik moe ben en van overgeven. Ik mag leren dat rust geen luxe is, maar gehoorzaamheid.

Mijn Herder leidt me niet alleen naar groene weiden, maar ook naar stille wateren, zodat mijn ziel kan ademen. (Psalm 23)

Zijn kracht wordt juist zichtbaar in mijn zwakheid.

Vader,

U kent mijn dagen en mijn grenzen. U zag mijn moeheid en mijn zoeken naar balans. Dank U voor de mensen die ik vandaag mocht ontmoeten, voor de hug bij mijn moeder, voor de eenvoudige maaltijd en de avond die doorging. Dank U voor de slaap die U gaf.

Jezus, ik breng mijn vermoeidheid bij U. Leer mij rust te ontvangen als genade en niet als schuld. Vervul mij met Uw vrede en vernieuw mijn kracht.

Heilige Geest, blijf bij mij, in de grote en in de kleine momenten. Zegen hen van wie ik houd: geef hen rust, kracht en hoop—vandaag en altijd.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vanmorgen werd ik wakker met dankbaarheid in mijn hart. De nacht was rustig, de slaap diep. Andrea en ik begonnen de dag zoals we zo vaak doen: samen bidden, luisteren naar een bemoedigend woord van Wilma Veen, en genieten van elkaars nabijheid. Het zijn die momenten waarop je voelt: God is hier.

Vandaag begon de week écht. Gisteren waren we nog aan zee – een dag vol zon, golven en frisse lucht. Nu is het een herinnering, maar één die nog natrilt in mijn hart. Met vreugde stapte ik vanmorgen onder de douche, want ik wist: het is dinsdag. En dinsdag betekent… bidstond.

De bidstond is voor mij geen agendapunt, maar een heilige afspraak. Alles wat te verschuiven valt, verschuif ik, zodat ik daar kan zijn. Daar ontmoet ik God. Daar proef ik de liefde van broers en zussen die hetzelfde verlangen hebben om Hem te volgen. Daar wordt gebeden voor zieken, voor gebroken harten, voor de kerk, voor ons land. Er werd ook voor mij gebeden, voor genezing. Maar wat mij nog meer raakte: het besef dat gebed meer is dan een vraag. Het is gemeenschap met de Schepper.

Zoals Jezus zelf zegt:

“Ik zeg jullie dit: alles wat jullie samen op aarde afspreken te doen, zal ook in de hemel gebeuren. Want waar twee of drie mensen samenkomen in Mijn naam, ben Ik in hun midden.

Matteüs 18:19-20, HTB

En ik kan het getuigen: Hij wás in ons midden.

Later die dag kwam iets op mijn pad dat mijn hart raakte. Het overlijden van een vriend – iemand die ik twintig jaar heb gekend – maar zonder familie of vrienden om hem uit te geleide te doen. Het deed pijn om te beseffen dat zijn laatste reis zo stil zal zijn.

En toch… we willen hem begraven met waardigheid, op een manier die past bij wie hij was. Daarom wil ik het hier ook delen als een open uitnodiging: aanstaande vrijdag om 15.00 uur zal de begrafenis plaatsvinden op de begraafplaats in Nijkerk.

Misschien zijn er mensen die hem hebben gekend, of die eenvoudigweg bewogen zijn om een laatste eer te bewijzen. Jullie zijn welkom.

In zulke momenten denk ik aan Psalm 68:6:

“Vader van wezen en beschermer van weduwen, dat is God in Zijn heilige woning.”

Hij ziet de eenzamen. Hij vergeet de naamlozen niet.

’s Avonds was ik alleen thuis. Tenminste, dat dacht ik. Een jonge man belde aan – veertig jaar jonger dan ik – maar met dezelfde honger naar God. We dronken thee, spraken over het leven en over de Bijbel. We deelden wijsheid, maar vooral: we deelden Zijn aanwezigheid.

Ik realiseerde me weer dat God onze agenda soms herschrijft. Je denkt dat je rust gaat pakken, maar Hij zet iemand op je pad die bemoediging nodig heeft. En vaak merk je dat jij er net zoveel door gezegend wordt.

Zoals Spreuken 27:17 zegt:

“Mensen scherpen elkaar, zoals ijzer met ijzer wordt gescherpt.”

Morgen ga ik mijn moeder opzoeken. Drie weken niet gezien. Dat wordt een warme ontmoeting. Want liefde moet gedeeld worden. Tijd moet gegeven worden.

Tot slot wil ik iets moois delen: binnenkort gaat onze nieuwe website online. Daarop zullen alle overdenkingen van het afgelopen half jaar te vinden zijn – niet alleen om te lezen, maar ook om te beluisteren. Zodat iedereen, op elk moment van de dag, bemoedigd kan worden door Gods Woord en door de verhalen die Hij in mijn hart legt. Het is mijn gebed dat deze plek op internet een huis van troost, vreugde en hoop mag worden, waar Zijn liefde centraal staat.

Mijn wens voor jou vandaag is dat je ogen open zullen gaan voor die momenten waarop Hij je tegemoetkomt – in gebed, in een onverwachte ontmoeting, of in een stille glimlach. Zoek Hem. Vind Hem. En laat Hem je hart vullen met vrede.

Gebed

Heer Jezus, dank U voor de stille ochtenden, de heilige momenten in gebed, en de mensen die U op ons pad zet. Dank U dat U de Vader bent van de eenzamen en de Trooster van wie verdriet heeft. Leer ons Uw stem te horen, Uw leiding te volgen en Uw liefde te delen, ook wanneer onze plannen anders zijn. Zegen ieder die dit leest met vrede, kracht en een hart dat Uw tegenwoordigheid zoekt. In Uw Naam, Jezus, amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Wat een zegen kan een goede nacht zijn. Na maanden van gebroken nachten mocht ik deze keer van twaalf tot tien over zeven slapen. Zeven uur aaneengesloten rust! We werden samen wakker, luisterden naar Wilma Veen, bespraken de dag en maakten ons klaar om het huisje te verlaten. Alles liep rustig en op tijd.

We besloten in het dorp Bergen te ontbijten. Op het terras kregen we een croissant, een glaasje jus, een broodje kaas en een gekookt ei. Eenvoudig, maar zo goed. Ik voelde de rust en de aanwezigheid van God, zelfs in zo’n klein moment. Het was alsof Hij zei: “Geniet maar, Ik zorg voor jullie.”

Omdat de zee ons altijd trekt, plakten we er nog een stranddag aan vast. De golven, het uitzicht tot aan de horizon, het besef dat daarachter nog zoveel meer is… het maakte me stil van verwondering.

“De hemel vertelt ons hoe machtig God is, het heelal bewijst hoe geweldig Hij alles heeft gemaakt.” Psalm 19:2, HTB

Ik keek naar Andrea, die richting het water liep. Ik voelde me zo’n bofkont dat God me zo’n prachtige, liefdevolle vrouw heeft gegeven. Toch kwam er ineens een angstgedachte op — het verhaal van iemand die zijn vrouw in acht minuten verloor. Die gedachte moest ik direct bestraffen. Angst wil vreugde roven, maar ik wil leven in dankbaarheid voor elk moment dat we samen krijgen.

“Wees niet bang, want Ik ben bij u.” Jesaja 41:10, HTB.

Straks halen we ons hondje Poppy weer op. Ik moet bekennen: ik heb haar dit weekend niet gemist. We waren zo in het moment. Toch voelt het goed dat ze straks weer thuiskomt.

Dit weekend was een cadeau van God. Vol rust, mooie gesprekken, humor en liefde. Cadeautjes die we mochten uitpakken, soms klein als een croissantje op een terras, soms groot als de zee voor ons. En ik weet: morgen liggen er weer nieuwe cadeautjes klaar.

Vader in de hemel,

Dank U voor de rust die U ons gaf, voor de zee, voor het ontbijt, voor de liefde van mijn vrouw, voor alle kleine en grote geschenken. Dank U dat U bij ons bent, ook als angst wil binnendringen. Leer ons elke dag Uw cadeautjes te zien en met open handen aan te nemen. Help ons om te leven in dankbaarheid en vreugde, in de zekerheid dat U zorgt.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen