Wat doe je als je jezelf kwijt bent? Als je in de spiegel kijkt en je ziet iemand anders? Niet de man die je dertig jaar lang kende, maar een gezicht dat je vreemd voorkomt. De ziekte, de chemo’s — ze doen iets met me. Niet alleen met mijn lichaam, maar ook met mijn ziel. Het is alsof ik stukje bij beetje uitgewist word. Mijn haar is weg, mijn baard is weg, mijn vertrouwde trekken zijn verdwenen. En dan kijk ik… en ik weet niet meer wie ik ben.

Ik vraag me dan af: “Ben ik dit nog, Heer?”

“Waarom zie ik een vreemde als ik weet dat U in mij woont?”

“Waar ben ik mezelf kwijtgeraakt?”

Die vragen zijn pijnlijk, maar eerlijk. Juist in dat besef van verlies, breekt er iets anders doorheen: U kent mij, Heer. Niet zoals ik mezelf nu zie in de spiegel, maar zoals ik werkelijk ben. In U ben ik niet veranderd. In U ben ik nog steeds dezelfde geliefde zoon. Mijn uiterlijk verandert, maar mijn identiteit in Christus staat vast. Ik ben en blijf gemaakt naar Uw beeld, met glorie bekleed — ook in mijn kwetsbaarheid.

‘Maar de Here zei tegen hem: ‘Beoordeel een man niet op zijn uiterlijk of zijn lengte, want dit is niet de man die Ik bedoel. Ik beslis op andere gronden dan u! De mensen beoordelen iemand naar zijn uiterlijk, maar Ik kijk naar zijn gedachten en hoe hij innerlijk is.’’

‭‭1 Samuël‬ ‭16‬:‭7‬ ‭HTB‬‬

Mijn lichaam wordt zwakker, brozer. Maar mijn innerlijke mens wordt van dag tot dag vernieuwd. Jezus kende dit ook. Hij werd verminkt, onherkenbaar. Maar Hij stond op — verheerlijkt, hersteld, met wonden die geen pijn meer deden. En ik mag hopen op dat moment dat ook ik zal opstaan in een nieuw lichaam, volmaakt in Hem.

En juist toen ik daar zo mee worstelde, heeft mijn vrouw Andrea mij diep bemoedigd. Ze vertelde me dat ze een beeld had gehad van mij in de hemel. Ze zei: “Ik heb je gezien… met lang golvend grijs haar. En ik herkende je meteen.”

Die woorden raakten me tot in mijn ziel. Ze bevestigden iets wat ik diep van binnen hoopte: dat ik niet alleen hersteld word, maar ook weer herkenbaar zal zijn. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor de mensen die van mij houden.

Dat hemelse beeld van Andrea draag ik met me mee als een kostbaar geschenk. Het geeft me kracht op de dagen dat ik mezelf niet herken in de spiegel.

En tot die tijd? Tussen chemo en ziekenhuis, tussen spiegel en onzekerheid? U bent erbij, Heer. In mijn kale dagen, in mijn tranen, in het ongemak van mijn spiegelbeeld. U bent er. En zelfs op die afdeling waar iedereen zijn of haar uiterlijk verliest — mag ik getuigen van Uw liefde. Juist daar, ja, juist daar.

Ik zeg weleens: “Ik wil gewoon mijn haar terug.” En dat meen ik. Dat klinkt misschien kinderachtig, maar het is eerlijk. Ik rouw om wat ik kwijt ben. En ik weet: dat mag bij U. Dat mag in Uw nabijheid. U keurt het niet af. Ik ben niet minder gelovig omdat ik verlang naar wat was. Ik ben gewoon mens. En in mijn mens-zijn ontmoet U mij.

Ik ben gezien. Door Andrea, door de hemel, en vooral: door U, Heer. En dat is genoeg.

Lieve Vader,

U kent mij zoals ik ben. U weet wat ik voel als ik mezelf niet meer herken.

U kent mijn verdriet, mijn verlangen, mijn vragen.

Dank U dat U mij ziet zoals ik werkelijk ben — Uw geliefde kind,

niet veranderd in Uw ogen, niet verloren in Uw liefde.

Heer, geef mij kracht voor vandaag.

Geef mij moed om te blijven kijken met Uw ogen.

Laat mij niet vastzitten in wat ik verloren heb,

maar hoop blijven putten uit wat U belooft.

Dank U voor het beeld dat Andrea mocht ontvangen,

een hemels teken van herstel en herkenning.

Dank U dat ik daardoor weer moed mag vatten,

dat U mij kent, en straks ook herstelt — tot in de kleinste details.

Ik geloof dat U mij niet loslaat.

Dat ik op een dag mag opstaan,

herkend, hersteld, geheeld.

Maar tot die dag wil ik U blijven volgen, blijven loven, blijven vertrouwen.

Wat er ook gebeurt, U zult mij bijstaan.

U bent mijn hoop, mijn vreugde, mijn toekomst.

Dank U, Heer, dat U mij nooit verlaat.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vandaag was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop ik besefte: “Hé, tel je zegeningen.” Niet als een cliché, maar als een waarheid die me vasthoudt. Vanochtend was ik in het ziekenhuis, een gesprek met de oncoloog. Morgen begint de tweede chemokuur. Spannend? Ja. Zwaar? Vast. Maar… vandaag kwamen mijn dochters en schoondochter langs. Niet voor iets groots. Gewoon om samen lasagne te maken. Gewoon? Nee — het was heilig. Prachtige dochters, een lieve schoondochter, een kleinkind dat zijn bordje leeg at en later een filmpje stuurde. En ik dacht: “Dit is het. Dit zijn mijn zegeningen.”

We vergeten het zo snel. In een wereld waarin alles vanzelfsprekend lijkt — stromend water, elke dag eten, vakantie kunnen nemen — worden we blind voor het wonder. Maar ik leer opnieuw te zien. Juist door ziekte. Juist in de kwetsbaarheid. Het maakt me dankbaarder dan ooit. Een vrouw naast me, iedere ochtend opnieuw. En bovenal: ik heb God. Dichtbij. Vaderlijk. Troostend. Steunend.

De woorden van Jezus herinneren me hieraan:

“Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet veel meer waard dan zij?”

(Mattheüs 6:26)

Of deze:

“Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.”

(Mattheüs 6:34)

Elke dag opnieuw ontvang ik genoeg om te leven. Soms is het zwaar. Maar zelfs op die dagen is er zegen. In een lach van een kleinkind. In een warme maaltijd. In een appje. In een arm om je schouder. In het feit dat ik God kan loven, ook als ik worstel.

Ik zing. Ik bid. Ik leef. En ik tel mijn zegeningen.

Voorbeelden van zegeningen die we vaak vergeten:

• Schoon water uit de kraan.

• Een dak boven je hoofd.

• Een maaltijd op tafel.

• Een vriend die belt.

• Gezonde kinderen.

• Een zonnestraal na regen.

• Een partner die naast je blijft.

• De rust van een nieuwe ochtend.

• De kracht om op te staan, al is het met moeite.

• De stem van God, die zegt: “Ik ben bij je.”

Heer, trouwe Vader,

Dank U voor deze dag.

Dank U voor de adem in mijn longen, voor het eten op mijn bord, voor de mensen die U om mij heen hebt gegeven.

Dank U voor de gewone dingen die bijzonder worden als ik ze zie als zegeningen.

Open mijn ogen, Heer, zodat ik niet leef in vanzelfsprekendheid, maar in verwondering.

Leer me leven met de dag, zoals Uw Zoon Jezus ons leerde.

Laat Uw Geest mij herinneren: U bent genoeg. Vandaag, morgen, altijd.

Ik bid voor wie dit leest: dat hun hart zich opent voor Uw liefde,

dat zij hun zegeningen leren zien, tellen, en vieren — zelfs midden in pijn of onzekerheid.

Heer, zegen ons met Uw nabijheid, Uw vrede, en Uw vreugde.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Soms heb je van die dagen waarin alles gewoon goed voelt. Je wordt wakker met een glimlach, omdat je meteen voelt dat God er is. Je dankt Hem voor de nacht, voor de adem in je longen, voor de liefde naast je. Zo begon mijn dag vandaag. Met blijdschap. Met dankbaarheid. Met God.

“Overdag bewijst de HERE mij Zijn liefde, en ’s nachts zing ik voor Hem en bid ik tot de God die mij het leven geeft.”

— Psalm 42:9, Het Boek

Ik weet niet meer precies wat ik vanochtend deed — mijn geheugen laat me soms in de steek — maar ik weet dat het goed was. Ik dronk koffie met een vriend, we kletsten en lachten. Hij hielp me met de remmen van mijn fiets. Het lukte niet, maar hij regelde dat de fiets naar de fietsenmaker kon. Hij bracht hem zelfs voor me weg. Dat raakte me. Zomaar. Uit liefde. Uit vriendschap. Uit genade. Gods goedheid, zichtbaar in mensen.

“Help elkaar met de lasten die je moet dragen. Dan doe je wat de wet van Christus van je vraagt.”

— Galaten 6:2, Het Boek

’s Middags kregen we bezoek van mensen uit de kerk. Mensen die luisterden, baden, meeleefden. Eén van hen deelde een woord van God met ons — een openbaring — en het raakte me diep. God spreekt. Vandaag nog steeds. En vaak door anderen heen.

En vanavond? Vanavond was een hoogtepunt. We gingen uit eten met vrienden. We haalden herinneringen op, vertelden verhalen, lachten samen. Even ontsnappen aan de zorgen. Even gewoon samen zijn. Het was warm, goed, mooi.

“Een blij hart is goede geneeskunde, een neerslachtig gemoed verzwakt het lichaam.”

— Spreuken 17:22, Het Boek

Maar daarna… ik stapte op mijn fiets, en ik viel. Zomaar, ineens. Voor de tweede keer. En ik schrok. Want het herinnert je eraan hoe kwetsbaar je bent. Dat je lichaam niet meer doet wat het altijd deed. Dat je ziek bent. Dat je achteruitgaat.

En toch — ik laat me niet onderdompelen in verdriet. Ik blijf vertrouwen. God is mijn Vader. Mijn Beschermer. Mijn Redder. Ook als ik struikel, houdt Hij me vast. Zelfs in mijn zwakheid is Hij sterk.

“Als iemand struikelt, is dat nog geen ramp, want de HERE helpt hem overeind.”

— Psalm 37:24, Het Boek

Misschien herken jij dit. Misschien voel jij je ook zwak, gebroken, bang. Misschien worstel je met ziekte, met pijn, met herinneringen die je achtervolgen. Weet dan dit: God is er. Hij is dichtbij. Hij ziet jou. Hij kent jouw strijd. En Hij zal mensen op je pad brengen. Net zoals Hij vandaag mensen op mijn pad bracht. Mensen die bidden, luisteren, troosten. Hij spreekt. Hij leeft.

Laat me afsluiten met een gebed.

Vader God,

Dank U dat U elke ochtend bij ons bent.

Dank U voor Uw liefde die nooit ophoudt.

Dank U voor de zegen van vriendschap, van gemeenschap, van een luisterend oor.

Ik bid nu voor iedereen die zich alleen voelt. Die ziek is, of moe van het leven.

Laat Uw vrede binnenkomen, Heer. Uw licht.

Breng mensen op hun pad, mensen die Uw liefde laten zien.

Spreek tot hen zoals U vandaag tot mij sprak.

Dank U dat U mijn Vader bent.

Dat U mij niet loslaat.

Dat U elke dag met mij meegaat.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Mijn hart is blij. Niet omdat alles zomaar goed is, maar omdat ik vanmorgen wakker werd met vrede. Na anderhalve dag van twijfel, van worsteling, van verdriet. Dagen waarin mijn ziekte me onder druk zette en het menselijke denken zich vermengde met het goddelijke. Een innerlijk gevecht — alsof ik over een koord liep tussen twee bergen, met alleen een stok om mijn evenwicht te bewaren.

Ik voelde me zwak. Verdrietig. Ik huilde. Ik worstel nog steeds met afscheid nemen. Ik wil leven. Ik wil genezen. Ik verlang naar de oude ik — de Ico die sprankelde. Maar ik werd vanmorgen wakker, en mijn hart was licht. Blij. Want God was er. Andrea bad, ik sliep. En ik geloof dat zelfs in die slaap, mijn geest bij God was. Hij wekte me met rust in mijn ziel.

God gaf me een droom. Een droom die ik mocht delen. Want Hij gebruikt alles – zelfs onze kwetsbaarheid – om anderen hoop te geven. Ik mocht naar de bidstond. Bidden met anderen, samen zoeken naar Gods hart. Wat een genade om deel te zijn van Zijn lichaam: één in Christus, gedragen door liefde.

Daarna sprak ik met anderen in het Ton Hermans huis. Lotgenoten in de strijd tegen kanker. Eén van hen zat diep in de put. Hij kende Jezus nog niet, maar ik mocht getuigen. Niet van mezelf — maar van Hem. Van een God die altijd dichtbij is. Die niet toekijkt vanaf de zijlijn, maar naast ons staat in elke storm. Ik zei: Je hoeft de strijd niet alleen te voeren. Want God is bij ons. Hij strijdt vóór ons. Hij gaat voor ons uit, zoals Mozes het volk voorging naar het beloofde land.

Misschien herken je je in mijn woorden. Misschien voel jij je ook soms alsof je over een koord loopt. Twijfelend, moe, verlangend naar licht. Weet dan dit: je bent niet alleen. Onze God is een God van nabijheid. Hij is er in de nacht en in de ochtend. In je tranen en in je glimlach. In je strijd én in je overwinning.

De Bijbel zegt:

“De HEER zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.”

— Exodus 14:14

Wat een belofte! Hij gaat vóór ons. Op het moment dat jij denkt dat de weg gesloten is, opent Hij een pad. Hij maakt wegen waar geen wegen zijn. Hij geneest, Hij troost, Hij spreekt. Hij geeft dromen, rust en nieuwe hoop. En al zie je het nu niet, weet: God is aan het werk.

Laat je niet ontmoedigen. Houd je vast aan Zijn belofte. Vertrouw Hem met heel je hart. Want Jezus is de enige hoop. De enige die echt redt. De enige die eeuwige vreugde kan geven — zelfs midden in het lijden.

En weet ook dit: ik hou van jullie. Van ieder die dit leest. Van ieder die dit doorgeeft. Want in Gods familie dragen we elkaar. Bidden we voor elkaar. En blijven we samen getuigen van de hoop die leeft in ons: de hoop in Christus.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Een tijd geleden raakte een verhaal mij diep. Het ging over een adelaar en een kraai. De kraai is een vogel die durft op de nek van de adelaar te zitten, te bijten en te tieren. Maar de adelaar reageert niet. Hij verspilt geen energie aan de kraai, maar spreidt zijn vleugels en stijgt steeds hoger. Hoe hoger hij vliegt, hoe ijler de lucht wordt, en daardoor stopt de kraai met ademen. Door zuurstofgebrek valt hij neer. De adelaar blijft zweven, vrij van de last van de kraai.

Ik zag hierin een diepe vergelijking met ons leven. De kraai is als onze ballast: de pijn, de zorgen, het verdriet, de herinneringen die ons achtervolgen. Dingen die ons proberen vast te houden, neer te trekken, te vermoeien. Maar de adelaar? Dat is God, die ons uitnodigt om op Zijn vleugels te stijgen. Om niet te vechten tegen de kraai, maar juist op te stijgen boven onze problemen uit.

Zoals in het lied dat we zingen:

“Houd mij vast, laat uw liefde stromen,

Houd mij vast, heel dicht bij U.

Ik voel Uw kracht en stijg op als een arend.”

Dat is het verlangen van mijn hart: stijgen op de kracht van God, hoger en hoger, totdat de ballast die ons vasthoudt als vanzelf achterblijft. De dingen die ons pijn doen, de mensen die ons hebben gekwetst, de ziekte die ons vermoeit — het is als zuurstof die wegvalt voor de kraai.

God draagt ons en beschermt ons. Hij zegt: “Klim op mijn rug, ik zal je dragen. Vertrouw op Mij.” En als we dat doen, dan zien we het licht van Jezus helder schijnen. Zoals Jesaja zegt:

“Maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht,

hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar;

hij loopt, maar wordt niet moe,

hij rent, maar raakt niet uitgeput.” (Jesaja 40:31)

Die woorden spreken van vernieuwing en hoop. God vernieuwt ons innerlijk. Hij maakt ons vrij van wat ons neerdrukt. Het kruis is volbracht, niet alleen toen, maar ook nu, en ook morgen. Het is tijd om niet meer achterom te kijken. Want het heeft geen zin. De ballast mag vallen, want God brengt ons naar het licht.

Ik ervaar het zelf zo, in de bidstond, in het samen zingen, bidden en God grootmaken. Het is Gods Geest die ons bij elkaar brengt, die ons vreugde geeft, ook in verdriet. Het is genade dat Hij ons wil gebruiken. Hij heeft ons niet nodig, maar Hij kiest ervoor om met ons te werken. Dat maakt mij blij en dankbaar.

Laten wij ook elkaar vasthouden in die hoop en kracht. Laten we leren om steeds weer op te stijgen als de adelaar, vertrouwend op God die hoger is dan onze zorgen. En als het tijd is om onze koffertjes te pakken voor de eeuwige reis, mogen we dat in vrede doen, wetend dat het nieuwe Jeruzalem wacht, met levend water dat ons vernieuwt en vervult.

Heer,

Dank U dat U onze bescherming bent, onze adelaar die ons draagt.

Help ons om niet te blijven hangen in pijn, verdriet en ballast,

maar om steeds weer op te stijgen op Uw vleugels.

Geef ons de kracht om te vertrouwen op Uw liefde en trouw,

ook als het leven zwaar is en het moeilijk is om vooruit te kijken.

Vervul ons met Uw Geest, zodat we U mogen ervaren in vreugde en verdriet.

Leer ons om los te laten wat ons neerdrukt,

en te wandelen in het licht van Jezus, die alles volbracht heeft.

In Jezus’ naam, amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

 

Soms komt er ineens een besef binnen. Een stille zekerheid, een fluistering van God. Vanmorgen was zo’n moment. Ik werd wakker voordat Andrea wakker werd, en in die stilte vond ik iets heiligs. Niet de stilte van leegte, maar de stilte die gevuld is met Zijn aanwezigheid. Ik mocht aanbidden, gewoon daar in mijn gedachten, in mijn hart. En ik vond het niet moeilijk – want daar is het veilig, daar is Hij.

Later baden we samen. Luisterden naar Wilma Veen. De dag begon niet met haast, maar met heilige grond. En toen gingen we naar de kerk. De plek waar we vrienden zien, broers en zussen in het geloof. Mensen die ik soms al na een week mis. Maar misschien mis ik niet alleen hen… misschien is het iets groters. Misschien mis ik de glorie van God die ik in mensen zie oplichten. De Heilige Geest die zich zichtbaar maakt in ogen, in handen, in woorden.

De kerk is voor mij een thuis. Niet vanwege de stenen, maar vanwege de aanbidding. Daar, als we samen zingen, samen luisteren, samen stil zijn, voel ik de hemel dichterbij. Dan vind ik vrede, rust en blijdschap in het Woord van God.

Na de dienst kwam een vriend eten. Mooie gesprekken over het leven, over God, en ook over mijn ziekte. Ik kon antwoorden geven. Maar die vragen brengen mij ook zelf weer tot nadenken. Het gesprek bleef doorgaan, ook toen ik even moest rusten. Mijn lichaam trekt op zulke dagen aan de noodrem. Dan moet ik toegeven aan de zwakte. Maar zelfs daarin – in de stilte van rust – is God er. Zoals Psalm 23 zegt:

“Hij doet mij neerliggen in grazige weiden, Hij leidt mij zachtjes naar stille wateren.”

’s Avonds aten Andrea en ik samen. Een eenvoudig moment, maar vol liefde. Samen zijn. Knuffelen. En ineens voelde ik de drang om Andrea even vast te houden, mijn hand op haar nek te leggen – niet om iets te zeggen, maar om te laten voelen dat alles goed is. Geborgenheid, zonder woorden. Liefde die tastbaar wordt.

Later, toen zij even boven was, begon het denken weer. De vragen. De onzekerheid. De tweede chemokuur komt eraan. En ik weet: God is bij mij. Hij geneest. Hij is mijn rust. En toch… ben ik mens. En mensen twijfelen soms. Niet omdat het geloof zwak is, maar omdat het lichaam lijdt. Omdat we afscheid vrezen.

Mijn grootste strijd is misschien niet de ziekte zelf, maar de gedachte aan afscheid. Want ik wil niet weg. Ik wil leven. Ik wil liefhebben. Ik wil God grootmaken, niet vanuit de hemel – maar hier, nu, in dit leven.

Toch weet ik: als het anders gaat, als mijn lichaam bezwijkt, dan blijft mijn geest leven. Dan is mijn ziel veilig in Zijn hand.

Zoals Paulus schreef:

“Want ik ben verzekerd dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch tegenwoordige noch toekomstige dingen… ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is, onze Heere.” – Romeinen 8:38-39

En daarom houd ik vast. Niet aan antwoorden, maar aan Hem. Aan de liefde die blijft, wat er ook gebeurt.

Heer,

U die ons wekt in de stilte van de ochtend,

U die aanwezig bent in de aanbidding, in de kerk,

in de gesprekken en zelfs in de vermoeidheid.

Dank U dat U zo dichtbij bent.

Dank U dat U mijn rust bent, mijn kracht, mijn hoop.

Ik leg mijn leven in Uw handen – met mijn vreugde, mijn vragen,

mijn ziekte en mijn verlangen om te leven.

Heer, ik wil leven tot Uw eer.

Ik wil liefhebben, dienen, aanbidden.

En als de weg zwaar is, draag mij dan.

Als ik twijfel, spreek dan Uw Woord van leven in mijn hart.

En als ik bang ben, herinner mij dan aan Uw belofte:

dat niets mij zal scheiden van Uw liefde.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Soms zijn er van die dagen die je raken tot in het diepst van je ziel. Niet omdat alles perfect was, maar omdat alles goed was. Vandaag was zo’n dag. Als ik erop terugkijk, geef ik het een 10. Waarom? Omdat God in alles aanwezig was.

We werden wakker door de wekker, keken elkaar aan, en luisterden naar Wilma Veen. En zij zei: “Geef God vandaag een smiley.” En zonder erbij stil te staan, deden we dat. We baden samen. We hielden elkaar vast. We zochten God, nog voor de dag echt begon. En Hij kwam. Hij vulde ons huis — en onze harten — met Zijn vrede.

De dag bracht iets wat lang niet lukte: we bezochten mijn zoon David en schoondochter Mauriz in hun prachtige appartement. Hoe trots was ik op hen — op wat ze opgebouwd hebben. En hoe dankbaar was ik dat ik dit moment mocht meemaken.

We dronken koffie, genoten van Bossche bollen (God had zelfs dáár al in voorzien), en lachten samen op een bank met ‘slaapstand’. We trokken eropuit naar Roermond. En hoewel mijn lichaam het moeilijk heeft, werd ik gedragen. In liefde, in een rolstoel, in alle rust.

En daar, in een winkel, gebeurde het onverwachte: mijn vrouw Andrea paste een broekpak. Ze stuurde een foto(ik was in een andere winkel).En toen ik haar in het echt zag — in dat pak, met die stralende glimlach — zag ik méér. Ik zag de Andrea die even haar zorgen vergat. De vrouw die ik liefheb, bevrijd van de schaduw van ziekte. En dat beeld — dat beeld gaf mijn dag een gouden rand.

We sloten af met koffie, mooie gesprekken, wat humor, en eenvoudige vreugde. Op de terugweg zeiden we tegen elkaar: wat een dag. Wat een zegen. Niet de zon die aan de hemel scheen, maar het Licht in ons hart.

En dat is het geheim. Niet de omstandigheden bepalen onze vreugde, maar Gods aanwezigheid. Vandaag overmeesterde de ziekte ons niet. De liefde van God deed dat wél. Door mensen heen, door momenten heen, door alles heen. En morgen? Morgen kijk ik alweer uit naar mijn tweede huis: de kerk. Dicht bij het hart van God. Daar wil ik zijn. Ik zal niet staan. Ik zal niet springen. Maar ik zal wél aanbidden. Want God kijkt naar ons hart — en daarin woont blijdschap.

“Verblijd u altijd in de Heere! Ik zeg het opnieuw: Verblijd u!”
(Filippenzen 4:4)

Wat er ook gebeurt — we mogen ons verblijden in de Heer. Omdat Hij goed is. Omdat Hij dichtbij is. Omdat Hij in ons is.

Vader in de hemel,
Dank U voor deze dag.
Voor het ontwaken in Uw vrede,
voor het lachen met geliefden,
voor het zien van licht in ogen die moe zijn.
Dank U voor Uw hand in alle dingen,
voor Uw liefde die draagt,
en Uw blijdschap die sterker is dan pijn.
Help ons elke dag te zien als een gave.
Om U een smiley te geven – in dankbaarheid en vertrouwen.
En laat ons, zelfs als de zon niet schijnt,
toch wandelen in Uw licht.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Soms begint een dag zonder bijzonderheden. De wekker gaat, je opent je ogen, je kijkt elkaar aan — en je weet: vandaag is een dag van genade. Niet omdat er iets spectaculairs staat te gebeuren, maar omdat God al daar is. In de eerste seconden. In het stille gebed. In de knuffel. In de rust van het samen-zijn.

Vandaag was zo’n dag. Eenvoudig, rijk, vervuld. Een dag waarin we baden voor onze kinderen, voor genezing, voor Gods nabijheid. En Hij was nabij. Niet alleen in woorden of in gebeden, maar tastbaar, voelbaar, in alles wat gebeurde. Van het douchen tot het gesprek met een vriend, van het ophalen van Sarah tot het koken van spaghetti — God wandelde met ons mee.

De ontmoeting met een jongere broeder raakte me diep. In hem herkende ik mijn jongere zelf — vol vuur, hongerig naar Gods aanwezigheid, springend van glorie naar glorie, van conferentie naar conferentie, verlangend naar de Geest. Het is bijzonder om dat vuur in een ander te zien en het opnieuw te voelen gloeien in je eigen hart. Dat verlangen moeten we nooit verliezen: het verlangen om dicht bij God te zijn, ons niet te laten afleiden door het lawaai van de wereld, maar ons te richten op het ware nieuws — Gods Woord.

Later die dag kwam mijn dochter. Ze had een blij gezicht. Dat maakte me ook blij. Het gesprek met haar was intens, eerlijk, echt. Het gaf rust. Geen slaaprust, maar innerlijke rust — de rust die alleen God kan geven.

En juist op het moment dat ik dacht: wat een volle, gezegende dag… kwam er nog een zegen. In de middag kwam mijn Allergoedse vriend langs, terug uit Griekenland. Samen met zijn vrouw. Het was een warm weerzien. We spraken over het leven, over God, over wat ons raakt. We bemoedigden elkaar. En we lieten een traan. Niet uit verdriet, maar uit ontroering. Omdat echte vriendschap en Gods liefde soms tegelijk binnenkomen en je hart zacht maken. Zo’n ontmoeting is een geschenk. Een herinnering dat we elkaar nodig hebben, en dat God ons door elkaar heen zegent.

’s Avonds was Andrea met liefde onderweg om de kleine op te halen van het kinderdagverblijf. En wij mochten samen eten. Spaghetti, met de saus van mijn moeder. Een stukje traditie. Een stukje thuis. Later nog vis en wat salade. Eenvoudig. En tegelijk heilig — omdat we samen aten in Zijn aanwezigheid.

Het is fijn om samen met je vrouw God te aanbidden. Hand in hand. Samen zoeken. Samen weten: Hij is bij ons.

Ik zou iedereen willen aanmoedigen: kijk niet naar het nieuws van deze wereld. Maar lees het nieuws van God. De Bijbel is ons kompas, onze reisleider. Hij wijst niet alleen de weg, Hij is de weg. En het mooiste nieuws is nog altijd:

“Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.”

(Mattheüs 11:28)

Heer,

Dank U voor vandaag.

Voor de gewone dingen die bijzonder werden.

Voor de gesprekken die Uw stem droegen.

Voor vriendschap, voor tranen, voor glimlachen.

Voor spaghetti en stilte. Voor thuiskomen.

Dank U dat U aanwezig was —

In het begin van de dag,

In het midden van onze gesprekken,

In de rust, en in de liefde.

Zegen mijn familie, mijn vrienden,

mijn broeders en zusters in Christus.

Maak ons wakker voor Uw aanwezigheid

in de kleine momenten.

En laat Uw Woord ons altijd richting geven,

want U liegt niet,

en Uw beloften zijn vast.

Dank U dat U zo’n God bent.

Vader, Zoon en Heilige Geest.

U zij alle eer.

Amen.

Met liefde 😘 Ico

Goedemorgen 

Vanochtend kwam er een diep besef in mij op. Een inzicht dat mij stilzette. Jarenlang hoorde ik in de kerk: “We gaan steeds meer op Hem lijken.” En ergens in mijn gedachten vulde ik dat onbewust in: hoe ziet God eruit dan? Heeft Hij mijn handen? Mijn neus? Mijn ogen? Hoe is Zijn uiterlijk?

Maar ineens besefte ik: het gaat niet om uiterlijk. Het gaat om het hart. Steeds meer op Hem lijken betekent dat we steeds meer Zijn hart, Zijn gedachten, Zijn liefde en Zijn bewogenheid gaan dragen.

Het gaat erom dat we door Zijn ogen leren kijken naar de wereld. Niet als toeschouwers, maar als vertegenwoordigers van Zijn liefde. Als je dan een zwerver ziet, denk je niet: “Wat een vieze man.” Nee, dan zie je een mens die honger heeft. Dan zie je Gods verdriet, maar ook Zijn hoop — dat er iemand opstaat om die man te voeden. Als je een vrouw ziet achter een raam, dan veroordeel je haar niet, maar dan voel je de pijn van een moeder die zich misschien wel opoffert om haar kinderen eten te geven. En dan komt de vraag van Gods hart in je op: “Wat heb jij nodig om een ander leven te leiden? Wat heb jij nodig om weer mens te zijn?”

Dat is wat Jezus deed. Hij zocht de verlorenen. Niet de religieuze elite, niet de mensen met status of macht. Hij kwam voor wie het niet meer redden, voor wie gebroken zijn, voor wie de hoop al verloren hadden. En Zijn uitnodiging klinkt nog steeds:

“Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven.”
– Matteüs 11:28 (NBV)

Dit is het hart van God. En wanneer wij Hem volgen, gaan we daar steeds meer op lijken. Dan veranderen onze gedachten, onze verlangens en onze daden. Dan kijken we niet meer met de ogen van oordeel, maar met de ogen van liefde.
Niet omdat we het zelf kunnen, maar omdat Hij in ons leeft.

We worden geen God. Maar we worden als Zijn Zoon — in karakter, in bewogenheid, in liefde.

Want Jezus zei:

“Wees barmhartig, zoals jullie Vader barmhartig is.”
– Lukas 6:36

En Jakobus herinnert ons eraan:

“Een zuivere en onbevlekte godsdienst voor God, de Vader, is: omzien naar wezen en weduwen in hun druk, en zichzelf onbesmet bewaren van de wereld.”
– Jakobus 1:27

Het is een voorrecht om God te mogen weerspiegelen. En ja, dat kan door dat broodje aan te reiken, door te luisteren naar een eenzame vrouw, of door trouw te blijven aan je roeping — zelfs als je, zoals die zendeling in Japan, na 20 jaar ‘maar’ één ziel tot Jezus brengt.

Maar wat zegt Jezus?

“Er is blijdschap in de hemel over één zondaar die zich bekeert.”
– Lukas 15:7

Laat dat doordringen. Eén. Ziel. Eén hart dat zich opent voor Jezus. En de hemel viert feest.

Daarom, als je dit leest en denkt: “Ik wil ook steeds meer op Hem gaan lijken, maar ik ken Hem nog niet zoals jij Hem kent…” — weet dan dat Hij vandaag op jouw hart klopt. Hij wil in jou wonen. Hij wil jou herstellen. Hij wil jou Zijn liefde geven.

⸻

Gebed van overgave (bekeringsgebed)

Heer Jezus,
Dank U dat U mij ziet zoals ik ben.
Niet om wat ik draag, niet om wat ik gedaan heb,
maar om wie ik ben — een geliefd kind in Uw ogen.

Ik geloof dat U voor mij gestorven bent aan het kruis,
om mijn zonden te vergeven en mij een nieuw leven te geven.
Ik wil mijn oude leven achterlaten
en U volgen — elke dag, stap voor stap.

Reinig mij, vernieuw mij,
en geef mij Uw Geest,
zodat ik steeds meer op U ga lijken.
Niet van buiten, maar van binnen.
Geef mij Uw ogen, Uw hart, Uw liefde.

Ik geef mijn leven aan U.
Leid mij, voed mij, vorm mij.
Vanaf vandaag ben ik van U.
Amen.

Laten we niet vergeten: steeds meer op Hem lijken, betekent steeds meer leven zoals Hij leeft. Niet perfect, maar oprecht. Niet religieus, maar liefdevol. Niet uiterlijk vertoon, maar innerlijke kracht.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Uit het hart.

Soms zijn er dagen dat ik terug moet grijpen op wat er gebeurde. Dan denk ik: Wat heb ik vandaag eigenlijk allemaal beleefd? Mijn geheugen laat me soms stukjes los, en dan vraag ik Andrea: Hoe was onze dag ook alweer? Maar vandaag… vandaag weet ik het nog.

Ik werd om vijf uur wakker, maar gelukkig viel ik weer in slaap tot ongeveer half acht. De ochtend begon rustig. Medicatie genomen, naar de badkamer gelopen. En daar stond ik dan, voor de spiegel. Voor het eerst sinds lange tijd zonder mijn haar. En ik dacht: Die spiegel had ook wel wat kleiner gekund.

Maar het voelde goed.

Niet als verlies, maar als winst. Geen angst meer voor petjes of mutsen. Geen schaamte. Alleen maar vrede. Want ik voelde hoe God zei:
“Je hebt geen bedekking nodig. Jij bent genoeg. Ik kijk niet naar de buitenkant. Ik kijk naar je hart.”
En dat raakte me. Want zo kijkt God naar ons allemaal. We hoeven ons niet op te poetsen voor Hem. Zijn liefde komt niet door ons uiterlijk, maar door ons hart.

En dat hart, ja… dat wil ik vol maken van lofprijs. Van vertrouwen. Van geloof. Want geloof is juist dat wat je nog niet ziet. En toch geloof ik. Ik geloof nog steeds in genezing — hier, op aarde. Omdat Jezus het zegt:
“Alles wat je vraagt in Mijn Naam, zal Ik je geven.”

Dus blijf ik vragen. In vertrouwen. In afhankelijkheid. In liefde.

Vandaag was een mooie dag. Ik dronk koffie met mijn vriend, de kinderen stoeiden aan tafel, de knakworstjes waren belangrijker dan de korstjes. Zo simpel, zo kostbaar. Andrea en ik reden samen naar Barneveld. We genoten van elkaars nabijheid. Van aanraking, van een kus, van het samenzijn.

Later bezochten we mijn moeder. Even een kop thee, een alcoholvrij pilsje, een moment van rust. En toen… toen deden we iets wat we in jaren niet hadden gedaan: eten bij de McDonald’s. Het grootste menu, een grote hamburger en veel friet. En weet je? Het was nog lekker ook.

‘s Avonds kwamen de kinderen langs. Met iets moois wat ik niet kan benoemen, maar wat mijn hart vulde met liefde. En ja, ik kreeg een flashback naar een pijnlijk moment uit het verleden. Maar God liet me zien: Kijk niet achterom. Kijk naar het kruis.

En dat is wat ik doe. Ik kijk naar Jezus.

God is goed. God is trouw. God bewerkt harten. Iedere dag opnieuw.

Daarom kan ik 24 uur per dag de Heer prijzen.
Waarom?
Omdat Hij mijn Vader is.

Mijn Vader die vreugde geeft in mijn hart.
Mijn Vader die altijd klaarstaat.
Mijn Vader die mij iedere dag opnieuw met open armen ontvangt.

En zo wil Hij dat ook bij jou doen.
Hij zegt: “Mijn kind, kom bij Mij, en Ik geef je rust.”
“Mijn kind, kom bij Mij, en Ik zal je hart bewerken.”
“Mijn kind, kom bij Mij, en Ik geef je vreugde in het leven.”

Als we dat werkelijk beseffen, dan hebben we de grootste rijkdom ontvangen.
Dan wil ik het uitschreeuwen. Van de daken.
Een ode brengen aan God.

Want ik ben zo blij met Hem.
Met alles wat Hij gedaan heeft.
Met wie Hij is.
Met hoe Hij liefheeft.

God is goed.
God is almachtig.
Maar boven alles: God is goed.
In alles. Altijd. Onveranderd.
Hij is goed. Hij is goed.
Hij is gewoon goed.

En daarom prijs ik Hem.
Mijn hele leven lang.
Mijn hele hart.
Mijn hele ziel.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen